บันทึกเวลาเหงา
พ่อแม่ไม่มี เงินทอง จะกองให้
จงตั้งใจ พากเพียร เรียนหนังสือ
หาวิชา ความรู้ เป็นคู่มือ
เพื่อยึดถือ เอาไว้ ใช้เลี้ยงกาย
พ่อกับแม่ มีแต่ จะแก่เฒ่า
จะเลี้ยงเจ้า เรื่อยไป นั้นอย่าหมาย
ใช้วิชา ช่วยตน ไปจนตาย
เจ้าสบาย แม่กับพ่อ ก็ชื่นใจ
ตั้งแต่จำความได้ดิฉันก็เห็นบทความดังกล่าวนี้อยู่บนผนังบ้านแล้ว
เป็นบทความที่เขียนด้วยลายมือบรรจงบนแผ่นกระดาษสีเหลืองใส่กรอบ
เชื่อแน่ว่าใครไปที่บ้านดิฉันแล้วต้องเห็น ตลอดเวลาที่ดิฉันจากบ้านมาหาวิชาที่มหาวิทยาลัยนเรศวรแห่งนี้ ดิฉันไม่เคยลืมมันเลย มันทำให้ดิฉันคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ ตลอด
ตลอดเวลาที่มาอยู่ที่นี้ดิฉันไม่เคยฟังเพลง "รอยจูบบนฝ่าเท้า" เลย
เพราะฟังแล้วมันอยากร้องไห้ มันทำให้คิดถึงบ้านที่สุด
สุดท้ายนี้อยากจะบอกทุกคนทางบ้านว่า ลูกสาวใกล้จะทำสำเร็จแล้วนะแม่ ลูกสาวจะเอาใบปริญญาไปฝากทุกคนรักทุกคนมากมาย
