กว่าจะมีวันนี้
การที่ดิฉันได้เข้ามาศึกษาในสถานศึกษาที่เรียกว่า มหาวิทยาลัยนเรศวร ดิฉันได้ผ่านการคัดเลือกในรอบโครตาเมื่อดิฉันเรียนจบในระดับชั้นมัธยมศึกษาดิฉันก็มีความตั้งใจว่าจะเรียนต่อให้ได้ แต่ทุกอย่างต้องมีอุปสรรค
วันหนึ่งหลังจากที่ดิฉันตกลับมาจากโรงเรียนพ่อบอกกับดิฉันว่าพ่อไม่มีเงินพอที่จะส่งเสียหนูเรียนในระดับอุดมศึกษาความรู้สึกเวลานั้นดิฉันรู้สึกเหมือนหัวใจล่องลอยไปในอากาศ ดิฉันเสียใจมาก แต่ดิฉันก็ไม่ได้น้อยใจในโชคชะตาดิฉันนอนคิดทั้งคืนว่าทำอย่างไรถึงจะได้เรียนต่อ..
ดิฉันจึงคิดว่าต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ก่อน แล้วค่อยหางานทำไปด้วย เพราะเรียนมหาวิทยาลัยมันต้องมีเวลาทำงานอยู่บ้างทุกวันนี้ดิฉันก็รู้สึกภูมิใจที่มีวันนี้ได้ แม้จะไม่ราบรื่นมากนัก แต่ดิฉันก็จะทำให้ดีที่สุดเพื่ออนาคต
