เปลี่ยนไป

เมื่อก่อน กับวันนี้ไม่เหมือนกัน
ทั้งที่อยากให้เหมือนเดิม
ทุกอย่างมันเดินไปตามทาง
ตามวิถีที่กำหนดไว้

ไม่ทันไรทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
ตั้งแต่เข็มนาฬิกาที่เดินตามตะวัน
จนกระทั่งระยะทางที่ออบล้อมดวงดาว
มันขยายวงไปเรื่อย

คนที่เคยสนิทก็จากไปทีละคน
ตามอายุไขและความจำเป็น
แต่คนใหม่ๆก็เดินเข้ามาทัก
แม้ความในใจก้เริ่มจืดจาง

ความรู้สึกที่รุนแรง ดูเหมือนจะแผ่วลง
ความโกลาหน ได้หล่นไป ตั้งแต่เมื่อไหร่
ไม่ทันไรเรื่องใหม่ก็รีบเดิน เข้ามา
แทนที่ภาพเก่าๆ จนบดบัง

คนที่เราเคยรัก สิ่งที่เราเคยคิด
ฝันที่เราเคยจินตนาการ 
ภาพหลังบ้านที่เคยวาด
แม้แต่ศัตรูหรือรัฐชาติ

ไม่มีตะเกียงอีกแล้ว
อ่างเก็บน้ำ หม้อดิน
ไม่มีให้เห็นแล้ว
มีเเต่ไอ้โฟนไอ้แพ็ด และไอ้หื่น

คนที่เคยรักก็จากไปแล้ว
คนที่เหลือจะให้รักหรือเปล่า
คนใหม่ที่เข้ามาจะให้ทำไง
หรือต้องตายไปกับคำสัญญา ที่...

มันคือคำตอบ หรือคำถาม
คือความจริงที่ต้องทบทวน
ว่าทำไมต้องเปิดใจให้กว้าง
ณ วันวัยที่เวลา ได้เดินพ้นมนุษยชาตินี้ไปมากแล้ว