ในการดูพระสมเด็จเนื้อปูนดิบนั้น
นอกจากจะดูที่การพัฒนาการของผิวปูนดิบ และปูนสุกแล้ว ประเด็นสำคัญที่ดูได้โดยง่ายๆ ก็คือ การกระจายของน้ำมันตังอิ้วบนผิวพระสมเด็จ
ที่ปรากฏอยู่ที่ในเนื้อ และที่ผิวเนื้อปูนดิบ
การกระจายของน้ำมันตังอิ้วบนผิวพระสมเด็จวัดระฆัง
แบบเดียวกับการไหลของน้ำมันออกมาจากรูน้ำมันเล็กน้อย ที่หัวระหว่างหูกับตาของช้าง ตอนที่
ช้างตกมัน
ที่ต่างอย่างสิ้นเชิงของสภาพ
ช้างตกบ่อน้ำมัน
ที่จะมีน้ำมันเปื้อนตัวช้าง แบบไม่รู้ว่ามาจากไหนเต็มไปหมด
แต่ถ้าลองไปดูที่รูน้ำมันของช้าง อาจจะแห้งสนิท ไม่มีรอยคราบน้ำมันไหลออกมาด้วยซ้ำ
ที่เป็น "ธรรมชาติที่เลียนแบบได้ยาก"
ที่สามารถใช้ดูพระสมเด็จได้ง่ายที่สุด
พระแท้จะกระจายตัวของคราบตังอิ้วนิดๆ
- จากรูน้ำตาและรอยแตกของปูน
- ทั้งซึมเข้าในเนื้อผิวและคลุมผิวพระ
- มากน้อยตามอายุ
พระเก๊ จะใช้วิธีเอาสีน้ำตาลคล้ายตังอิ้ว
พระเก๊ จะมีการโปะสีน้ำตาลเลียนแบบน้ำมันตังอิ้ว
- นำมาแต้ม หรือโปะ
- แบบ เลอะๆ เละๆ เต็มไปหมด
- แต่หาที่มาไม่ได้ แบบเดียวกับช้างตกบ่อน้ำมัน
- ยกเว้นพระฝีมือจัดระดับ "ปาดคอเซียน"
- ที่จะทำเนียนมาก ทีละองค์ อย่างประนีต
- ที่ไม่ต้องระวังมาก
- เพราะพระระดับนี้ เขาเอาไว้ "ปาดคอเซียน" อย่างเดียว
- ราคาจากโรงงานก็หกเจ็ดหมื่นแล้ว
- ไม่มาถึงเราหรอกครับ
ฉะนั้น พระเก๊ตาเปล่าทั้งหลายมักมาตายที่น้ำมันตังอิ้วนี่เอง
จริงๆ มองอีกมุมหนึ่ง ก็น่าสงสารช่าง
- ไม่โปะ ก็รู้ว่าเก๊
- โปะ ก็ดูออกว่าเก๊
- จะทำเนียนๆ ก็ไม่ทันกิน ขายยาก นานๆจะมีใบสั่งมาสักองค์
เขาก็เลยทำพระเก๊ตาเปล่ามาวางขายกันเกร่อ
ถือว่าทำบุญทำกุศล บุญมีพอแล้ว เดี๋ยวก็ได้พระแท้ๆเองและครับ
ระวังแต่ว่า
เมื่อท่านธุดงค์มาแล้ว ขอให้นิมนต์ให้ถูกองค์ก็พอแล้วครับ
