พรุ่งนี้แล้ว...ที่งานการประชุมแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากงานประจำสู่งานวิจัย(R2R) ครั้งที่ 5 จะเริ่มต้นขึ้น...


“วิถี R2R: เรียบง่าย คุณภาพ ครบวงจร”
10-12 กรกฎาคม 2555


ณ ศูนย์การประชุม อิมแพ็ค ฟอรั่ม เมืองทองธานี
จัดโดยสถาบันวิจัยระบบสาธารณสุขและภาคีเครือข่าย R2R

 

 

ผมได้รับเกียรติจากอาจารย์กะปุ๋ม...ให้ขึ้นเวที... “ธรรมะ ทำมะ R2R จากศรัทธาสู่ปัญญา

จากการเยียวยาคน  สู่การเยียวยางาน” ร่วมกับกัลยาณมิตรทั้งในและนอกรั้วบ้านโกทูโนว์

ตอนอาจารย์ท่านโทรมา...ผมวางแผนจะเดินทางไกลต่างแดน แต่ด้วยอาจารย์เชิญจึงตกปากรับคำอย่างง่ายๆ

ตั้งใจรับใช้อาจารย์ เพราะปฏิเสธไปหลายหน... และถ้าผมมีประโยชน์ต่อผู้อื่นบ้าง ผมก็มีความสุขล้นเหลือ

อาจารย์บอกว่า “...นั่งกับพื้นอยู่บนเวที คุยกันสบายๆ ตามประสาพี่ๆ น้องๆ ที่มีหัวใจแห่งการเรียนรู้

และนำมาซึ่งความสุขเล็กๆ ในชีวิตแห่งการงานของเรา...”

 

 

เมื่อใกล้จะถึงเดินทาง...

แม่ของผมไม่สบาย...เข้าโรงพยาบาล

อาการขึ้น-ลง ไป-มา...อย่างไม่สามารถควบคุมอะไรได้เลย

ทำให้ผมตัดสินใจอย่างไรดี ?

มีเพียงยามที่แม่สามารถรับรู้ได้...ผมจึงขอแม่ว่า...จะมาประชุม

สวดมนต์ และกระซิบข้างหู...ให้แม่หายป่วยเร็วๆ...จะได้กลับบ้าน

 

 

ผมคงเดินทางมาถึงเช้าวันพุธที่ 11 กรกฎาคม ...

มีหลายห้องที่น่าสนใจในภาคเช้า เช่น...ห้อง Grand Diamond Ballroom:
"ใครๆ ก็ทำ R2Rกัน" อาจารย์กะปุ๋ม ท่านเป็นผู้นำสนทนา

วิทยากร: ปราชญ์พ่อสุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ อำเภอสตึก จ.บุรีรัมย์
อาจารย์วิเชียร ไชยบัง ผู้อำนวยการโรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา จ.บุรีรัมย์

วิทยากรท่านแรก....ท่านเป็นบล็อกเกอร์บ้านโกทูโนว์

วิทยากรท่านที่สอง...ท่านเป็นผู้ที่คนในบ้านโกทูโนว์เขียนถึงท่านมากมาย

 http://www.gotoknow.org/blogs/posts/492858

 

 

ภาคบ่ายก็จะเป็นเวทีของผมและกัลยาณมิตร

มีเวลาสามชั่วโมงครึ่ง...

ผมเรียนอาจารย์ว่า...ให้ผมพูดน้อยๆ เพราะผมไม่รู้ว่าจะพูดอะไร?

แต่อาจารย์มีกรอบประเด็นในการพูดคุย...ให้ผมไม่เรื่อยเปื่อยไปไกล

พูดคุยด้วยหัวใจอันละมุน... อย่างคนกันเอง

กับเรื่องราว เรื่องเล่า..ผ่องถ่ายประสบการณ์...ความงดงามแห่งชีวิตการงาน...  

http://www.gotoknow.org/blogs/posts/492856

 

 

ชีวิตของผมยามนี้ คือ การเรียนรู้ เพื่อเข้าใจตนเอง

ยินดีที่จะได้พบปะกับทุกๆ ท่าน ที่มาร่วมฟังเวทีของพวกเรา

ผมแอบดีใจล่วงหน้า....ที่จะได้พบคนในโกทูโนว์ทั้งเคยเห็นหน้า และไม่เคยเห็นหน้า

ด้วยพวกเรามีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน คือ “การแบ่งปันและมอบบันทึกที่ดีงามให้กับทุกคน” 

                              

 

ปีที่แล้ว...ผมมีโอกาสได้ขึ้นเวที R2R ครั้งที่แล้ว

ความตื่นเต้นและยินดียังไม่จางหาย

ผมมีโอกาสเชียร์ให้คนที่ไม่เคยเขียนบันทึกมาเขียนที่บ้านโกทูโนว์

และเชียร์คนที่ไม่เคยสนใจ R2R ให้ได้ลงทำ และรัก R2R

 

 

สำหรับปีนี้ผมไม่หวังอะไรมากมาย...

นอกจากรอยยิ้มของทุกคนในเวทีของพวกเรา

ผมจะเอารอยยิ้มของทุกๆ คน

แบกใส่เป้...หอบหิ้วเดินทางกลับมาบ้าน

มอบให้กับแม่ของผม....ขอบคุณทุกรอยยิ้มที่มอบให้กัน...

 

ขอบพระคุณ...ภาพประกอบจากอาจารย์กะปุ๋มครับ...