วัยรุ่นเป็นวัยที่มีการเปลี่ยนแปลงทั้งทางร่างกาย อารมณ์และสังคม และที่ปรึกษาสำคัญของเด็กๆคือเพื่อน ความไว้วางใจจะอยู่ที่เพื่อน

          เมื่อวันพุธที่ผ่านมาครูนกสังเกตว่าในการเข้าแถววันนี้มีกล่องขวัญแทรกอยู่ระหว่างแถวของเด็กห้องที่ปรึกษา เด็กๆบอกว่า "วันนี้เป็นวันเกิดของนายนิ่งมากค่ะ"  เมื่อครูนกเดินไปหน้าสุดของแถวเพื่อกล่าวทักทายประจำวันกับนักเรียนทั้งห้อง  หัวหน้าห้องบอกครูนกว่า "วันนี้วันเกิดของนายนิ่งมาก ผมทราบจากน้องรหัสของเขา"  ครูนกหันไปมองหน้านายนิ่งมากก็ยังคงนิ่ง และเมื่อจะลุกจากแถวครูนกได้พูดกับเขาเบาๆว่า "สุขสันต์วันครบรอบวันเกิดนะครับ" เขาพยักหน้า

 
"เค้กจากใจเพื่อนๆ"


      ในวันเดียวกันในคาบเรียนเคมีครูนกก็หันไปแซวนายนิ่งมากในช่วงที่เราสนทนากันทั่วไปว่า "วันนี้นายนิ่งมากต้องแบ่งเค้กพวกเรา"  แล้วมีการพูดคุยถึงธรรมเนียมปฏิบัติในการรับประทานเค้กกับการแกะของขวัญของกลุ่มประเทศทางตะวันตกกับตะวันออก ทำให้เพื่อนของนายนิ่งมากบอกครูนกว่า "แต่ยังไง๊ นายนิ่งมากก็ไม่สามารถจะทานเค้กที่ห้องเราให้ได้" พูดพร้อมกับก้าวไปยังสัมภาระของนายนิ่งมากและหยิบเค้กมาให้ครูนกดู  ภาพที่เห็นงดงาม และมีคุณค่ามากคือ เพื่อนทำเค้กกระดาษให้นายนิ่งมาก เนื่องจากในห้องไม่มีใครรู้และเตรียมการทัน กลุ่มนักเรียนผู้ชายเลยทำเค้กนี้ขึ้น ครูนกยังเสียดายตนเองที่ไม่นำกล้องถ่ายภาพติดตัว
     ในช่วงกลางคืนครูนกก็ได้รับภาพของนายนิ่งมากพร้อมกับเค้กที่เพื่อนๆ ทำโดยพี่ชายเป็นคนเก็บภาพ แล้วเล่าเหตุการณ์ฟัง  ภาพที่เห็นแล้วก็ปลื้มแทนเพื่อน คือนายนิ่งมากนอนหลับไปพร้อมกับเค้กวางที่หน้าอก 
     อยากบอกเพื่อนๆของนายนิ่งมากว่า "ลูกๆทำถูกต้องแล้วล่ะ  ได้ประทับความทรงจำดีๆ ในหัวใจของคนตัวเล็กๆ" ทำให้เขารู้ว่าตัวเขาเองมีคุณค่ามากมาย 
     ในยามนี้ครูนกเองรู้สึกอุ่นใจในการช่วยให้นายนิ่งมากมีมิติทางสังคมกับเพื่อนๆ เพราะรู้ว่าเขาเปิดรับ เพื่อนๆเต็มใจ พี่ชายก็คอยลุ้น แม้ที่มุมหนึ่งของคำอวยพรจากเพื่อนๆ ยังเน้นว่า "ให้พูดกับเพื่อนบ้าง"