วันจันทร์ที่ 25 มิถุนายน 2555

 

เป็นวันที่แสนวุ่นวายวันหนึ่ง...ตื่นแต่เช้าดูเอกสาร...อ่านหนังสือ...นำบันทึกภาคสนามเก็บข้อมูลวิจัยมานั่งจัดหมู่และวางมือเขียน

หกโมงเช้า....ไปดูแม่ที่บ้านน้องสาว...แม่ไม่สบาย...ก้นบวมแดงแต่ยังไม่มีไข้...เป็นเพราะการอับชื้นจากการนอนตลอดทั้งวันของแม่...แต่ก็ทำให้ผมสติแตกไปบ้างช่วงนี้

 

 

ส่งทิมดาบไปโรงเรียน....มาอนามัย...คนไข้รอหมอมากมาย...ผมรับตรวจและจัดการให้เสร็จและดีที่สุด

มีน้องๆ มาขอปรึกษาและมาซ้อมการเสนองานวิจัย ในวันพุธที่จะถึง...วิชาการสาธารณสุขเขต 14

 

 

พักเที่ยงมาดูแม่อีกรอบ...กินข้าวเที่ยงกับแม่...

มาอนามัยถึงก็เตรียมของไปโรงเรียนตรวจสุขภาพนักเรียน

ครูและนักเรียนกำลังเตรียมงานวันสุนทรภู่...และวันยาเสพติด...พรุ่งนี้

 

 

มีน้องๆ พี่ๆ มาซ้อมต่ออีก 5 คน...ทำให้ผมและอนามัยมีชีวิตชีวาด้วยการวิพากษ์งานวิจัย

น้องๆ ชอบคิดถึงผมตอนนี้.....(แต่ตอนไป...ตะวันแดง....ไม่ยักชวน)

 

 

บ่าย 4 โมงก็น้องๆ พากันกลับ...ผมมาช่วยพี่ตรวจคนไข้ต่อ และเตรียมอยู่เวรบ่ายต่อ...

มีคนไข้คนหนึ่ง...พี่คนงานชั่งน้ำหนัก...ตรวจสัญญาณชีพ....แต่บอกว่าซักประวัติไม่ได้...ไม่รู้เรื่อง

คุณลุงเป็นคนไข้จิตเวช...มาฉีดยาจิตเวช... Haloperidol ทุกเดือน…เป็นผู้ป่วยจิตเวชมามากกว่า 10 ปี

ใส่เสื้อบอลทีมชาติไหนนะ....ใส่บล็อกเซอร์รัดรูปมา...ผมเลยฉีดบี 12 ให้...และให้ยาบำรุงและแก้วิงเวียน

ด้วยความไม่เข้าใจ..แต่รู้สึกถึงความปกติของคุณลุง…ไม่สามารถกลับบ้านได้...หลงลืมทางกลับ

 

 

ผ่านไป 1 ชั่วโมง...เราติดต่อภรรยาได้....ผมจึงขอไปส่งคุณลุงที่บ้าน...ห่วงจากอนามัยเกือบ 1 กิโลเมตร

ตอนแรกจะเอามอเตอร์ไซด์ไป...พี่ผู้อำนวยการ รพ.สต. บอกให้เอารถกระบะไปส่ง

ไปถึงบ้านคุณลุง...เห็นคุณป้าภรรยาคุณลุง...มารอด้วยความห่วงใย

คุณป้าบอกว่า...สงสัยวันพระ...จึงมีอาการแบบนี้

 

 

ผมถามถึงการทานยาจิตเวชประจำวัน...วางแผนจะมาดูแลคุณป้า..และขอความร่วมมือจาก อสม.

ตอนจะกลับอนามัย...พี่ ผอ. กระซิบว่า...ที่ออกมาเป็นเพื่อนและไม่ให้ขี่รถมอเตอร์ไซด์มา

เพราะกลัวคุณลุงจะบีบคอผมกลางทาง...คุณลุงมีอาการโวยวายเป็นพัก...สงบนิ่งเป็นวัน

 

 

มองเห็นรถกระบะของผม...ที่ไม่ล้างและมอมแมมมานับเดือน

แต่เข้าข้างตัวเองด้วยสำนวนครูกลอน...ท่านสุนทรภู่

......เพราะบางสิ่งที่เรามองเห็นตรงหน้า...อาจบังสิ่งล้ำค่าที่อยู่ข้างใน....