การจัดการทางกฎหมาย

1. พยานบุคคลซึ่งศาลได้อาศัยเป็นหลักในการพิพากษาคดีอันถึงที่สุดนั้น ได้มีคำพิพากษาถึงที่สุดในภายหลังแสดงว่าคำเบิกความของพยานนั้นเป็นเท็จ หรือไม่ถูกต้องตรงกับความจริง      

2. พยานหลักฐานอื่นนอกจากพยานบุคคลที่กล่าวถึงข้างต้น ซึ่งศาลได้อาศัยเป็นหลักในการพิจารณาพิพากษาคดีอันถึงที่สุดนั้น ได้มีคำพิพากษาถึงที่สุดในภายหลังแสดงว่าเป็นพยานหลักฐานปลอมหรือเป็นเท็จ หรือไม่ถูกต้องตรงกับความจริง หรือ

3. มีพยานหลักฐานใหม่อันชัดแจ้งและสำคัญแก่คดีซึ่งถ้าได้นำมาสืบในคดีอันถึงที่สุดนั้น จะแสดงว่าบุคคลผู้ต้องรับโทษอาญาโดยคำพิพากษาถึงที่สุดนั้นไม่ได้กระทำความผิด หากพยานหลักฐานนั้นเป็นพยานหลักฐานที่มีอยู่ก่อนแล้ว และบุคคลผู้ต้องรับโทษอาญาก็ทราบถึงความมีอยู่ของพยานหลักฐานนั้น ย่อมไม่ใช่พยานหลักฐานใหม่อันชัดแจ้งและสำคัญแห่งคดีที่จะอ้างมาเป็นเหตุขอให้รื้อฟื้นคดีขึ้นพิจารณาพิพากษาใหม่ได้ (ตามคำพิพากษาฎีกาที่ 6555/2548)