โทษใคร?

 

 

โทษใคร?

 

              มีใครบ้างที่เกิดมาบนโลกใบนี้แล้ว ในบางครั้งเมื่อทำสิ่งผิด บางครั้งรู้ทั้งรู้ว่า เป็นสิ่งที่ไม่ดี แต่ก็ทำ...เมื่อทำไปแล้ว แทนที่จะรู้สึกผิด หรือมีจิตสำนึกที่ดีต่อการยอมรับความผิด แต่กลับโยนความผิดไปให้คนอื่น อาจเป็นเพราะ "กลัวความผิด" ...เกรงว่า "ตนเองจะได้รับความผิดจากการกระทำนั้น ๆ...

              จะมีหรือไม่...ที่คนเราเมื่อทำผิดไปแล้ว และรู้สึก "ผิด" แล้ว "กล้า" ที่จะยอมรับในความผิดนั้น ๆ...ไม่เที่ยวไปโทษหรือป้ายความผิดนั้น ๆ ให้กับผู้อื่น...แต่ในสังคมที่เคยผ่านหรือพบเห็นมา ผู้เขียนจะเห็นแต่เพียงว่า การเป็นมนุษย์นั้น น้อยคนนักที่เมื่อทำผิดแล้ว ตนจะกล้าแสดงออกมา "ยอมรับผิด" โดยโทษตนเอง ไม่โทษผู้อื่น

                แม้แต่คนรอบข้างที่เราได้อยู่ร่วมด้วย ถ้าฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดทำผิด แล้วมีฝ่ายหนึ่งที่ยอมรับผิด เมื่อผิดแล้วร่วมมือกันช่วยกันแก้ไขความผิด หรือปัญหานั้น ๆ ก็จะทำให้สังคมนั้น ๆ น่าอยู่ มีความสุข เกิดความอบอุ่น...การที่โยนความผิดให้ผู้อื่น หรือเที่ยวโทษคนนั้น คนนี้ เปรียบเสมือนการโยนสิ่งปฏิกูลให้กับผู้อื่น เพียงเพื่อให้สิ่งปฏิกูลนั้น ๆ พ้นจากตนเอง...โดยไม่แคร์ ไม่คำนึงว่าจะเกิดสิ่งใดกับผู้อื่น...ขอเพียงเพื่อให้พ้น ๆ ตัวเองเท่านั้น

                นี่กระมังที่เขาเรียกว่า "มนุษย์" แต่ผู้เขียนมีความคิดว่า การเป็นมนุษย์ที่ดีนั้น ก็น่าที่จะทำได้ โดยไม่ป้ายหรือโยนความผิดหรือโทษผู้อื่น...คนเราเกิดมาเป็นมนุษย์ สามารถสร้างได้ สร้างนิสัยที่ดี สร้างสิ่งดี ๆ กับการที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์...ไม่โทษผู้อื่น...สิ่งใดผิด เราก็รับเสีย รับเพื่อนำมาปรับปรุง แก้ไข...เท่านี้ ผู้เขียนคิดว่า "คน ๆ นั้น ก็เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แล้ว"...

                   ในทางตรงข้ามกับอีกฝ่ายหนึ่ง เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายหนึ่งผิด ก็ควรที่จะมีจิตที่จะให้อภัย...ทุกวันนี้ มีบ้างหรือไม่ที่สังคมจะให้อภัย...บางครั้ง ผู้เขียนเห็นว่า มีแต่ผู้ที่จะคอยซ้ำเติมกันมากกว่าที่จะให้อภัย สำหรับคำสั่งสอนของทางพระพุทธศาสนา ไม่ต้องพูดถึง...ไม่เคยนำหลักคำสั่งสอนมาใช้กับชีวิตประจำวันเลย โดยเฉพาะคำว่า "ให้อภัย"... ถ้าเป็นผู้ที่นับถือศาสนาพุทธ ก็เป็นชาวพุทธ...แต่ปาก...หาได้นำหลักธรรม คำสั่งสอนที่ได้เรียนรู้มาปรับใช้กับชีวิตประจำวันหรือในสังคมไม่...