ผมอยู่เมืองไทยมาจะครบ ๑๗ ปีแล้ว ใช้บริการมอไซค์รับจ้างมา ๒ ครั้ง ในกรณีฉุกเฉินที่จำเป็น เลยมาได้คิดว่าทำไมรัฐมารมันไม่เหลียวแลสวัสดิภาพประชาชนบ้างเลย

 

 

โดยเฉพาะเด็กผู้หญิง นุ่งกระโปรง ขี่มอไซค์รับจ้าง ที่ขับกันแบบ แว้นสุด ...ถ้าเด็กพวกนี้เป็นลูกสาวอธิบดี ปลัดกระทรวง สส. สว.  คงจะได้รับการดูแลดีกว่านี้

 

แต่เท่าที่เห็น เด็กต้องนั่งไขว้  แล้วเอามือจับเหล็กอะไรรอบๆตามยถากรรม ส่วนพวกนั่งคร่อมก็จับอะไรยึดตามยถากรรมเหมือนกัน  บางคนกล้าหน่อยก็ไปโอบกอดไอ้คนขับไว้   ไอ้พวกเอี้ยพวกนี้ก็เลยยิ่งซิ่งหนัก เพื่อให้อีนางกลัวจะได้กอดมันแน่นยิ่งขึ้น (แล้วคุณอยากให้ลูกสาวคุณมีผัวเป็นไอ้เอี้ยพวกนี้ไหม ที่จ่ายเงินหัวคิวให้คนมีอำนาจในบ้านเมือง เพื่อให้ได้มาขับมอไซต์ทลายโลกแบบนี้)

 

ทำไม ๆๆๆๆๆๆ..มันไม่มีใครคิดกันได้สักคนว่า  ให้มอไซค์รับจ้างทำเครื่องกั้น ระหว่างคนขับกับคนโดยสาร ซึ่งมันไม่ได้ยาก และลงทุนก็น้อย  โดยทำเป็นเหล็กท่อถักกั้น มีแง่ยื่นให้ผู้โดยสารเอามือยึดจับให้มั่น  มีหยุ่นรองหัว กันกระแทก   มีโกร่งกันมือแขนขาถลอก กระดูกหัก หากรถล้มคว่ำ   มันทำได้สารพัดถ้ารู้จักเอาหัวแม่ตรีนคิดสักหน่อย  

 

แต่มันไม่คิด เอาง่าย เอาถูกเข้าว่า  ตามประสาแบบไทยๆ  ตำรวจก็รีดไถกันไป นักการเมืองก็กินหัวคิวกันไป ปล่อยให้เด็กหญิงชายไทยตายเจ็บกันระนาวจากมอไซค์ล้ม  ส่วนเด็กหญิงไทยนุ่งกระโปรงสั้นจู๋  อาจถูกไอ้หื่นวินมอไซค์มันข่มขืนได้เสรีกันต่อไป

 

 

...คนถางทาง (๗ มิย. ๒๕๕๕)