เลิกสูบบุหรี่

ข้าพเจ้าสูบบุหรี่มานานนับสิบปี เช่นเดียวกับวัยรุ่นอีกหลายคน ข้าพเจ้าลองสูบบุหรี่ตามคำชักชวนของเพื่อน จำได้ว่าตอนเรียนหนังสือชั้นมัธยมต้น แต่ก็เป็นแค่การลอง บุหรี่ไม่มีอิทธิพลต่อข้าพเจ้าในวัยนั้น  

ข้าพเจ้าไม่ได้สูบบุหรี่อีกเลยจนกระทั่งเรียนจบระดับปวส. และแม้ว่าจะทำงานไปพร้อมเรียนระดับปริญญาตรีไปด้วย ข้าพเจ้าก็ยังไม่ได้สูบบุหรี่

ข้าพเจ้ามาเริ่มสูบบุหรี่ก็เมื่อตอนที่ข้าพเจ้าไปเที่ยวตามผับตามบาร์นี่เอง และต่อมามันเริ่มมีอิทธิพลกับข้าพเจ้าอย่างไม่รู้ตัว กิจวัตรประจำวันก็คือ ตื่นนอนพร้อมกับชงกาแฟหนึ่งถ้วย จุดบุหรี่มวนแรกของวัน แล้วก็มวนต่อมาในขณะทำงาน และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้าข้าพเจ้าไปดื่มในผับหลังเลิกงาน ข้าพเจ้าแทบจะสูบมวนต่อมวน

ช่วงที่ดื่มเหล้าจัด ก็สูบบุหรี่จัดไปด้วย
มันเป็นความเคยชินที่ข้าพเจ้าไม่เคยฉุกคิดว่าบุหรี่ทำให้ข้าพเจ้าอ่อนแอลง สุขภาพแย่ลง

หลายครั้งที่ข้าพเจ้าเองก็รู้สึกเบื่อหน่ายที่ต้องเดินไปหาซื้อบุหรี่มาสนองตอบความต้องการของตัวเอง ข้าพเจ้าเริ่มลดการสูบบุหรี่ลง แต่ไม่ได้เลิกได้เด็ดขาดสักที

มาเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง ข้าพเจ้าพบว่า ถ้าขืนยังเป็นอย่างนี้เรื่อยไป ข้าพเจ้ามีแต่จะทำลายตัวเองไปทุกวัน ข้าพเจ้ารู้อย่างที่ใครๆก็รู้ว่าบุหรี่จะทำให้เกิดโรคภัยต่างๆอย่างไรบ้าง

ข้าพเจ้าตัดสินใจที่จะเลิกสูบบุหรี่อย่างจริงจังเมื่อราวสองสัปดาห์ก่อนที่จะเขียนบันทึกชิ้นนี้ 

ข้าพเจ้าพบว่า ข้าพเจ้าฝืนได้ ไม่สูบบุหรี่ก็ได้ ข้าพเจ้าไม่ได้สูบบุหรี่เลยห้าหกวันติดต่อกัน แต่พออีกวันถัดมาก็สูบอีกสองสามมวน พออีกวันข้าพเจ้าก็งดสูบบุหรี่ได้อีกสามสี่วันติดต่อกัน

ดังนั้นข้าพเจ้าจึงค้นพบว่า ไม่จำเป็นต้องมีอะไรมากกว่าความตั้งใจจริงที่จะไม่แตะต้องบุหรี่อีก ข้าพเจ้าจะเลิกสูบบุหรี่อย่างเด็ดขาดได้เอง

ข้าพเจ้าสัญญากับตัวเองว่า นับตั้งแต่วันที่เขียนบันทึกชิ้นนี้ ข้าพเจ้าจะไม่จุดบุหรี่มวนต่อไปให้ตัวเองอีกแล้ว