ที่ผ่านมาวันที่ ๒๘-๓๐ พฤษภาคม ๒๕๕๕ ทางคณะฯ ได้จัดสัมมนานอกสถานที่ โดยนำพากันไปที่โรงแรมแห่งหนึ่งในพัทยา

   ในเมืองพัทยานั้น ไฟแดงเยอะจริงๆ รถก็มากพอสมควร ผมนั่งรถมหาวิทยาลัยคันที่หนึ่ง (ทั้งหมดสองคัน) แต่ยามออกจากสถานที่ไปกินอาหารนอกโรงแรมนั้น คันที่สองจะขึ้นหน้าทุกคราวไป และเขามักผ่าไฟแดงเสมอ หลายคนเชื่อมั่นในมือขับรถคันที่สอง และหลายคนก็อุทานว่า "ไม่ทันเจ้าเล็กสักที" ประมาณว่า รถของเราต้องรอไฟแดงเสมอ ขณะที่อีกคันหนึ่งผ่าน (และผ่า)ไฟแดงไปได้ ทั้งที่เคลื่อนย้ายไม่ห่างกัน คนหนึ่งอุทานขึ้นว่า "ไอ้เล็กมันชอบผ่าไฟแดง" ผมจึงแวบคิดเป็นเพลง ดังนี้

   ไอ้เล็กนิสัยไม่ดี ขับรถแต่ละทีชอบผ่าไฟแดง

ไอ้เล็กมันเด็กอธิการ (ซ้ำ) มันถึึงได้อยู่นานไม่ถูกออกสักกะที

   โอ้ละเหยลอยมา ลอยมาเป็นกาฝากเอย ฝากตรงโน้น ฝากตรงนี้ ฝากกันแต่ละทีก็มีแต่กาฝากเอยฯ 

   บ้านเมือง ของเรา ใครเขาก็อยากจะมา เที่ยวแล้วรู้สึกปลอดภัย รอยยิ้มมากมายไมตรีทั่วหน้า เสียดายที่มีแต่กาฝาก บ้านเมืองลำบาก ยากแค้นหนักหนา หาคนมีความสามารถ เฉลียวฉลาดการงานก้าวหน้า วงเอยวงการ หากมีแต่คนพาล ลำบากอย่างว่า ทำผิดมีแต่ปลอดภัย เจ้านายคุ้มไว้สบายอุรา ฝากกันไป ฝากกันมา เอ้ยยยยย ไฟแดงเจ้าค้าาาาจึงไร้ความหมายยยยเอยยยยย

หมายเหตุ เพลงนี้เป็นการแต่งขึ้นมาเพื่อสุนทรียะเท่านั้น ไม่ใช่ความจริงแต่ประการใด