ตอนนี้ผมเป็นครูอยู่จังหวัดนครนายก  มีภรรยา และลูกชายที่น่ารักอยู่หนึ่งคน ทุกเช้าผมกับภรรยา เราจะช่วยกันจัดการกับเจ้าตัวเล็กให้ทันกับการขึ้นรถรับส่ง แล้วผมกับ ภรรยาก็จะรีบเดินทางมายังโรงเรียน เย็นมาก็กลับบ้าน อ่านแล้วเป็นยังไงครับ จำเจ ซ้ำซาก บางครั้งผมก็อดที่จะตั้งคำถามกับตัวเองว่า ชีวิตเรามีเท่านี้จริงๆหรอ ผมตั้งคำถามแบบจริงจังเลยนะ ช่วงนี้ผมไม่ค่อยจะ happy กะชีวิตซักเท่าไหร่ ผมได้พบว่ากำลังใจเป็นสิ่งที่ขาดหายไปทั้งๆที่ผมบอกกับตัวเองอยู่เสมอว่าภรรยาและลูกเป็นแรงผลักดันให้ผม หรือผมจะแก่  คนที่อายุมากขึ้นจะเป็นแบบนี้ไหม ผมไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรกับภาวะที่ผมกำลังเจออยู่  ชีวิตที่ต้องเจอกับความไม่พอดีในทุกเรื่อง ความไม่พอใจเกาะกินผมในหลายๆกิจกรรมของชีวิต ผมกลายเป็นคนไม่มีความสุข ใช่แล้วผมอยากมีความสุข คงได้เวลาที่ผมจะออกเดินทางเข้าไปในสมองของตัวเองอีกครั้ง  ถ้าความสุขมันอยู่รอบๆตัวเราจริงๆมันก็น่าจะมีประสบการณ์ความทรงจำแบบนั้นอยู่ ผมเริ่มคิดว่ามันมีอะไรบ้างที่ทำให้ผมรู้สึกได้ถึงความสุข ที่เกิดจากความพึงพอใจ และไม่มีความกังวลใดๆย่างกรายเข้ามา ผมกำลังนึกถึงเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ ใช้ชีวิตด้วยการอยู่คนเดียว อาหารหลักของเขาคือไข่ ซึ่งสารพัดเมนูไข่ที่เขาทำเอง มันช่างเป็นอาหารจานพิเศษในทุกๆครั้ง  งานบ้านทุกอย่างเขาต้องทำเพราะไม่มีใครทำ ว่างก็ไปเล่นเตะบอลกับเพื่อน ไปเรียนแบบไม่ต้องคาดหวัง เด็กคนนี้ทำแบบนี้ทุกๆวัน แต่ใบหน้าเขากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้มีความรู้สึกว่าเขาจะเบื่อหรือเซ็งแต่อย่างใด  ผมกลับมาถามตัวเอง เด็กคนนั้นหายไปไหน เด็กคนที่มองโลกในแง่ดีและมีความสุขกับสิ่งที่เขาจะไขว่คว้าได้ หายไปไหน ผมคิดว่าผมจะออกตามหาเขา ผมอยากพบเขา กอดคอและเดินไปกับเขาอีกครั้ง