วันนี้...เป็นวันที่ฟ้าอาบน้ำให้ดิน...จึงเป็นวันแห่งศิริมงคล...ที่จะเริ่มต้น...

ค่ายปรับเปลี่ยนพฤติกรรมยาเสพติด...ก็ได้เวลาเริ่มต้นแล้ว...หลังจากเลื่อนมาสี่วัน

เพราะกลุ่มเป้าหมายในการเข้าค่ายยังไม่ลงตัวสักที

เมื่อลงตัวแล้ว...ก็เริ่มเปิดค่าย...พร้อมกับการเปลี่ยนชื่อค่าย เป็น “ แลกเปลี่ยนวิสัยทัศน์เพื่อพัฒนาบุคลิกภาพ”

นับเป็นชื่อค่ายที่ทีมวิทยากร และผู้เข้าค่าย...เห็นว่า...น่าเข้าค่ายนี้ชะมัด

ค่ายมีระยะเวลาแต่ละรุ่น คือ 9 วัน....มีจำนวน 6 รุ่น(ค่าย) ซึ่งใช้ระยะเวลายาวถึงเดือนกันยายน

ถึงแม้จะมีความกังวลและเป็นอุปสรรคกับงานประจำแต่ละ....แต่ทุกคนล้วนต่างการทำภารกิจดังกล่าว

เพราะการสร้างคน...มีความสำคัญมาก พอ ๆ หรือมากกว่า...การสร้างวัตถุ อาคาร บ้านเรือน หรือวัดวาอาราม

ผมก็มีความกังวล...แต่ผมมีบัดดี้อีก 1 คน ที่จะสลับเวลา เพื่อดูแลน้อง ๆ ที่เรารับผิดชอบตลอดค่าย

เต็มที่มาก...กับการได้เป็นครู...แถว ๆ...คูคันนา...หรือสถานที่เข้าค่ายของเรา…

เบื้องหน้าของค่าย คือ อ่างเก็บน้ำที่สวยงามมาก...เป็นสถานที่พักผ่านหย่อน และออกกำลังกาย

และเมื่อมีทราย...เหมือนชายหาดทะเล....เห็นแม่น้ำสุดลูกหูลูกชาย...ท้องฟ้ากว้างกว่าหลายเท่า...เหมือนแว่นขยายขยายออกมามากกว่าปกติ

เบื้องหลังของค่าย คือ คูคันนา...ชาวนากำลังไถดินเพื่อปลูกป่า...และสลับกับไร่อ้อย

บางครั้งธรรมชาติก็ทำให้ค่ายเหงาวังเวงอยู่บ้าง...แต่ด้วยตารางที่แน่ด้วยกิจกรรม...ตั้งแต่เช้าถึงดึก...คงทำให้วิทยากรและน้อง ๆ เหนื่อยล้า...และไม่มีเวลาให้เหงานานๆ

วิทยากรหลักในการประชุมกลุ่มใหญ่ คือ ตำรวจ ...ส่วนวิทยากร ประจำกลุ่มย่อยส่วนใหญ่จะเป็นทีมสุขภาพของพวกผมทั้งนั้น...

ต้อนรับน้อง ๆ ในบรรทัดแรก ๆ ว่า....อย่าเพิ่งนึกถึงระยะเวลาอยู่ค่าย

เพราะ “วันมาไม่นับ...วันกลับไม่คิด...”

มีพิธีการในการเปิดค่ายเล็กน้อย ๆ ...มีการแบ่งน้อง 85 คน เป็น 8 กลุ่มตามสี

แดง-เหลือง-เขียว-แสด-น้ำเงิน-ฟ้า-ชมพู-ม่วง

แต่ย้ำว่า...ถึงจะแบ่งสี...แต่น้อง ๆ มีสีเดียวกัน คือ

“สีมะคา”

หรือ...”สามัคคี”

มีข้อตกลงค่ายด้วย….