* สังเกตกันไหมครับว่า..คนต่างชาติหลายๆคนชอบพูดภาษาไทย.ไม่นับพม่า เขมรและลาว.แต่คนไทยหลายๆคนกลับแข่งกันไปเรียนหลายๆภาษา..เช่นเกาหลี..จีนและอื่นๆที่อยากเรียนโดยไม่คำนึงว่าจะนำมาใช้ได้กับวิชาชีพหรือไม่?นักวิ ชาการบอกว่าอีกราวสามปี..จะมีการรวมญาติกันในเอเชีย.ถึงเวลานั้นจริงผมว่า.คงจะสับสนวุ่นวายกันพอสมควรน๊ะครับ. ที่เมืองพัทยา..คนส่วนใหญ่และผู้หญิงที่สร้างรายได้หลักให้กับการท่องเที่ยวก็ยังพูดอังกฤษได้ครับมิฉะนั้นอาจจะต้องอดตาย. แต่ที่กรุงเทพฯเปอร์เซ็นต์ของคนที่พูดภาษาอังกฤษได้นั้นมีน้อยมากครับ...ก่อนที่ผมจะออกมาอยู่บ้านแบบถาวรผมได้ไปทำงานที่บริษัทหนึ่งแถวเขตระยอง เวลาที่มีคนมาสมัครงานผมมักจะเป็นผู้ทำการสัมภาษณ์ภาษาอังกฤษครับ ท่านอาจจะไม่เชื่อก็ได้.ผมเคยสัมภาษณ์ระดับป-โท.เออ..แกตอบแบบน่าสงสารครับว่าเอ - แซด มี ๒๔ ตัว. ดีน๊ะที่ผมให้แก้ตัวด้วยการนับนิ้วใต้โต๊ะจึงครบ ๒๖ ตัว.ในอนาคตยังขวนขวายจะไปเรียนภาษาจีนกันอีกผมปวดหัวแทนจริงๆแก่ขนาดนี้แล้วยังต้องมาหัดพูด..หวอ อ้าย หนี่...คงจะไม่ไหวกระมัง ! ต่อมานายธงชัย..ได้ไปทำงานให้กับบริษัทเบเกอร์ฮิ๊วส์ที่หน้าท่าเป็นเวลาหลายเดือน. ช่วงปีใหม่หรือคริตสมาส งานเกี่ยวกับการขุด-เจาะน้ำมันนั้น ไม่มีการหยุดงานหรอกครับ ใครอยากจะหยุดก็จะต้องแบ่งกันพักเป็นช่วงๆ ทางสำนักงานใหญ่แจ้งว่าใครที่ไม่ได้พักผ่อนประจำปีสามารถเก็บวันพักไว้ได้ หรือถ้าไม่ได้พักทางบริษัทจะจ่ายให้เป็นเงิน.ผมจำไม่ได้ว่าได้พักหรือไม่ ? แต่ได้รับเงินมาบางส่วน ต่อมาทางบริษัท ได้มีการจัดงานปีใหม่ให้กับพนักงาน ช่วงนั้นมีบุคคลภายนอกมาพบและคุยกับผม..เพื่อจะมาสมัครงาน หลายคนอายุมากแม้จะมีความสามารถแต่ผมได้ปฎิเสธไปแบบนุ่มนวล ต่อมามีคนหนึ่งได้เข้ามาร่วมงานกับบริษัทยอูนิเวอร์แซลเคเตอร์ริ่ง..และมีพนักงาน-เจ้าของบริษัทจากบ้านฉาง. อดีตทหารบก.มักจะเข้ามาพบและคุยกับผมบ่อยๆ ๗๗. โตนี่ - ฟางเองครับ. - ใครจะมาสัมภาษณ์เชิญน๊ะครับ. ปึ ๒๕๕๐ ต่อมาเราสนิทกันจนเป็นเพื่อนและไปดื่มกันบ่อยๆ เขาจ่ายบ้างผมจ่ายบ้าง.เขาเปิดบริษัทเล็กๆ ส่งอาหารลงเรือบ้าง ไปตามแท่นเจาะบ้าง แต่ยังมิได้ลูกค้าแบบถาวร ต้นปี๒๕๔๗ผมได้รับข่าวว่าแม่เสียชีวิตที่กรุงเทพฯ ผมจึงลาเพื่อไปร่วมงานด้วย ทางบริษัทช่วยเหลือเงินมาจำนวนหนึ่งจากผู้บริหารและเพื่อนร่วมงาน..ขอบคุณย้อนหลังมา ณ ที่นี้ด้วยครับ.พองานจบผมก็ต้องกลับมาทำงานต่อ ระหว่างนั้นมีงานเข้ามาอีกและทางลูกค้านิบปอนด์สตีลก็กลับมาเช่าสำนักงานอีกครั้ง นายธงชัยได้ออกมาทำให้กับบริษัทที่ผมประจำอยู่อีกครั้ง..แต่เป็นงานโครงการ *ปกติงานโครงการณ์จะเป็นการจ้างกันช่วงสั้นแต่ค่าตัวต้องแพงครับ.สมมุติว่าผมได้เดือนละสองหมื่นผู้ที่มาทำงานโครงการต้องได้อย่างน้อยสามหมื่น.นอกจากกำลังตกงานสองหมื่นห้าก็ยอมทำ. อยู่ที่ระยะงานว่านานหรือจบเร็ว. งานประเภทนี้พอจบแล้วจบเลย ไม่มีการจ่ายเงินใดใด ? ตามกฎหมายแรงงาน.พนักงานทุกคนต้องใช้สิทธิในการพักร้อนให้หมดทุกปี แต่เนื่องจากพนักงานแต่ละตำแหน่งนั้นมีงานไม่เหมือนกัน บางคนต้องทำงานตลอดปี ผู้เขียนเองก็เช่นกันเพราะจำได้ว่า. แม้วันสิ้นปีผมยังต้องมานำตู้อาหารลงเรือบ้าง รับ-ส่งพนักงานบ้าง ไม่เคยได้หยุดกับใครๆเลยต่อมาจึงมีการอนุญาตให้สะสมวันลาพักได้ และในที่สุดก็มีการให้เงินตอบแทนให้กับผู้ที่ไม่สามารถพักได้จริงๆ ผมจำได้ครับว่าเคยได้รับเงินมาด้วยเพราะไม่เคยใช้สิทธิในการพักร้อนนั่นเองอยากพักสิครับ แต่ทิ้งงานไม่ได้จริงๆ. ผมเพิ่งจะใช้สิทธิลาเอาจริงๆ ตอนที่เสียคุณแม่ไปนั่นแหละครับ ! ๗๘.ขอลงภาพเก่าอีกครั้ง. กำลังควบคุมงานอยู่ครับ. - ที่ริค บกเมืองสีมังโกล. ปี ๒๕๔๐ ผมเคยลาครั้งเดียวจริงๆ.การดื่มนั้นผมมักจะดื่มเป็นประจำอยู่แล้ว ก็ซื้อเองสิครับ.นานๆครั้งจึงจะมีคนชวนไปดื่มฟรี แต่อย่างไรก็ตามผมยังไม่เคยเสียงาน ผู้จัดการฝ่ายบุคคลของผมสามารถยืนยันได้ดีเพราะบ่อยครั้งที่ผมดื่มเหล้า แต่พี่แกดื่มน้ำเปล่าจนสี่-ห้าทุ่ม พอเราแยกทางกัน..ตีหนึ่งแล้วเหรอ ? ผมยังมารับพนักงานไปลงเรือได้ แกก็ยังเห็นว่าผมทำงานได้ เออ..ผมไม่เคยได้ยินแกตำหนิผมสักครั้งเลยนี่นา. ความจริงผมควรได้เบี้ยเลี้ยงวันละ๑๒๐ บาท เพราะตอนก่อนที่จะเริ่มงานนั้นแผนกบุคคลบอกว่า เวลาทำงาน ๐๘๐๐-๑๗๐๐ น. วันเสาร์ทำครึ่งวันผมก็ตกลงเอาเข้าจริงต้องมารับลูกเรือตั้งแต่ ๐๑๐๐-๐๓๐๐ สัปดาห์ละสามวัน ไหนจะลูกเรือนอกตารางอีก เสาร์-อาทิตย์แทบไม่ได้หยุดเลย นายสาวของผมพยายามที่จะประหยัดให้บริษัทฯ หล่อนไม่ยอมพูดถึงเรื่องเบี้ยเลี้ยงเลยเป็นเวลารวมสี่ปี ที่ผมต้องทำงานโดยไม่ได้อะไรเลยแม้แต่นิดเดียว..ผมเสียรายได้จากเงินเบี้ยเลี้ยงที่ควรจะได้รับไปรวมประมาณ ๑ แสนบาท. ใครล่ะที่บอกว่าบริษัทฯดีกับลูกจ้าง หายหน้าไปไหนกันหมดล่ะ ? ดีแต่รวมหัวรักษาผลประโยชน์ให้บริษัทฯไม่คิดถึงคนที่เขาทำงานกันจริงๆเวลาตัวเองขาดนิดขาดหน่อยเป็นไม่ได้เชียว !ไอ้เฟืองตัวใหญ่อย่างพวกเธอน่ะหมุนไม่ถึงรอบหรอก เคยหันไปดูพวกเฟืองตัวเล็กๆบ้างไหมว่าเขาหมุนกันกี่ร้อยรอบต่อนาที ?เคยคิดกันบ้างไหมล่ะเงินที่ใช้กินอยู่กันนั้นมาจากแรงงานนอกบริษัทฯทั้งนั้น ถ้าไม่เคยคิดก็ลองคิดถึงพนักงานพวกนี้บ้างน๊ะ!ผมรู้น๊ะว่า..ทุกคนทำอะไรกันอยู่และทุกคนรู้ดีด้วยว่า.อันไหนถูก-อันไหนผิดยิ่งนักกฏหมายประจำบริษัทฯยิ่งรู้ดีกว่าใคร ? ๗๙. แพล๊ทฟอร์มงานขุดเจาะน้ำมัน. - ในทะเลเหนือ. ขอบคุณภาพจากเน็ท. แต่บางครั้งเพื่อเอาใจนายและเพื่อความอยู่รอด..เอ้า !ไม่ว่ากันเน๊อะ ส่วนการทำงานของผมที่นี่โดยรวมแล้วผมเป็นคนหนึ่งที่ไม่อยากจะคุยหรอกครับ ! แม้ว่าโดยนิสัยแล้วผมเป็นคนชอบคุยและคุยได้ทุกระดับชั้น ,ทุกเรื่อง.ใครไม่เชื่อล่ะก็ ! ถามไล่ไปตั้งแต่ระดับต่ำได้เลยครับ แม้แต่ยามผมยังคุยด้วยเลยครับ การนำสินค้าเข้า-ออกจากการท่าเรือนั้นมีขั้นการตรวจสอบเสมอ เริ่มตั้งแต่การทำเรื่องขอนำเข้าและนำออก ถ้าผู้มีอำนาจยังไม่ได้เซ็นต์ในช่องอนุมัติล่ะก็.. อย่าได้หวังเลยครับว่าจะได้ดังต้องการ..รอไปเถอะครับช่วงแรกๆที่ผมมาเริ่มงานที่นี่ ถ้าเดินเรื่องเอกสารไม่เสร็จล่ะก็ คนขับรถจะต้องมานอนรอกันหน้าประตูใหญ่ ตั้งแต่วันศุกร์เย็นนั่นแหละ ! รอไปเรื่อย. เช้าวันจันทร์นึกว่าคงเข้าได้กระมัง ! ผมทหารเก่าย่อมรู้ดี.อย่าได้ไปรับปากกับลูกค้าเลยน๊ะว่า เราจะส่งของถึงท่านแปดหรือเก้าโมงเช้า.เปล่าเลย.บรรดาพวกทหารใหญ่ ที่มีอำนาจเซ็นต์เอกสารนั้น กว่าจะมาทำงานกันก็หลังเที่ยงไปแล้วโน่นล่ะ !
