วันเหงาๆ ความคิดของเรามักฟุ้งซ่าน การรู้จักจัดการกับอารมณ์ความรู้สึก การอยู่กับปัจจุบัน การคิดบวกช่วยให้ใจสบายขึ้น

 

เช้าวันหนึ่ง ในห้องซักประวัติ    ผู้ป่วยซึมเศร้าคนหนึ่งนั่งฟุบกับโต๊ะ ปิดไฟอยู่คนเดียวมืดๆ

ได้เข้าไปพูดคุยด้วย

 

ความคิดเรื่องเดิมๆมันผุดขึ้นมา   โกรธนะ โกรธแค้นเธอคนนั้น  ไม่ซื่อสัตย์  ไม่รักษาสัญญา   คิดมาทีไรก็ทุกข์ใจ

ให้อภัยดีไหม  ใจเราจะได้โล่ง เป็นการฝึก การให้ การเสียสละ 

แต่คิดมาทีไรมันก็ยังโกรธอยู่

แล้วใจเราก็ทุกข์เอง เราแบก เราถือไว้ หนักนะ  จะทำอย่างไรใจมันจะเบา

ลองฝึกนะคะ  เอามือเกาะกันแล้วดึงตึงๆ

 

(ภาพนี้นายแบบเป็นบุคลากรเราเองค่ะ)

 

รู้สึกอย่างไรบ้าง

หนัก

แล้วจะทำอย่างไร

วาง

ใช่แล้ว วางลง

 

ลองหายใจเข้าออกลึกๆ

ฝึกอยู่กับปัจจุบัน

มองรอบๆห้องเห็นอะไร 5 อย่าง

บรรยาย....ผู้ป่วยบรรยาย

เลือก1อย่าง เพื่ออธิบายรายละเอียด....ผู้ป่วยบรรยาย

ช่วงที่สนใจกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าใจเป็นอย่างไร

เบา ไม่คิดเรื่องอื่น

 

 

เราสิทธิ์ที่จะมีความสุข

เอาอายุจริงไปลบอายุที่คาดหวัง  ชีวิตที่ผ่านมาจะทุกข์อย่างไรมันก็ผ่านไปแล้ว ชีวิตที่เหลือคือชีวิตที่เรามีสิทธิ์จะมีความสุข

 

โกสนยังมีหลายสี  คนเราย่อมมีความแตกต่าง

เข้าใจเขา

เข้าใจเรา

 

เราไปคาดหวังกับคนอื่นได้ไหม  เปลี่ยนเขาได้ไหม

ยาก

เราเปลี่ยนเขาไม่ได้แล้วจะทำอย่างไรใจเราจึงจะสุข

เปลี่ยนที่ตัวเราเอง

เปลี่ยนที่ใจเรา

ใช่แล้ว

 

 

ลองมองภาพนี้สิ

 

 

เห็นอะไร

เห็นจุดดำๆเล็กๆ

รอบๆเป็นอะไร

พื้นที่ว่างๆ

กว้างกว่ากันไหม

กว้างกว่า

เหมือนอดีตแฟนเรา ไปโฟกัสเราก็เห็นแค่นี้ เป็นจุดเล็กๆเอง เราลองมองรอบๆ คนรอบข้างมากมายที่รักเราไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ เป็นญาติ คุณหมอ คุณพยาบาล

เติมความรักของคนเหล่านี้เข้าไปในใจได้ไหม ความรักจากตัวเราเองด้วย

ได้

 

คุยแล้วรู้สึกอย่างไรบ้าง

โล่งขึ้น สบายใจขึ้น

 

ให้คิดข้อดีตนเอง

คิดได้1ข้อ

ได้ชมเพิ่ม

ชื่นชมนะ คุณมีข้อดีๆตั้งมากมาย พยาบาลมองเห็นหลายอย่างด้วยเช่น..คุณเป็นคนอดทน สู้ชีวิต จิตใจดี เป็นคนสุภาพ

 

ให้การบ้าน

ถ้าหากความคิดเรื่องแฟนวนเวียนเข้ามาจะนึกถึงอะไร

จะนึกถึงภาพจุดนี้

ให้เป็นการบ้านนะคะ

เดี๋ยวคุยกันวันหลังค่ะ

 

หลังจากคุยกัน ผู้ป่วยมีสีหน้าผ่อนคลายขึ้น เข้าไปดูทีวีกับเพื่อนๆได้ เวลาว่างหยิบนิตยสารมาอ่าน เห็นรอยยิ้ม

 

การเพิ่มทักษะในการจัดการกับความคิด ความรู้สึก อารมณ์เป็นเรื่องสำคัญในผู้ป่วยซึมเศร้า เพราะโดยตัวโรคแล้วความคิดลบมักแวะมาทักทายบ่อยๆ

ที่ผ่านมาเราอาจได้เรียนรู้มาหลายๆวิธี เมื่อได้คุยกับผู้ป่วยจริงๆแล้ว เราสามารถใช้หลายๆวิธีผสมผสานกัน

 

ในวันนั้น การพูดคุยของข้าพเจ้าเองคงไม่ได้ช่วยเขาได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยๆก็ได้จุดประกายความคิดบวกเข้ามา  ได้เติบโตและยอมรับความเปลี่ยนแปลงของชีวิต

 

 

ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป

เมื่อไรที่เขาท้อหรือพบเจอปัญหา

เขาคงได้ใช้ใช้ศักยภาพในตนเองอย่างเต็มที่

เชื่อมั่นว่าทุกคนคือคนสำคัญ  ทุกคนมีคุณค่าและมีศักยภาพในตนเอง