ในขณะที่ฉันกำลังนั่งร่วมประชุมเรื่องกองทุนสตรี ฉันได้รับโทรศัพท์จากเพื่อน "อสม.ทุ่งคล้า สายบุรี โดนยิงเสียชีวิตพร้อมผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านอีก 3 คน ประมาณเกือบเที่ยง วันนี้ หลังเสร็จจากการประชุมประจำเดือนกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน สถานที่ใกล้กับที่คนคอกควาย อ.ปะนาเระโดนเมื่อสองสัปดาห์ที่แล้ว ตอนนี้ศพอยู่โรงพยาบาลสายบุรี..." เมื่อวานก็ไปงานศพน้องลูกจ้างที่ รพ.กะพ้อ และศพคนคอกควาย วันนี้อีกหรือ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ.....ฉันได้แต่ถามตัวเองในใจ แล้วคนที่ต้องเดินทางไปทำมาหากินอื่น ๆ อีกล่ะ เขาจะทำกันอย่างไร.....
เมื่อไหร่จะหยุด เมื่อไหร่จะเลิกซักที ฉันกลับถึงบ้านด้วยความรู้สึกเก็บกด ปล่อยน้ำตาออกมาชนิดที่ทะลักไม่มีอะไรกั้นได้ พี่ดูแลพวกเราไม่ได้ วันก่อนก็ที่ อ.มายอ อสม.ก็โดนยิงโชคดีที่เพียงบาดเจ็บ ถึงแม้แต่เจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงก็ไม่อาจทานได้ คนตายนั้นไม่เป็นไรถือว่าได้ใช้ชีวิตสมบูรณ์แบบ แต่ครอบครัว และญาติ ที่ยังมีชีวิตอยู่ล่ะ....เขาจะอยู่กันได้อย่างไร ถึงแม้ว่าฉันจะคิดแทนเขาแต่น่าจะเป็นเรื่องเดียวกัน เมื่อไหร่ลมหายใจปลายด้ามขวานจะมีบรรยากาศที่สดชื่นเสียที จะหายใจกันไปได้อีกกี่วัน ไม่ว่าจะสถานการณ์จะเป็นอย่างไร...เราก็จะมุ่งมั่นในการทำความดีต่อไป และไม่ลืมที่จะเกาะเกี่ยวชวนคนมาทำความดีกับเราเช่นกัน ....เราจะเดินไปด้วยกัน
