ในวันที่ผมอ่อนล้า...รู้สึกสิ้นหวังในชีวิต
สิ่งหนึ่งที่เยียวยาและปลุกกำลังใจในการดำเนินชีวิตต่อไปของผมได้ดีที่สุด คือ
การได้ฟังเพลง และเรื่องราวของพี่น้องหมออนามัย...ที่เล่าความเป็นมาเป็นไป
ในการดำเนินชีวิต และการทำงานในแต่ละวันของคนเหล่านั้น...
ผมรู้สึกว่า...เป็นการเจ็บปวดและทรมานใจที่สุดที่จะเล่าถึง
สถานการณ์ที่ปลายด้ามขวาน.....
ภาพความ...หวาดกลัว อกสั่น ฝันร้าย
เปลวไฟ แผดเผา แล้วเมืองใต้
ลาลับหาย ตายจากกัน....
เพื่อนเล่าว่า เมื่อมาประชุมที่กรุงเทพ ฯ จะมีความสุขมากที่สุด
เพราะเหมือนตนเองได้หลุดพ้นจาก “บ้านฉัน”
แต่การหลุดพ้นจาก “บ้านฉัน”
ผมมองเห็นว่า ทุกคนต่างคิดถึง “บ้านฉัน”
เมื่อใดก็ตามที่ผมได้ข่าวคราวแห่งการสูญเสีย...
ผมรู้สึกเศร้าใจมาก
ผมภาวนาให้ทุกคนปลอดภัย....
ส่งลอยไปตามรางรถไฟ....กับขบวนรถไฟ
ที่เหยียดยาวไกล...สุดลูกหูลูกตา...ไปให้ถึง
เพราะที่นั้น ก็เป็น “บ้านผม” เหมือนกัน
*** ขอบคุณกับแรงบันดาลใจแด่...เพื่อน...เก่ง นรา
...................................................................
เพลง บ้านฉัน
ขับร้อง โดย อ.คฑาวุธ ทองไทย (อ.ไข่ มาลีฮวนน่า)
ค่ำแล้วที่เมืองปัตตานี
โอ้.. ยามนี้ เปลี่ยวเดียวดาย
พ่อจ๋าแม่จ๋าอยู่ไหน คนใจร้าย ทำได้ลง
มองไปทางไหน ก็มืดมัว
น่าหวาดกลัว อกสั่น ฝันร้าย
เปลวไฟ แผดเผา แล้วเมืองใต้
ลาลับหาย ตายจากกัน
**บ้านนี้ เมืองนี้ แผ่นดินนี้ เป็นของใคร
แล้วฉันจะไปอยู่ไหน ที่ตรงไหน ไม่ฆ่ากัน**
ยะลา นรา ปัตตานี โอ้..ยามนี้ ช่างเปลี่ยว เดียวดาย
พ่อเอ๋ยแม่เอ๋ย อยู่ไหน ลาลับหาย ตายจากกัน
แล้วฉันจะไปอยู่ไหน ที่ตรงไหน ไม่ฆ่ากัน
แล้วฉันจะไปอยู่ไหน ที่ตรงไหน คือ บ้านฉัน….
ขอส่งกำลังใจให้ชาวภาคใต้ครับ อยากให้เข้าสู่ภาวะปกติครับ...
เศร้าจัง ขอให้หวังเป็นจริงนะ
สวัสดีน้องทิมดาบ เอาเพลงมาฝากด้วย
เพลง ลมหายใจปลายด้ามขวาน นักร้อง น้องเดียว สุวรรณแว่นทอง
ความคิดขัดแย้งพื้นที่สีแดงชายแดนด้ามขวาน พี่น้องเราเดือดร้อนมานาน ด้วยอุดมการณ์แยกดินแบ่งฟ้า ปักษ์ใต้บ้านเราบัดนี้เงียบเหงาไร้เสียงบินหลา ใครๆ เขาไม่อยากมา ลูกหลานถามว่าฆ่ากันทำไม ตำรวจ ทหาร ครูบาอาจารย์ ชาวบ้านผู้คนเสียงหวีดร้อง เลือดนองถนน ระเบิดปืนกลของคนฝ่ายไหน อีกกี่ชีวิตต้องปลิดสังเวยเฉลยได้ไหม วันที่ท้องฟ้าสดใส ลูกหลานจะได้ยิ้มด้วยความหวัง ***สายเลือดไทยหัวใจสยาม ขวานไทยถ้าไม่มีด้าม คงหมดความงามไม่มีพลัง แล้วจะร้องเพลงปักษ์ใต้บ้านเราให้ใครเขาฟัง บินหลาก็คงสิ้นหวัง เกาะต้นยางฟังเสียงปืนดังไกล พื้นที่สีแดง ภาพความขัดแย้งระแวงสายตา แล้วทำไมไม่หันหน้ามา พูดคุยปรึกษาปัญหาแก้ไข ใต้ร่มฉัตรงาม ลูกพ่อสยามเราสายเลือดไทย อยากถามว่านานแค่ไหน คืนลมหายใจให้ปลายด้ามขวาน
เป็นความรู้สึกร่วมกันของคนไทยทุกคนเลยนะคะ พี่ว่าเศร้าสลดหดหู่ ใจห่อเหี่ยวว่าทำไมคนเราถึงทำร้ายกันได้อย่างนี้ ได้แต่ส่งกำลังใจและความหวังว่า คงมีวันที่คนใจร้ายทั้งหลายนั้นจะกลับใจ เห็นแก่เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน เห็นคนเป็นคนไม่ใช่ผักปลาที่จะทำลายกันได้ง่ายๆ พี่โอ๋นับถือน้ำใจผู้คนที่ยังคงใช้ชีวิต ยังคงรักที่จะอยู่ในพื้นที่ รักที่จะยืนหยัดต่อสู้ทั้งๆที่ยังมองไม่เห็นจุดจบของเรื่องร้ายๆที่เป็นอยู่ เราต้องช่วยกันเป็นกำลังใจให้และประนามคนใจร้ายพวกนั้น ภาวนาส่งพลังไปทำให้พวกเขาเห็นสิ่งดีสิ่งถูกในเร็ววัน