ลูกประเป็นลูกไม้ที่กินได้ โดยการเอามาคั่ว หรือ เอามาดอง มีมากทางภาคใต้   ในการเอามาคั่วกินนั้น  ผมจัดให้เป็นลูกนัทที่อร่อยที่สุดในโลก   แถมลูกใหญ่กินก็ง่าย   แต่ถามว่าทำไมไม่มีการส่งเสริมให้ปลูกเป็นอุตสาหกรรม 

 

ลูกมันใหญ่ขนาดเท่า Brazil nut แต่อร่อยกว่ามาก ทุกวันนี้หากินยากมาก เมื่อก่อนเคยเจอที่ตลาดสดปากเกร็ด (นนทบุรี เป็นประจำ ) 

 

 ส่วนลูกจันท์ ที่ผมพบที่ภาคใต้ (แถวพังงา) นั้น ผมเชื่อว่าเป็นสิ่งเดียวกันกับ nutmeg

 

http://en.wikipedia.org/wiki/Nutmeg

 

ซึ่งจากการสำรวจของผมเป็นเครื่องเทศที่มีราคาแพงที่สุดในโลก  เม็ดเรียก nutmeg  เนื้อป่นเรียก mace  โลละไม่น่าต่ำกว่า หมื่นบาท

 

ส่วนของไทยเราเอามาเชื่อมขาย โลละ 10 บาทกระมัง ถูกเหมือนให้เปล่า

 

ท่านอธิการบดี มวล. (นครศรีฯ) ท่านหนึ่งขอความเห็นผมว่าพื้นที่กว้างใหญ่ของมวล. ควรปลูกอะไรดี  (ธ่อ..ผมวิดวะเครื่องกลนะ)    ผมเสนอให้ท่านปลูกต้นจันท์นี่แหละ ตอนหลังดูเหมือนว่าท่านได้ให้นักวิชาการไปสำรวจแล้วสรุปว่า species ของเรา ไม่ใช่ nutmeg

 

แต่ผมเองก็ยังไม่ปักใจเชื่อนัก ในข้อมูลวิชาการ แต่เอ้า..ต่อให้ไม่ใช่คนเดียวกัน แต่ก็คงพี่น้องเกือบฝาแฝดแหละ เพราะผมจำหน้าได้แม่น เผลอๆ กลิ่น รส ในการทำเป็นเครื่องเทศอาจดีกว่า nutmeg เสียอีกก็เป็นได้

 

เมืองไทยเราถ้ารู้จักหากินกับส้มสูกลูกไม้ให้ดี ...รวยไตห่ะ แต่เจือกอยากเป็นดีทรอยด์ออฟเอเชียเสียงั้นแหละทั้งที่ตอนนี้ทำไรเป็นมั่งนอกจากลูกหาบแบกเสลี่ยงให้นายทุนต่างชาติชมวิวโลภาภิวัฒน์

 

...คนถางทาง (๑๘ เมษายน ๒๕๕๕)

ปล. ท่านอธก. ท่านนี้สงสัยหลงเสน่ห์อะไรผมสักอย่าง ตอนหลังชวนให้ผมไปทำงานด้วย ให้เลือกเอาคณบดีวิดวะ หรือ รองอธก.   แต่ผมคงไม่มีวาสนา เลยยังเป็นครูน้อยอีสานอยู่จนวันนี้

 

2) ขอมาเติมนิดว่า ท่านอธก.ท่านนี้ แม้ชื่อเสียงท่านไม่โด่งคับฟ้า แต่ผมจัดให้เป็น อธก. ที่เก่งที่สุดในบรรดาประมาณ 20 ท่านที่ได้พบปะมาแบบสนิทพอควร เสียดายคนเก่งๆแบบนี้ไม่ได้เป็นใหญ่โต....ผมพูดอะไร ท่านจดยิกไปหมด แล้วตามทุกเรื่องที่คุยกันไว้ แล้วยังกลับมารายงานผมอีกว่าทำได้ หรือไม่ได้อย่างไร