มีผู้ป่วยหลายประเภท ที่มารักษาที่โรงพยาบาล  ปัญหาของผู้ป่วยล้วนแตกต่างกันไป หากเราจะเพียงรักษาโรคก็คงจะไม่จบ เราคงต้องรักษาคนด้วย  จากการปฏิบัติงานที่แผนกผู้ป่วยนอกนั้น  มีผู้ป่วยอีกกลุ่มหนึ่งที่มีจำนวนไม่น้อย เลยที่ ต้องพบแทบทุกวัน นั่นคือผู้ป่วยติดเตียง  ได้แก่ ผู้ป่วยโรค CVD ( Cerebrovacular disease ) ผู้ป่วยประเภทนี้ถือว่าเป็นผู้ป่วยเรื้อรังที่น่าสงสารทีเดียว  มีภาวะเครียดทั้งผู้ป่วยและผู้ดูแล  เมื่อน้ำท่วมใหญ่ ที่ พิมาย ปี 2553 นั้น ในระหว่างที่รถทหาร วิ่งรับส่งคน ชาวบ้านและเจ้าหน้าที่มาปฏิบัติงานที่ รพ.พิมาย มีญาติผู้ป่วยวิ่ง มาตามรถบอกมีผู้ป่วยหนักให้เข้าไปรับหน่อย ขณะนั้นมีพี่พยาบาลแผนกผู้ป่วยนอก  และน้องผู้ช่วยกลับมาจาก การแจกยาผู้ป่วยเบาหวานที่ไม่สามารถมารับยาที่ รพ.ได้  ทหารรีบไปรับผู้ป่วย  ทันทีที่ขึ้นมาบนรถ  พี่พยาบาลสังเกตเห็นผู้ป่วย หายใจเหมือน หยุดหายใจ ปากเขียว  พี่พยาบาลสวมวิญญาณ พยาบาล EMS ขึ้น กดนวดหัวใจ มาจนถึงโรงพยาบาล  แต่ไม่ทัน ผู้ป่วยเสียชีวิตแล้ว  สาเหตุการเสียชีวิตยังเป็นข้อกังขา แพทย์เชิญญาติคุย ญาติไม่ติดใจ  แต่พยาบาลติดใจ ทำอะไรไม่ได้  คือพบตังค์เหรียญ ในปากผู้ป่วย  มันเข้าไปอยู่ได้อย่างไร ในเมื่อผู้ป่วยเคลื่อนไหวไม่ได้ เป็นผู้ป่วยติดเตียง  มีแผลกดทับ บริเวณก้นขนาดใหญ่  ขยับร่างกายไม่ได้ได้เพียงลืมตา หลับตา เท่านั้น 

       ทุกครั้งที่ฉันเห็นคนไข้ติดเตียงมาโรงพยาบาลฉันจะพยายามเข้าไปดู และถามญาติทุกครั้งในเรื่องความลำบากในการดูแลผู้ป่วยติดเตียง  ฉันกลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย  ที่พบปัญหามากคือ การเกิดแผลกดทับในผู้ป่วยประเภทนี้ มันเลี่ยงลำบากจริงๆ  เพราะญาติเองต้องทำมาหากิน  จะให้มารอนั่งพลิกตะแคงตัวผู้ป่วย ทุก 2 ชม. คงอดตายกันทั้งบ้าน  ประกอบกับได้ทำวิจัยร่วมกับคุณหมอพีรวัฒน์   ลิ้มมหาคุณ  ศัลยแพทย์ โรงพยาบาลพิมาย  พบว่า ปัญหาการเกิดแผลกดทับจริงๆแล้ว ไม่ได้เป็นปัญหาที่โรงพยาบาลแต่ เป็นที่บ้านผู้ป่วย เอง คุณหมอก็เลยให้ไปคิดนวัตกรรมในการดูแลผู้ป่วยที่บ้าน  ตอนนี้ยังคิดไม่ออก  ... จะรอให้คิดออก คงเกิดแผลกดทับทั้งอำเภอแน่  จึงลองทำแก้ขัดไปก่อน ก็เห็นใน gotoknow นี่แหล่ะที่หลายๆที่ทำโดยใช้ลูกโป่งใส่น้ำ รอง แต่ชลัญธร  ไม่มีงบมากมายขนาดนั้น  ก็เลยลองทำเล็กๆ ให้ผู้ป่วยสามารถทำไว้ใช้เองได้ เปลี่ยนง่ายใช้สะดวก 

   เบาะรองป้องกันแผลกดทับ by Chalunthorn

   อุปกรณ์

  1.  ผ้า หน้ากว้าง 60 จำนวน 1.5 เมตร  ราคา ประมาณ 75 บาท

  2. ลูกโป่ง แบบยาว  ( ไม่ทราบเหมือนกันว่าเรียกอะไร )

  3. น้ำ

เมื่อได้อุปกรณ์ครบ ก็จัดการใช้ความสามารถในการเย็บผู้  อีกอย่างใช้จักร ให้เป็นประโยชน์ อุตสาห์ขอตังค์สามี ซื้อ ตั้ง 2 หมื่นกว่าบาท  ต้องมาทำประโยชน์ ให้คุ้ม  เย็บผ้าให้เป็นช่องพอใส่ลูกโป่งได้  ความยาวตามผ้า อาจไม่ถึงกับเต็มเตียง  เพราะผู้ป่วยประเภทนี้ ส่วนใหญ่  ข้อติด  นอนหดเหลือตัวนิดเดียว และปัญหาของผู้ป่วยส่วนใหญ่อยู่ที่ก้นมากกว่าจุดอื่น  จากนั้นลำลูกโป่งไปใส่น้ำวิธีใส่ง่ายมาก เปิดน้ำจากก๊อกน้ำเลย  รวดเร็วสะดวกมาก  เมื่อได้ที่ต้องการก็นำมาใส่ ในช่องผ้าที่เย็บไว้  ก็ให้ผู้ป่วยไปรองเป็นเบาให้ผู้ป่วย  เรื่องนี้ไม่ได้วิจัยหรอก แต่เห็นคนอื่นเขาทำกัน ในรูปแบบนี้  อาจไม่เหมือนเขา ซะที่เดียว เพราะเราไม่ได้ของบ  มีแต่งบส่วนตัว และ ความสามารถในการตัดเย็บเองเท่านั้น แต่ก็ได้ผลนะ ญาติผู้ป่วยชอบมาก  บอกน้ำอยู่ประมาณ 3-5 วันก็จะซึม แต่ ก็เปลี่ยนได้  เพราะวิธีการไม่ยุ่งยาก 

     ตอนนี้ชลัญธร ก็เลยกลายเป็นเจ้าแม่  รับ Consult เรื่องแผลกดทับไป ก็สนุกดี  แต่ไม่สนุกตรง เสียกะตังค์ซื้ออุปกรณ์ เองนี่แหล่ะ โดนสามีพูดประชดเล่นๆว่า ชาติที่แล้วคงเป็นลูกหลานพระเวชสันดร แน่  แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร  ได้ช่วยเหลือคนไข้  เขาก็ OK แล้ว

           แต่ตอนนี้ อาจารย์ พีรวัฒน์ คิด วิธีการดูแลและป้องกันแผลกดทับที่บริเวณก้น ได้แล้ว  คงต้องไปช่วยอาจารย์ วิจัยต่อ 

         เรื่องที่ “อาจารย์ คนถางทาง” แนะนำให้วิจัย เรื่อง  “การแก้ไขพาร์กินสันแบบ "ชลัญธร " คงต้องพับไปก่อน  ขอทำประโยชน์ ให้สังคมก่อนก็แล้วกันนะค่ะ

นี่แหล่ะเบาะฝีมือชลัญธร

แผลกดทับผู้ป่วย เกรด 1 ก่อนใช้เบาะ

หลังใช้เบาะ  1  สัปดาห์ แผลหายเลย  ดีใจจริง ๆ เย้ ๆๆๆๆๆๆๆ