ขอขอบคุณ น้องแมน บุรุษพยาบาลมาดแมนสมชื่อ
หนึ่งชีวิตที่ปลายด้ามขวานทอง ของแผนดินไทย ที่เปื้อนเลือด
......................................................................................
ตันหยงเปาว์ เป็น อีกรพสต.หนึ่ง ในอำเภอหนองจิก ที่ห่างจาก
ตัวอำเภอ เพียง ๑๒ กิโลเมตร อยู่ในตำบลท่ากำชำ
ติดกับทะเลอ่าวไทยชายทะเลสีสวย สุดโค้งที่ขอบฟ้า บรรยากาศ
สุดวิเศษ หลัง รพสต.
วิถีชีวิตของคนในพื้นที่ มีอาชีพหลักคือ ทำการประมง และส่วนหนึ่ง
ซึ่งเป็นวัยแรงงาน คงเหมือนผู้คนในพื้นที่ ๓ จังหวัดชายแดนใต้
ที่ออกไปทำงานที่มาเลเซีย ทำให้ที่นี้ มีผู้สูงอายุ ค่อนข้างมาก
ระยะทางเพียง ๑๒ กิโลเมตร เป็นระยะทางที่ไม่ไกลเลย ถ้าที่นี้
ไม่ใช่พื้นที่สีแดง ที่เปื้อนด้วยรอยเลือด ของคนไทย
ที่ปลายด้ามขวานทอง
....................................................................................
วันนี้ คงเหมือนทุกวันที่เราทั้ง ๕ คน มาตั้งต้นที่ หน้า สสอ.
เพื่อเดินทางเข้า รพสต. พร้อมกัน ทั้ง ผอก รพสต เราทั้งสองคนที่เป็น
พยาบาลวิชาชีพ และพี่เจ้าพนักงานสาธารณสุข อีก ๒ คน หัวหน้า
เป็นห่วงพวกเราในการเดินทางเข้าพื้นที่ ด้วยเป็นพื้นที่สีแดง ที่มีเหตุเกิดขึ้น
ระหว่างการเดินทางบ่อยครั้ง ความรัก และความผูกพัน กับการทำงาน
ที่เกิดขึ้น ท่ามกลาง ไฟใต้..
การบริการใกล้บ้าน ใกล้ใจ เป็นเรื่อวราว แห่งความผูกพันของคนปฐมภูมิ
การยริการทั้งที่บ้าน และสถานบริการ ดูเหมือนจะเป็นเนื้อเดีวกัน บ่อยครั้ง
ที่ผม และทีมงานต้องไปรับผู้ป่วยที่บ้านเพื่อ พาไปโรงพยาบาล ในราย
ที่เจ็บป่วยฉุกเฉิน
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นระยะ ผมลุกขึ้นจากภาระงานบางส่วน ที่หน้าจอ
คอมพิวเตอร์ ... เสียง บอกเล่าด้วยความตะหนก กับอาการของผู้ป่วย
วัย ๗๓ ปี ซึ่งเป็นผู้ป่วยเบาหวาน ที่มารับยาที่รพสต เป็นประจำ
ตอนนี้ออ่นเพลีย คล้ายจะเป็นลม ผมและ พี่เนาะ รีบออกรถไปรับผู้ป่วย
ที่บ้าน ก่อนออกจาก รพสต ก็ไม่ลืมที่จะ นำที่ตรวจน้ำตาล , เครื่อง
วัดความดันโลหิต และหยิบขวดน้ำหวานออกไปด้วย ....
น้ำตาลในเลือด ๒๓ mg% และความดันโลหิต ๙๐/๖๐ mghg
ก่อนไปถึงโรงพยาบาล ผมและพี่เนาะก็ให้จิบน้ำหวานไปเล็กน้อย
เวลาเพียง ๑๐ นาที กับการเดินทางมาโรงพยาบาล
เมาะ แย ( แปลว่าป้าแย ) ได้นอนพักรักษาตัว ที่ โรงพยาบาลหนองจิก
๓ วัน จึงกลับบ้าน .......
.เรื่องราวเล็กๆ กับแววตาและคำขอบคุณ ของญาติและผู้ป่วย คือ ส่วนหนึ่ง
ที่เติมเต็ม ให้ผมและทีมงาน มีกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่ในพื้นที่สีแดง
ที่ไม่เคยมีคำตอบ ในความปลอดภัยของพวกเรา ชาวสาธารณสุข
ที่ปลายด้ามขวานทอง ของแผ่นดินไทย แผ่นดินของพ่อ
ขอเป็นกำลังใจให้ครับ
ขอบคุณ แทนน้องๆ พยาบาล ในพื้นที่คะ
สุดยอดเลยค่ะน้องๆขอให้อุทิศตนเพื่อพี่น้องที่ปลายด้ามขวานไปนานๆนะคะ
ขอบคุณในน้ำใจงาม และความเสียสละค่ะ โดยส่วนตัวมีโอกาสเข้าไปที่ตันหยงเปาว์และท่ากำชำหลายครั้ง คงมีโอกาสได้เจอกันบ้างนะค่ะ
แล้วจะเก็บกำลังใจ ส่งกลับให้น้องแมน และทีมงานทุกคน
หวัดดีคะ น้องตอย