เล่าปี่หยั่งรู้ขงเบ้ง
มหาวรรณกรรมจีนเรื่องสามก๊กนั้น ยกให้ขงเบ้งเป็นผู้หยั่งรู้ดินฟ้ามหาสมุทร ส่วนเล่าปี่นั้นไม่ฉลาดนักในด้านปัญญา แต่มีคุณธรรม
แต่ผมมาคิดมุมกลับว่าเล่าปี่นั้นเก่งกว่าขงเบ้งเสียอีก เพราะหลอกเอาขงเบ้งมาเป็น “ลูกน้อง” ได้ ด้วยการไปนอบน้อมคารวะคนเก่ง แบบหมอบราบคาบแก้ว
คือมันฉลาดกันคนละแบบ ...ขงเบ้งนั้นฉลาดแบบนักคิด ส่วนเล่าปี่นั้นฉลาดแบบนักปกครอง
เล่าปี่ฉลาดขนาดว่าไม่ยอมเอาขุนนางอำมาตย์ใกล้ตัวยกขึ้นให้เป็นแม่ทัพใหญ่ แต่กลับไปสยบกับเด็กเลี้ยงหม่อนบนยอดเขาโงลังกั๋งที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียง แสดงว่าเล่าปี่มีการหาข่าวอย่างละเอียด และมีวิจารณญาณของนักปกครองที่ดีมากด้วย
การได้ขงเบ้งมาเป็นเสนาธิการใหญ่ของกองทัพทำให้นายอำเภอของเมืองเล็กๆอย่างกังจิ๋ว กลายเป็นหนึ่งในผู้ยิ่งใหญ่แห่งสามก๊กได้
แม้เล่าปี่จะดี เก่งอย่างไร ในที่สุด ก็พ่ายต่อโจโฉ ผู้ซึ่งไม่ได้มีความฉลาดอะไรมากมายนัก แต่สิ่งที่โจโฉมีคือ ความมุ่งมั่นพยายาม
วันนี้ผมสรุปเอาแบบของผมว่า ความสำเร็จนั้นมันต้องมีทั้งสมอง ความดีงาม และ ความมุ่งมั่น ใครมีคะแนนรวมในสามสิ่งนี้สูงกว่าก็ย่อมมีความสำเร็จในชีวิตมากกว่า
ความดีงาม หรือ คุณธรรมนั้น มันเป็นพลังที่สำคัญมาก ที่ทำให้ ธรรม ต้องชนะ อธรรม ในที่สุด ไม่งั้นโลกเราอยู่มาไม่ได้จนทุกวันนี้หรอก
...คนถางทาง (๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๕)
