"พี่เต่า case นั้นเป็นอะไรมาหรือครับ" หมอหนุ่มคนใหม่ไฟแรงแห่ง ER ถามฉันลุงนึกนะเหรอ แกปวดหลังและชายโครงซ้ายน่ะหมอ ลุงล้มเพราะถูกลูกชายผลักลูกชาย2คนกินเหล้าแล้วพอเมาก็มีปากเสียงกันแกเข้าไปห้ามเลยถูกลูกชายผลักล้มดีนะที่ศีรษะไม่ฟาดพื้น หลังจากที่หมอตรวจและเอ็กซเรย์แล้วไม่มีกระดูกร้าว กระดูกหัก ก็ฉีดยาแก้ปวดแล้วให้กลับบ้านฉันถามว่าแกจะกลับบ้านยังไง เพราะเท่าที่เห็นไม่มีคนมาแสดงตัวเป็นญาติแกสักคนแกบอกว่าไม่เป็นไรแกโทรให้คนข้างบ้านมารับแล้วเดี๋ยวคงมาถึง ฉันเลยเล่าให้ หมอฟังต่อว่า ครั้งก่อนแกก็มาเพราะแกขับรถยนต์ไปเฉี่ยวชนกับมอเตอร์ไซด์พี่จำได้ว่าแกถูกญาติคนถูกชนต่อว่าแก่แล้วตา หู ก็ไม่ดียังมาขับรถอีกลูกหลานก็ไม่ดูแลปล่อยคนแก่มาขับรถจนทำคนอื่นเขาเดือดร้อน ฉันเคยบอกให้แกระวังอุบัติเหตุเพราะแกมีปัญหาเกี่ยวกับกระดูกสันหลังเคลื่อนและผ่าตัดใส่เหล็กไว้ ความจริงแกน่าสงสารนะเมื่อก่อนแกเคยเป็นครู พอแก่ตัวลงลูกไม่ค่อยดูแลแกต้องช่วยเหลือตัวเองเกือบทุกอย่าง แกก็ไม่ชอบอยู่นิ่งซะด้วย
"พี่นี่ช่างจำนะ พี่จำเรื่องของแกได้หมดเลยหรือ ผมว่าพี่เนี่ยะเหมาะจะเป็นเจ้าแม่ดราม่าจริงๆ" นั่นสินะ หรือว่าฉันจะดราม่าจริงๆในสายตาคนอื่นๆก็ไม่รู้ แต่ฉันก็ไม่เคยเบื่อที่จะต้องเป็นผู้รับฟังสิ่งที่ผู้ป่วยเหล่านั้นได้เล่า หรือระบายความในใจที่เขามีมากมาย แม้ว่าฉันจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งรอบข้างในชีวิตของเขาเหล่านั้นให้ดีขึ้นได้ แม้ว่าฉันจะเป็นแค่ " คนรับฟัง "
เพื่อนผมบอกว่าดีที่ยังจำได้ แสดงว่ายังไม่เป็นโรคความจำเสื่อม