เมื่อถึงวังน้ำเขียวสังเกตได้ว่ามีป้ายชื่อรีสอร์ทจำนวนมากจนอ่านไม่ทัน

ตอนที่ ๑

วันที่ ๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๕

ดิฉัน อ้อเล็ก รัชดา พิพัฒนศาสตร์ อ้อใหญ่ เปรมสุรีณ์ แสนสม ทีมพุทธชินราช ภก.เอนก ทนงหาญ จาก รพร.ธาตุพนม มด ภญ.ปราณี ลัคนาจันทโชติ จาก รพ.สมุทรสาคร น้องแหม่ม รัตนากร บุญกลาง จาก ม.วลัยลักษณ์ นัดขึ้นรถตู้พร้อมกันที่สนามบินสุวรรณภูมิ เวลา ๐๙.๐๐ น.

มารู้ภายหลังว่าคุณเอนกไปถึงสนามบินตั้งแต่ ๐๗ น. กว่า อ้อเล็ก อ้อใหญ่ เดินทางมาจากพิษณุโลก น้องแหม่ม เดินทางจากนครศรีธรรมราช เที่ยวบินเช้านี้ (ดิฉันมาเมื่อเย็นวาน) ดิฉันกะเวลาผิดพลาดออกจากบ้านประมาณ ๐๘.๓๐ น. ปรากฏว่ารถติดมาก กว่าจะถึงสนามบินสุวรรณภูมิก็เกือบ ๐๙.๓๐ น. ในขณะที่ทุกคนรอกันอยู่พร้อมแล้ว

อาจารย์เทพ อาจารย์ยุวนุช คุณหมอจักรกริชเดินทางไปเอง หมอนก พญ.ศรัณยา สุคันธไชยวงศ์ จาก รพ.แพร่ จะเดินทางมาพร้อมกับ นพ.วิรัช ศิริกุลเสถียร จาก รพ.พุทธชินราช ตอนค่ำ หมอฝนจะตามมาประมาณบ่ายสาม ส่วนคุณธวัช หมัดเต๊ะ คุณหมอสมเกียรติ อาจารย์วิชัย คุณพรรณ สุภาพรรณ ตันติภาสวศิน จะตามไปเช้าวันเสาร์ที่ ๔

เราออกเดินทางไปเส้นทางฉะเชิงเทรา ผ่านบ้านโพธิ์ พนมสารคาม กบินทร์บุรี ระหว่างทางมดบอกว่าหมอฝนให้หาอาหารว่างไปด้วย ดิฉันเคยอ่านหนังสือพิมพ์เจอว่าที่พนมสารคามมีร้านขายเครปเค็กอร่อย จึงโทรศัพท์ให้ลูกสาวช่วยค้นหาทางอินเทอร์เน็ตให้ ได้ชื่อร้านและเบอร์โทรศัพท์ให้สอบถามที่ทางกันได้

 

ร้านนี้ชื่อพนม หาไม่ยาก อยู่ด้านในปั๊มน้ำมันเชลล์เก่า

เราสั่งเครปสดและเครปเค็กมาชิมระหว่างที่รอให้เขาทำเครปสดให้ได้ตามจำนวนที่สั่ง บางคนชิมไอศกรีม

 

เครปสด (ช้อนชิมหลายคัน) และเครปเค็ก

เจ้าของร้านใจดีเอาขนมเปี๊ยะลูกเล็ก ๆ มาให้ชิมด้วย (เราตั้งใจจะซื้อตอนขากลับ)

 

ใครเป็นใครคงจำได้นะ

ช่วงที่เดินทางต่อรถตู้แวะเติมแก๊ส มีร้านขายของโคราชชื่อเปียง.....(จำไม่ได้) พวกเราเลยซื้อเส้นหมี่โคราชกันใหญ่ โดยเฉพาะอ้อใหญ่ อ้อเล็ก ซื้อเยอะมาก ๆๆๆ (หมอนิพัธสั่งด้วย) ส่วนมดไปหาซื้อเสื้อผ้า (เพราะมาแต่ตัว) การเดินทางช่วงที่เลยกบินทร์บุรีไปแล้ว เป็นทางที่ขึ้น-ลงเขาด้วย เหมือนผ่านป่า รู้สึกว่าหนทางค่อนข้างไกลทีเดียว เมื่อถึงวังน้ำเขียวสังเกตได้ว่ามีป้ายชื่อรีสอร์ทจำนวนมากจนอ่านไม่ทัน เราเข้าถนนไทยสามัคคี หาป้ายณริสาเพลสไม่เจอเลยไปเสียไกล

รีสอร์ทที่พักอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ที่พักซึ่งเป็นบ้านเป็นหลัง ๆ มีชื่อและสไตล์แตกต่างกันไป ดิฉันพักกับอาจารย์ยุวนุชที่บ้านหลังเล็ก ๆ ที่ชื่อ “คำหวาน” คุณธวัชและอาจารย์ทั้งหลายจะพักที่บ้านเป็นหลัง ๆ กลุ่มใหญ่ที่เหลือทั้งหญิงและชายพักรวมกันที่บ้านหลังใหญ่ชื่อ “ชีวาณฤมิตร” ซึ่งพักได้ ๑๒ คน อาจารย์ยุวนุชมาถึงก่อนหน้าพวกเรา พร้อมขนมตะโก้เจ้าอร่อยจากย่านเขาใหญ่

 

ทิวทิศน์ มองจากรีสอร์ท

พวกเราเก็บข้าวของเสร็จก็ไปรับประทานอาหารกลางวันที่คุณลุงคุณป้าเจ้าของกิตยา วิว ทำรอไว้แล้ว เดินผ่านต้นขนุนที่มีลูกสุกส่งกลิ่นหอม (พยายามบอกเจ้าของ ส่งสัญญาณว่าอยากกิน จนแล้วจนรอดก็ไม่มีผล) อาหารมื้อนี้มีอะไรบ้าง จำไม่ได้แล้ว จำได้แต่ขนมว่าเป็นฟักทอง-เผือกแกงบวด อิ่มแล้วก็ย้ายที่เข้าห้องประชุมใกล้ ๆ กัน

วัลลา ตันตโยทัย