การหาปู อาชีพเสริมของชาวนา

เมื่อเสร็จจากนา ชาวบ้านทำการขนข้าวขึ้นเล้า ผมมีโอกาศออกไปดูนาอีกครั้งประมาณกลางเดือนมกราคม ตอนเช้าๆอากาศเย็นสบายดี พอสายๆ อากาศเริ่มอบอุ่นค่อนข้างร้อน ตอนบ่าย มีชาวบ้านกลุ่มหนึ่ง๙-๑๐คน มีอาพร้อมพร้อมมือคือเสียมและคุถังหิ้วมา ดาหน้ากันลงสู่ท้องทุ่ง จากนั้นก็ตะลุยส่องหาศรัตรูคือรูปู เมื่อพบก็บรรเลงขุดอย่างไม่ยั้งมือ จนกว่าจะพบปู ซึ่งมีตัวขนาดที่แตกต่างกัน รูน้อยก็ตัวเล็ก บางรูนอกจากจะมีปูแล้วก็จะได้ของแถมอีกคือกบ ซึ่งเขาจะอาศัยอยู่ร่วมกันอย่างเป็นสุขในที่เดียวกัน ไม่รักแกกัน แต่ก็ต้องตายพร้อมกัน 

จากการสอบถามชาวบ้านที่ได้กบด้วย มีวิธีสังเกตคือปากหลุมของรูปูจะเรียบรื่น ส่วนใหญ่มักจะมีกบอาศัยอยู่ด้วยเสมอ นอกจากนี้ ถ้ามีไม้ทดลองแหย่ลงไปในรู ถ้ามีน้ำเมือกๆ ชุ่มๆ นั่นแหละคือรูที่มีกบ แต่มิใช้เรื่องง่ายที่จะโชคดีจะได้ทั้งปู และกบ เพราะทั้งสองอย่างถ้าได้มาจะสามารถนำไปประกอบเป็นอาหารชั้นยอดของพี่น้องชาวอีสาน ยิ่งถ้าได้ผักกางขมก็ยิ่งทำให้ได้ครบรส นอกจาการหาปูเพื่อเป็นอาหารในครัวเรือนแล้ว วันนี้พี่น้องชาวบ้านไปหาปูเพื่อขายเป็นรายได้อีกส่วนหนึ่ง คนที่ขยันๆได้หลายกิโล แปลงเป็นเงินได้หลายบาท แต่ที่น่าเป็นห่วงคือเวลานี้ปูในนาถูกสารเคมี สิ่งมีชีวิตหลายชนิดตายไปเป็นจำนวนมาก ที่รอดมาก็พอได้เป็นอาหารแต่ก็ไม่วายที่จะคิดถึงสารเคมีที่ตกค้าง

นี่คือความเปลี่ยนแปลงของท้องทุ่ง  ที่ชาวนาได้รับอานิสงส์ จากเทคโนโลยีที่ขาดองค์ความรู้.