ผมชี้ให้เห็นว่า เราสามารถใช้งานบริการวิชาการที่ทำอยู่เป็นประจำ ให้กลายเป็นงานวิจัยได้ และ นศ. ก็ได้เรียนรู้ไปด้วย เสมือนยิงกระสุนนัดเดียวได้นกสามตัว.....
วันที่ ๑๗ ม.ค. ๕๕ ผมไปร่วมประชุมเสวนาเรื่อง “บริหารงานวิจัยเพื่ออะไร” ที่มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ โดยมีผู้ร่วมเสวนาคือ ศ. ดร. บุญเสริม วีสกุล ศ. ดร. ไพฑูรย์ สินลารัตน์ และผม
เมื่อไปถึงก็พบว่าผู้มาร่วมวงเสวนามาจากหลากหลายมหาวิทยาลัย ไกลที่สุดมาจาก มน. ที่พิษณุโลก และพบว่าการเสวนานี้ร่วมจัดโดยเครือข่ายวิจัยประชาชื่น ซึ่งมีสมาชิกหลายมหาวิทยาลัยมาก ได้แก่ ม. กรุงเทพ, ม. เกษตรศาสตร์, สถาบันการจัดการปัญญาภิวัตน์, มทร. ธัญบุรี, มทร. พระนคร, มทร. สุวรรณภูมิ, ม. ธุรกิจบัณฑิตย์, มรภ. พระนคร, มศว., มสธ., วิทยาลัยราชพฤกษ์, ม. นานาชาติสแตมฟอร์ด, ม. อินเตอร์เทคลำปาง เป็นตัวอย่างของการร่วมมือกันแบบเครือข่ายเพื่อการทำงานวิจัยเพื่อประโยชน์ของสังคมที่ น่าชื่นชมยิ่ง ผมหวังว่าเครือข่ายวิจัยนี้จะร่วมกันฟันฝ่าไปสู่ความสำเร็จได้
ผมได้เห็นการรวมตัวกันเพื่อสร้างความเข้มแข็งด้านการวิจัย และได้เสนอว่าน่าจะเน้นการวิจัยแบบประยุกต์ใช้ความรู้ (Translational Research) โดยจะต้องพัฒนาทักษะและวัฒนธรรมของการทำงานวิจัยประเภทนี้ ซึ่งไม่เหมือนกับทักษะและวัฒนธรรมของการวิจัยแบบ Discovery Research
ฟังสาระในการเสวนาของผู้มาร่วมจากสมาชิกของเครือข่ายแล้ว ผมให้ความเห็นว่าในมหาวิทยาลัยนี้คณาจารย์ยังมีประสบการณ์ในการทำวิจัยไม่มาก การเสนอหัวข้อและโครงการวิจัยที่ดี ที่แหล่งทุนยอมรับอาจยังต้องการการฝึกฝนอีกมาก การบริหารงานวิจัยตรงขั้นตอนของการตั้งโจทย์วิจัยน่าจะสำคัญที่สุด มหาวิทยาลัยในเครือข่ายจึงน่าจะรวมตัวกันจัดกระบวนการพัฒนาโจทย์วิจัย ที่จะนำไปสู่การเขียนโครงการวิจัยที่มีคุณภาพสูง นำไปเสนอขอการสนับสนุนจากหน่วยงานที่ต้องการใช้ผลการวิจัย หรือจากแหล่งทุนได้ ต้องมองการจัดการ และการทำวิจัย เป็นกระบวนการเรียนรู้เพื่อพัฒนาความสามารถด้านการวิจัย เชื่อมโยงไปยังการเรียนการสอน และการทำหน้าที่ให้การบริการวิชาการแก่สังคม
ผมชี้ให้เห็นว่า เราสามารถใช้งานบริการวิชาการที่ทำอยู่เป็นประจำ ให้กลายเป็นงานวิจัยได้ และ นศ. ก็ได้เรียนรู้ไปด้วย เสมือนยิงกระสุนนัดเดียวได้นกสามตัว ผมได้โอกาสอวดภรรยาของตัวเอง ว่า ศ. พญ. อมรา พานิช มีผลงานวิจัย จนได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ จากผลงานวิจัยปรับปรุงเทคนิกการให้ยาสลบและยา ระงับปวด ที่ทำอยู่เป็นงานประจำในฐานะวิสัญญีแพทย์นั่นเอง เรื่องเล่าเกี่ยวกับภรรยาของผม คือตัวอย่างของ การทำงานแบบยิงกระสุนนัดเดียวได้นกสามตัวข้างต้น
วิจารณ์ พานิช
๑๗ ม.ค. ๕๕
บรรยากาศในห้องประชุม
