จากการเข้าค่ายฝึกปฏิบัติธรรมที่วัดเวฬุวัน อ.สหัสขันธ์ จ.กาฬสินธุ์ ซึ่งเป็นครั้งแรกในชีวิต เคยคิดว่าการปฏฺิบัติธรรมไม่ใช่เรื่องยาก ก็ปฏิบัติตามหมู่คณะและกิจกรรมตามหลักสูตร แต่ไม่เป็นเช่นั้นเพราะมีความรู้สึกว่าทำไมเราไม่สงบไม่เป็นสุข ทำไมเรานั่งไม่ได้ ทำไมหิวข้าวจึงได้ข้อคิดว่าในคราวต่อไปถ้ามีโอกาสไปปฏิบัติธรรมต้องเตรียมร่างกาย จิตใจให้พร้อมเพราะการปฏิบัติขณะที่ร่างกายจิตใจไม่พร้อมทรมานมากเหมือนเป็นการหักดิบการใช้ชีวิตหลังการปฏิบัติก็ตั้งคำถามกับตัวเองว่าถ้าเราจะฝึกถือศีลในวันพระเราจะทำได้หรือไม่