ช่วงเช้าวันนี้ ผมออกบ้านไปซื้อของเจอ นักพัฒนาท่านหนึ่ง พูดคุยเรื่องงานที่ผมได้ร่วมทำในช่วงก่อนถึงความคืบหน้า

ช่วงหลังองค์กรและภาพของกระบวนการทำงานที่ดีๆของนักพัฒนาท่านนี้ ได้รับการประชาสัมพันธ์ผ่าน สคส. ผ่าน Blog ...และเป็นที่รู้จักมากขึ้นในช่วงหลัง

เขาเปรยๆ กับผมว่า   "เราได้รับการประชาสัมพันธ์ กระบวนการทำงาน และผมกลัวคนเขาเขม่นเอา"

"ผมกลัวว่า...คนอื่นเขาว่าเราเด่นไป เกินหน้าเกินตา สำนักงานใหญ่ไป...เพราะเราเป็นแค่  XXX กลัวคนอื่นเขาหมั่นใส้ และไม่ชอบพวกเรา

คำเปรยของนักพัฒนาท่านนี้ ทำให้ผม ตอบไปโดยไม่ต้องคิดว่า

"ไม่ต้องกลัวครับ หากเราทำดี แข่งกันดี ทำไมต้องกลัวเล่าครับ ทำดีต้องขยายและบอกต่อ"

หลังจากที่ผมกลับมาถึงบ้านมานั่งคิด..ต่อ ในบทสนทนาที่ผมคุยกับนักพัฒนาคนนั้น

ผมมองว่า วัฒนธรรมการทำงานแบบเดิม เรายังติดเรื่องวัฒนธรรมนอบน้อม ประมาณตน ทำดีก็ไม่กล้าบอกใคร เพราะกลัวว่า จะเกินหน้าเขา ...ผมคิดว่า ก็ดีหากรู้จักอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่คุยโวโอ้อวด แต่การพูดความจริง กระบวนการทำงานจริง  ...ที่เกิดสิ่งดีๆให้กับชุมชน เป็นเรื่องที่ควรนำไปขยายต่อ เพื่อให้เกิดการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง

เป็นการสร้า้งเครือข่ายการทำดีขึ้นไปเรื่อยๆ 

บางทีการฟังเสียงไม่สร้า้งสรรค์ของคนไม่สร้า้งสรรค์อาจทำให้ลดทอนกำลังใจที่ดีๆได้

"ใครชอบ ใครชัง ช่างเถิด

ใครชู ใครเชิด ช่างเขา

ใครด่า ใครบ่น ทนเอา

ใจเรา ร่มเย็น เป็นพอ" 


ทำดีแล้วบอกต่อกันเถอะครับ!!!!