เชื่อได้เลยนะค่ะว่าเด็กชนบทเกือบทุกคนต้องมีประสบการณ์ในการทำไร่ ทำนา ทำสวนหรืออะไรหลายๆอย่างที่เกี่ยวข้องกับการทำการเกษตรมาแน่นอน หนูก็เป็นอีกคนหนึ่งที่มีประสบการณ์ในเรื่องนี้เช่นกัน หนูได้ใช้ชีวิตคลุกคลีกับการเกษตรตั้งแต่เกิดเลยก็ว่าได้เพราะพ่อหนูเป็นเกษรกรค่ะ

     ตั้งแต่เกิดแล้วที่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับการทำการเกษตร ครอบครัวของหนูตั้งแต่คุณตาตุณยายมานั้นมีอาชีพเกษตรกร ซึ่งสวนใหญ่ก็จะทำนา ปลูกอ้อย  ฯลฯ ณ ปัจจุบันนี้ก็ยังทำอยู่ แต่ที่ทำเยอะสุดเห็นจะเป็นอ้อยค่ะ หนูมีโอกาสได้สัมผัสกับการทำการเกษตรมาพอสมควร ตั้งแต่ตอนที่หนูเล็กๆเวลาทีพ่อกับแม่ไปทำนา ไปทำไร่ มักจะเอาหนูกับน้องไปด้วย ซึ่งบางทีหนูกับน้องก็ช่วยทำตามประสาเด็กๆ ทำบ้างเล่นบ้าง โดนพ่อดุบ้างที่ซนเกินไป พอโตขึ้นสามารถช่วยงานได้ หนูก็มีโอกาสได้ทำงานหลายๆอย่างเพิ่มมากขึ้น จากที่ไม่เคยให้ทำพ่อก็เริ่มสอนให้ทำ

     เทคนิคการสอนของพ่อ พ่อจะเริ่มจากการจ้างให้ทำ หนูจำได้แม่นเลยว่าสิ่งแรกที่พ่อจ้างให้ทำคือตัดอ้อย ซึ่งค่าจ้างก็ได้เหมือนกับคนงานทั่วไป คือมัดละ 1 บาท ใส่อ้อย 20 ต้นต่อหนึ่งมัด หนูได้ตัดอ้อยครั้งแรกตอนที่หนูอยู่ชั้น ป.4  ครั้งแรกที่ตัดอ้อยได้น่าจะได้ประมาณ 10 มัดคือ 10 บาท จำความรู้สึกตอนนั้นได้เลยว่าดีใจมาก  เมื่อได้เงินที่พ่อให้แล้ว พ่อจะให้เอาเงินที่ได้นั้นไปหยอดกระปุกออมสินไว้ทุกครั้ง ซึ่งพ่อจะให้ออมแข่งกลับน้องแล้วมาดูกันว่าหนึ่งปีผ่านไปใครจะออมได้มากกว่ากัน ซึ่งผลสุดท้ายแล้วน้องชนะเกือบทุกครั้ง ถึงเวลาที่ต้องเอาเงินไปฝากแบงค์พ่อก็จะเพิ่มเงินให้คนละ 500 บาท บางครั้งก็ 1000 บาท  ตอนแรกๆหนูก็ไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมพ่อต้องจ้างให้หนูทำงานด้วย ทั้งที่ให้ช่วยเฉยๆก็ได้ พอโตขึ้นหนูเลยเข้าใจ แต่ไม่รู้ว่าจะเข้าใจตรงกับวัตถุประสงค์ที่พ่อตั้งไว้หรือเปล่า คือพ่อคงอยากให้หนูทำงานเป็น อยากให้เห็นคุณค่าของเงินว่ากว่าจะได้มานั้นต้องทำงานต้องเหนื่อยขนาดไหน และเมื่อได้เงินมานั้นก็ต้องรู้จักออมด้วย

   และเวลาที่หนูไปช่วยพ่อทำไร่แต่ละครั้ง พ่อจะมาทำงานอยู่ข้างๆหนูกับน้อง พ่อจะถามตลอดว่าเหนื่อยไหมร้อนไหม??  หนูกับน้องก็บอกว่าเหนื่อยมากร้อนมาก แล้วพ่อก็จะบอกว่านั้นแหละการเป็นเกษตรกรมันเหนื่อยเพราะฉะนั้นให้ตั้งใจเรียน เรียนสูงๆ จะได้มีงานดีๆทำ จะได้ไม่ต้องมาลำบากเหมือนพ่อกับแม่ พ่อจะพูดประโยคนี้ทุกครั้งที่หนูกับน้องไปช่วยงาน จนหนูจำได้ขึ้นใจ และตอนนี้หนูพยายามอยู่ค่ะพ่อ^^