Life Review ของผม >>>

พี่ซ่าส์ ให้พวกเราทำใบงาน...Life Review...ทบทวนเส้นทางชีวิต

ผมรู้สึกสนุก เพราะมีกระดาษวาดรูป สีหลากหลายประเภท สติกเกอร์ และอุปเสริมแต่งแต้มสีสันให้สวยงาม

แรก ๆ นึกว่า ง่ายง่าย...หมูหมู...เพราะเป็นเรื่องราวของผมเอง แต่เมื่อจรดปลายมือลงบนกระดาษ

พบหนทางที่แสนยากเย็นแล้ว เมื่อแอบสังเกตเพื่อนในกลุ่ม เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ก็คงยังไม่ลงไม้ลงมือเช่นเดียวกับผม

แต่เมื่อถึงเวลาที่กำหนด ทุกคนต่างวาดภาพเสร็จ และเตรียมเล่าเรื่องราวแลกเปลี่ยนกับเพื่อน ๆ ภายในกลุ่ม

สำหรับ Life Review ของผม ผมตั้งชื่อว่า “...ทางเดิน...ตถตา...ของผม…”

(...ที่เห็นและเป็นอยู่ ที่รู้และเป็นไป...ตามปรากฏการณ์ที่แสนธรรมดาของชีวิต ‘ตถตา’ แปลอีกนัยหนึ่งว่า ‘เพราะมันก็เป็นเช่นนั้นเอง’ )

ชีวิตของผมได้ผ่านเรื่องราวที่มีทั้งสุข และทุกข์ แต่สุดท้ายชีวิตของผม = ตถตา จริง ๆ

เมื่อกลุ่มย่อยเราเสร็จสิ้น พี่ซาส์ ให้แต่กลุ่มให้คัดเลือกว่า ชีวิตใครน่าสนใจ และนำมาแลกเปลี่ยนในเวทีใหญ่

ซึ่งแต่ละชีวิต ทั้ง 30 ชีวิตมีความน่าสนใจมากสำหรับผม

และเมื่อกลับบ้าน...ผมได้ขอกระดาษที่เขียนเรื่องราวชีวิตของหมออนามัยหลายท่าน ซึ่งไม่ทราบว่า เต็มใจหรือไม่เต็มใจ แต่ทุกท่านได้มอบลายมือให้เป็นที่ระลึกแด่ผม

ผมหอบห่อกระดาษทั้งหมดนั้น...จากปากช่อง มาถึงบ้านผม อย่างเป็นสุขเหลือเกิน

“...ดอกไม้ที่ถูกตัดทอนจากกิ่งแล้ว จะนำไปเสียบกับต้น ให้สดชื่นเหมือนเดิมได้อย่างไร จงตัดสินใจนำไปใส่แจกันเสียเถิด มันอยู่ได้นานเท่าไหร่ก็เท่านั้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิต บางอย่างมันก็เหมือนดอกไม้ที่ถูกตัดทอนจากกิ่งแล้ว...” (วศิน อินทสระ)

เอาไว้ผมมีอารมณ์นึกอยากเขียน...ผมจะเขียนถึง Life Review ของเพื่อน ๆ ของผมครับ

>>>>>>>>>>>>>>>>>>

ผมไม่อาจลืม บทสรุปของผม เมื่อกล่าวถึง Life Review ของผม เพราะผมเขียนบันทึกร่างในสมุดไว้ เพราะผมคิดว่า ถ้าพูดถึงสิ่งที่เป็นไส้ติ่งในใจ กลัวพูดไม่ออก และมันอาจจะระเบิด...และไม่ปะติดปะต่อข้อความในการเล่าไม่ได้

ผมพูดว่า>>>

“...ชีวิตของผมได้เดินทางผ่านดอกไม้ และมีบาดแผล มีความรู้สึกทั้งดีใจและเสียใจ

แต่เมื่อได้เรียนรู้ชีวิตของแต่ละคน

ผมรู้ว่า...ชีวิตของผมก็มีทั้งคุณค่า และด้อยค่า ปนเปกันไป

และเป็นสิ่งเล็ก ๆ เมื่อมารวมชีวิตกับคนอื่น ๆ

ที่มีความสุขและความทุกข์ที่หลากหลาย

ทำให้ผมเข้าใจตนเอง ผู้อื่น และจักรวาลมากขึ้น

ผมอาจจะเป็นเพียงฝุ่นที่ปลิวและทิ้งตัวลงถมทับแผ่นดิน

หรืออาจปลิวล่องลอยออกไปไกลถึงเคว้งจักรวาล

แม้การเดินทางข้างหน้าของผม อาจไม่ได้เจอทุกคน

แต่ผมขอขอบคุณทุกคน ณ ที่นี้ เพราะทุกคน คือ ครูของผม

สำหรับผมคนในโลกของเรามีคน 2 กลุ่ม คือ

กลุ่มหนึ่งคือคนที่อยู่บนโลกที่กำลังหมุน และอีกกลุ่มหนึ่งคือคนที่ออกแรงหมุนโลก

ผมเคยตั้งคำถามในใจเสมอว่า...

หมออนามัยคนหนึ่ง...จะทำอะไรให้กับโลกได้บ้าง ?

แน่นอนผมกำลังตั้งใจทำเหมือนคนกลุ่มที่สองครับ...”

(Life Review...ของพี่หมออนามัยท่านหนึ่ง ผมขอภาพด้วยคำพูดว่า "...ผมรู้สึกดีที่ได้ฟังเรื่องราวชีวิตที่มีคุณค่าของพี่ และลูกชายชอบเขียนภาพการ์ตูน เผื่อภาพของพี่จะสร้างแรงบันดาลใจให้หลานนะครับ...")