เมืองนครพนม...มีงานใหญ่เท่าที่ผมรู้อยู่  3  งาน คือ  งานออกพรรษาแล้วมีการแข่งเรือในแม่น้ำโขง...งานไหลเรือไฟยามค่ำคืน...และงานพระธาตุพระพนม...โดยเฉพาะงานพระธาตุพนม...ถือว่าเป็นงานที่ยิ่งใหญ่มาก...อยู่ในช่วงเดือน ก.พ.หรือช่วงวันเพ็ญเดือน 3  ครับ

           ช่วงผมเป็นสามเณรน้อย ๆก็ได้ไปก้มกราบบูชาองค์พระธาตุพระธาตุพนม...ที่บรรจุพระอุรังคธาตุของพระพุทธเจ้า...เชื่อกันว่าอย่างนั้น

แล้วก็เที่ยวงานทั้งกลางวันและกลางคืน...มี  7  วัน  7  คืนเลยครับถ้าผมจำไม่ผิด...ในงานมีทุกอย่าง...นับเป็นงานตื่นตาตื่นใจในชีวิตผมเลยครับ...

             ต่อเมื่อ  11  ส.ค. 2518   ค่ำวันนั้น  พระธาตุพนมถล่มลงมา...หัวใจชาวประชาผู้มีความเคารพศรัทธา...ก็โศกเศร้าเสียใจ...และได้มีการสร้างขึ้นมาใหม่...คือพระธาตุองค์ปัจจุบันนี้ครับ

             ผมกราบลาองค์พระธาตุพนมแล้วกลับบ้านเกิดกาย...ที่บ้านจัดงานบายศรีสู่ขวัญให้มีการผูกข้อมือสามเณรน้อย ๆยามเมื่อต้องจากไปไกล...ผมถือว่าประเพณีนี้...สร้างขวัญและกำลังใจแก่ผู้เดินทางไกลได้เป็นอย่างดียิ่งครับ...

              คือเย็นวันนั้น...ผมต้องจากบ้านมาขึ้นรถบัสที่  บ.ข.ส.มีเป้าหมายอยู่ที่กรุงเทพ ฯ  และสิ้นสุดชีวิตสามเณรที่อยู่ในวัฒนธรรมอีสานแต่เพียงเท่านั้น...ครับ ฮา ๆ เอิก ๆ

                 รุ่งขึ้นวันใหม่...ได้เข้าอยู่อาศัยวัดราชนัดดาราม...วัดที่มีปราสาทจำลองมาจาก...ปราสาทของนางวิสาขามหาอุบาสิกา... ในวัดปุบผาราม...ที่เมืองสาวัตถีโบราณนั้นเองครับ...

โปรดติดตามตอนต่อไป 

 ด้วยความปรารถนาดี 

 จาก...umi