* ฝ่ายตรงข้ามกำลังเข้ามาแทรกซึม..เพื่อจะยึดกิจการของผมแล้ว.
ผมแจ้งลูกค้าทหารนย.ว่าตั้งแต่นี้ผมมิได้ดำเนินการเรื่องการซักรีดแล้วน๊ะ เชื่อไหมครับว่าทหารนย.อม.ไม่พอใจ..แต่ไม่มีทางเลือกครับ. ระหว่างที่จ่าคนนั้นมาดำเนินการก็ไม่คล่องเหมือนที่ผมทำเอง. อย่าว่าผมเข้าข้างตัวเองเลยน๊ะ ! เพราะพี่จ่าแกไม่สามารถตอบคำถามง่ายๆได้ เช่น If I give you my laundry today , when will I can pick it up ? ถ้าส่งผ้าวันนี้จะมารับได้เมื่อไร ? ช่วงเดียวกันนั้นผมพอทราบจากพันจ่ากองร้อยของทหารนย.อม.ว่า สัปดาห์หน้า..จะมีการปล่อยทหารไปเที่ยวที่พัทยา. Liberty.
๑๓. ป้ายฉลองวันเกิดในหลวง. ที่ถนนราชดำเนิน.
ผมคิดจะอำนวยความสะดวก ในการจัดรถรับ-ส่งให้กับทหารเหล่านั้นทันที สมัยนั้นราคาน้ำมันรถยังไม่แพงนัก.ผมจัดรถสองแถวโดยคิดคนละ๓๐บาทจากค่ายแสมสารไปพัทยา.ระยะทางประมาณ๔๐ก.ม.รถจากข้าราชการนั่นแหละ..แบบนี้ที่เรียกว่ากระจายรายได้. ผมทำตั๋วขายถ้าใครซื้อไปและกลับจะลดลงเหลือ๕๐บาท.ผู้โดยสารเหล่านั้นก็มาใช้บริการที่ผมกันหมด.ในเวลาเดียวกันที่ผมถูกทางผบ.พันส่งลูกน้องมายึดกิจการเรื่องการซักรีดพี่แกจึงถือโอกาสยึดเรื่องรถไปจากผมด้วย. ผมมิได้ตกใจและว่าอะไร..ตามข้อที่๑ อยากยึดก็ยึดไป..แต่ผมแจ้งผู้โดยสารที่ซื้อตั๋วไปก่อนว่าอย่ากังวล..เมื่อถึงเวลาจะมีรถมารับท่านตามปกติ..Please don ‘ t worry , I will take care all of you.ช่วงสายวันต่อมาผมต้องไปแปลหน้าห้องเรียน ในสนามฝึกจึงมีโอกาสพบกับผบ.พันฯอย่างเป็นทางการ. ทั้งที่ไม่อยากจะพบ.แน่นอนครับแม้ผมจะไม่ค่อยพอใจแต่ยังต้องทำความเคารพท่านอยู่ดีมิฉะนั้นอาจจะต้องไปดูงานในคุกก็ได้.โดยไม่ตั้งใจ. เรื่องการแปลผมก็แปลไปโดยมิได้ขาดตกบกพร่อง ส่วนเรื่องการรับจ้างซักรีดและขายตั๋วรถ. ผมเลิกคิดไปชั่วขณะเพราะถูกยึดไปหมาดๆ..ผมเคยเขียนไปแล้วตามที่เพื่อนสิงคโปร์เคยบอกไว้ว่า.อะไรก็ตามถ้าจะต้องเป็นของเรา..พี่แกต้องเป็นของเราวันยังค่ำ..จริงครับอีกสองวันต่อมาผู้พันคนเดิมเรียกผมเข้าพบและพูดตรงๆว่า..
๑๔.ทั้งขาวและดำต่างเป็นลูกค้าผมทั้งนั้น. - ที่อาคารพัก พันร.๓พล.นย.
เออ.เรื่องนั้นคนของผมทำไม่ได้เอายังงี้ก็แล้วกัน.ผมขอ ๑๐%.เพื่อเอาเงินเข้าหน่วย..ผมตกลงและพูดกับท่านไปว่า.โธ่ผู้พันครับ.ถ้าบอกผมตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องมีปัญหาหรอกครับ.เย็นนั้นพอแปลเสร็จผมได้กลับมาทำธุรกิจเหมือนเดิมใครว๊ะที่บอกว่าเมืองไทยไม่มีส่วย ? ผมมิได้ถามผู้อ่านน๊ะครับ ผมฝากถามไปถึงอธิบดีตำรวจคนใหม่ล่าสุดต่างหาก.ในที่สุดก็สบายใจกันทั้งสองฝ่าย.แม้ว่าเหตุการณ์ต่างๆในค่ายได้ยุติลงด้วยดีแล้ว พอผมนำรถสองแถวมารับ-ส่งทหารนย.อม.เข้าจริงๆ ยังไม่วายที่ผมต้องมาผจญมารนอกค่ายอีกกลุ่มหนึ่ง. เย็นวันอาทิตย์ ผมต้องมารอเชครถเพื่อรับทหารนย.อม.จากพัทยากลับเข้าค่าย มีบรรดารถสองแถวราคาถูกจะมารุมทำมิดีมิร้ายกับผม กระทืบครับไม่ใช่อย่างอื่น. พี่แกตั้งคำถามแบบนักเลงกับผมทันที ลองฟังสิครับ เฮ้ย ! มึงเอารถมารับฝรั่งที่นี่ได้อย่างไร ? ไม่รู้เหรอว่าที่นี่เชามีคิวรถวิ่งอยู่ ?ผมชอบพูดความจริงแม้ว่าฟังแล้วอาจจะไปกวนอวัยวะเบื้องต่ำของพวกเขาเข้าบ้าง..ผมรู้แต่ผมจัดมาจากในค่ายและไม่ได้มาขึ้นที่หน้าคิวพี่นี่นา ! ผมนำผู้โดยสารมาลงหน้าบาร์แห่งหนึ่งในซอยไปรษณีย์ เป็นจุดรับ-ส่ง.เจ้าของร้านชอบใจแถมยังเลี้ยงเหล้าผมด้วย.ระหว่างมารอรับกลับ. ผมยังบอกไปด้วยว่าถ้าอยากจะรับก็รับไปสิเพราะผู้โดยสารผมมีแต่ตั๋ว เขาคงไม่จ่ายค่ารถให้หรอก.นักเลงในร่างคนขับรถจึงเงียบกันหมด..อาทิตย์ต่อมาผมได้ย้ายที่จอดเพื่อหลีกเลี่ยงการตามมารังควาน เปล่าผมไม่ได้กลัวหรอกครับ..ไม่อยากยุ่งยากต่างหาก.
๑๕. ผู้เขียนกับชุดที่มาซ่อมทำรีโทรฟิต. - ที่กองรนบ.นย.
ขณะเขียนเรื่องนี้ท่านเป็นผบ.นย.แล้ว..ผมไม่เคยเจอท่านอีกเลยเพราะพอลาออกจากกองทัพแล้ว..ผมไม่ค่อยอยากจะเสวนาด้วย.โดยเฉพาะเจ้านายที่ชอบเอารัดเอาเปรียบ.แม้กระทั่งผู้ใต้บังคับบัญชา.ทุกกองทัพมีคนพวกนี้อีกมากไปหาเอาเองเถอะ.ผมเองเข็ดนานแล้ว..ผมจะยกมือไหว้เฉพาะนายทหารที่ดีเท่านั้นแม้จะอายุน้อย. แต่ผมยอมรับครับ.นายพลหลายคนผมยังไม่หันไปมองด้วยซ้ำ ถ้าต้องพูดด้วยผมมักจะไม่ค่อยเกรงใจเพราะถือว่าเราต่างคนต่างไม่ได้รับราชการแล้ว..พี่ไม่ใช่นายผมต่อไปและผมก็มิใช่ลูกน้องพี่แล้วด้วย..ผมอยากเล่าให้ท่านฟัง.เพื่อประดับความรู้.ผมมิได้มีเจตนาจะประจานใคร.มีอดีตนายพลท่านหนึ่งคุยกับผมที่ตลาดใกล้บ้านว่า..เออน่าเสียดายน๊ะความรู้ก็มี เป็นล่ามบ่อยๆน่าจะได้เป็นนายทหารน๊ะ..ผมรีบพูดบ้างว่า..เอ้า ! ตอนที่ผู้การยังอยู่ทำไมไม่เสนอชื่อผมล่ะ.มาพูดตอนนี้จะได้ประโยชน์อะไร ? ทีนี้ท่านนายพลนอกราชการจึงต้องเป็นฝ่ายเงียบบ้าง.ไม่มีประโยชน์ใดใดที่จะหันไปดูข้อที่หนึ่ง..ต่อมาพวกที่มายึดงานของผมไปก็ถูกเวรกรรมกระหน่ำซ้ำเติม การซักรีดมีการติดต่อให้จนท.จากรร.แอมบาสเดอร์มาดำเนินการ น่าจะเป็นการขัดผลประโยชน์ของนายต่อนายด้วยกัน ผมได้แต่สงสารทหารนย.อม.ทีต้องจ่ายแพงกว่า และทหารนย.ไทยยังต้องขาดรายได้ไปเพราะการแก่งแย่งกันเองภายในหน่วยงาน.พอออกมานอกเส้นทางธุรกิจนี้แล้วผมผ่านเข้าไปในพื้นที่บ้างบางโอกาส จึงทราบว่าธุรกิจจัดรถรับ-ส่งดังกล่าวก็ถูกแก่งแย่งกันไปเป็นทอดๆ แถมยังมีการมาตั้งร้านขายอาหารและเครื่องดื่มกันอย่างใหญ่โต ที่น่าสมเพศคือบางร้านศรีภรรยาของนายทหารใหญ่บางคน ลงทุนดำเนินการเองเลยครับ..โธ่คุณพี่ขาไหนบอกว่าอยู่อย่างพอเพียงไงล่ะ ? ของแบบนี้ควรปล่อยให้เด็กๆเขาทำกันไม่ดีกว่าหรือเคอะ..คุณพี่อ้วน ?
๑๖. ผู้เขียนกับเพื่อนๆนย.ไทยและนย.อม. - ที่กองร้อยปืนเล็กที่๑ กองพลนาวิกโยธิน.
ปลายปี๒๕๓๐จนถึงช่วงพฤษภาคม๒๕๓๑ ผมจึงหายไปจากงานนี้แบบชั่วคราว.. เพราะผมถูกเรียกตัวเข้าอบรมที่ศูนย์ภาษาทร. แล้วเดินทางไปศึกษาและดูงานที่สหรัฐอเมริกาเป็นครั้งที่สาม..จากประสบการผมนำเสื้อผ้าไปขายเพื่อเอากำไรไว้เที่ยว ถ้าอยากทราบ.คงต้องไปอ่านเรื่องทหารเรือไทยในอเมริกา-๓ ยังไม่สายครับ. พอกลับจากสหรัฐฯผมยังถูกเรียกกลับมาแปลในพื้นที่เดิมอีก..แต่ผมจำได้ว่าเพียง ๑ - ๒ครั้งเท่านั้น !ช่วงที่ผมย้ายมาที่หน่วยใหม่นี้ผมมีโอกาสได้ใช้ความสามารถของตัวเองจนมีประสบการณ์ทางด้านภาษาอังกฤษเพิ่มมากขึ้น ทางบริษัทเอกชนที่รับงานมาซ่อมทำรถสะเทินน้ำสะเทินบกหรือที่เรียกว่าชุดรีโทรฟิต Retrofit.ก็ได้ป้อนงานให้ผมกับบรรดาช่างนอกทำกัน เห็นไหมว่า.นอกจากจะได้รับค่าตัวแล้ว.พี่แกยังเชิญไปดื่มกินกันบ่อยมาก วันหยุดเราพาเที่ยวกทม.บ้าง พากันไปสุดเขตแดนสยามที่จังหวัดตราด..สนุกและเพลินทีเดียวเพราะพี่แกระบุว่า..การเที่ยวในวันหยุดนั้นท่านควรนำครอบครัวไปด้วย ที่จริงผมตั้งใจจะเขียนเรื่องนี้เมื่อมีโอกาส..อย่าลืม..ติดตามอ่านน๊ะครับ.
๒.รับจ้างล้างฟิล์ม - อัดรูป. ระหว่างที่ผมมาทำหน้าที่ล่ามหรือจนท.ติดต่อนั้น ผมเห็นทหารนย.อม.หลายๆคนนำกล้องถ่ายรูป มาถ่ายภาพวิวบ้าง ระหว่างการเรียนการสอนบ้าง ผมจึงคิดที่จะนำถ่านไฟฉายและฟิล์มมาขาย รวมถึงการนำฟิล์มไปล้าง แม้จะมีกำไรบ้างไม่มากนัก..แต่ผมถือว่าเป็นการอำนวยความสะดวกให้เขาเหล่านั้นด้วย หลายคนมาใช้บริการจากผมเพราะ..สะดวกและรวดเร็วที่สำคัญผมตรงเวลาเสมอ..
๑๗. ผู้เขียนไปทัวร์กับทางรร. - ที่พิพิธภัณฑ์อวกาศ เท๊กซัส. ปี ๒๕๒๘.
ตอนที่ผมออกเที่ยวในสหรัฐอเมริกานั้นผมพบว่า นักท่องเที่ยวหลายคนมีกล้องถ่ายรูปและมีกล่องใส่ฟิล์มอะหลั่ยไปด้วยเสมอ.ต่อมาจึงทราบว่าที่เขาทำเช่นนั้นเพราะบางครั้งถ่ายเพลินๆเอ้า..ฟิล์มหมดเสียแล้ว.นอกจากจะเป็นการถ่ายภาพไม่ต่อเนื่องแล้วในประเทศของเขาหาซื้อฟิล์มยากกว่าที่บ้านเรา ที่สำคัญแพงและต้องเสียภาษีอีกต่างหาก ต่อมาผมทำกล่องใส่ฟิล์มและนำฟิล์มอะหลั่ยติดไปด้วยจนเป็นนิสัย เพราะถ้าซื้อฟิล์มจากในพีเอ๊กซ์ราคาจะถูกกว่าและ.ไม่ต้องเสียภาษี.เรื่องการตรงต่อเวลานั้นอาจจะไม่สำคัญกับใครบางคนแต่กับผม..ผมถือมากครับและผมถูกสอนมาตั้งแต่เริ่มมาทำงานที่กองพันทหารปืนใหญ่..ร.ท.ประเสริฐ ประจงจัด รน.ครูวิชาปืนใหญ่บอกนร.เสมอว่าทุกคนต้องรักษาเวลามิฉะนั้นจะต้องตาย จ่าใหม่หลายคนกลัวมากครับนึกว่าครูจะฆ่านร. พอท่านอธิบายจบจึงทราบและเข้าใจดี..ผมยังปฎิบัติอยู่จนเป็นนิสัย..คนอื่นช่างเขาเถอะอย่าได้ไปกังวลเลย..ถ้าทุกคนคิดแบบผมเชื่อไหมว่าทุกคนต้องตรงต่อเวลา..ครูบอกว่าถ้าเราต้องไปทำงานในดินแดนข้าศึก พอถึงเวลาที่ปืนใหญ่จะยิงสนับสนุน.และถ้าเราไม่สามารถออกจากพื้นที่นั้นได้ตามเวลา..ตายสถานเดียวเพราะแนวหลังจะยิงปูพรหมทันที.Broken Airrow.คงไม่ต้องถามซ้ำน๊ะว่า..ถ้าสูออกนอกพื้นที่ไม่ทัน..สิเป็นจั๋งใด ?
๑๘. ผู้เขียนไปเที่ยวที่เมืองแซนแอนโทนิโอ. - คู่กับนักท่องเที่ยวสาว. ปี ๒๕๒๘.
๓.นำเสื้อผ้าสวยๆมาขาย. ผมมีโอกาสไปพบกับเพื่อนคนไทยที่พัทยา จึงให้เขาพาไปที่ร้านค้าปลีกและค้าส่ง เสื้อผ้าลวดลายต่างๆที่นิยมใส่กันตามชายหาดเป็นเสื้อลายมะพร้าว กางเกงขาสั้นหลายๆแบบ ก็พอมีกำไรบ้างครับ.ทหารนย.อม.พวกผิวสีชอบประเภทเสื้อผ้าสีแจ๊ดจริงๆ ผมเคยมาพบลูกศิษย์บางคนตามกองร้อยต่างๆจึงคุยกันว่า ถ้าผมนำเสื้อผ้ามาแขวนที่กองร้อยบ้าง.โดยจะให้ทางกองร้อยมีกำไรบ้าง.ได้หรือไม่ ? จนท.ไม่ขัดข้องเพราะเขาเคยให้ผมแปลเรื่องการซื้อขายในกองร้อยบ่อยๆ. ถ้อยทีถ้อยอาศัยไงล่ะครับ ! แต่ยังไม่วาย..มีเจ้านายมายืนตะโกนด่าผมแบบไม่สุภาพนัก..ผมมิได้เสียใจเรื่องนั้นแต่เสียใจที่ไอ้คนด่านั้น..มันเป็นเจ้านายเก่าผมสมัยที่อยู่ที่สงขลาด้วยกัน.แปลกน๊ะไม่สำนึกเลยสักนิดว่าเฮ้ย!ตัวเองเป็นนายทหารระดับผ.บ.ร้อยแล้วน๊ะ ไม่สบอารมณ์ก็ควรเรียกเขาไปพบส่วนตัวแล้วจะตำหนิใดใด?ก็ว่ากันไปตัวต่อตัว..ผู้ที่ถูกตำหนิก็จะไม่ต้องอายแม้จะเสียใจบ้าง แต่การชมเชยควรชมกันต่อหน้าแถวหรือ..ให้คนได้ทราบโดยทั่วกันเพราะเขาทำดี..คนจึงอยากจะทำดี...แต่นี่มันอะไรกัน ?
๑๙. ผู้เขียนจัดรถรับ-ส่งไปที่พัทยา. - เมื่อมีการปล่อยเที่ยว.
ผมยังพบเรื่องเช่นนี้อีกบ่อยๆ..อย่างว่าล่ะครับการเป็นเจ้าเป็นนายคนนั้นใครก็เป็นได้..แต่จะเป็นเจ้านายที่ดีได้หรือไม่ ?มันเป็นอีกเรื่องหนึ่ง..ต่อมานายทหารประเภทนี้ยังได้เป็นถึงนายพลเสียด้วยน๊ะ..ตั้งแต่นั้นมาผมเลิกคบหาไปเลย ไม่เจอหน้ากันอีกเลยแบบพี่มาทางนี้ผมก็ไปทางอื่นเสีย..ไม่ได้กลัวหรอกครับแต่ไม่อยากเข้าใกล้..กลัวว่าจะเป็นผื่นคัน.ผมขายเสื้อผ้าครั้งแรกตอนที่ย้ายมาอยู่กองรนบ.นย.ใหม่ๆที่จริงมีข้าราชการมาขายกันหลายเจ้า..ไม่ได้โม้ครับ ! ลูกค้ามาซื้อที่ผมเป็นส่วนใหญ่เพราะคุยกันรู้เรื่องนั่นเอง ! มีรุ่นพี่คนหนึ่งแกค้าเสื้อผ้าทหาร รับปักเย็บต่างๆให้ทหารและข้าราชการ แต่แกคงจะอายที่ต้องมีตะโกนขายให้กับทหารนย.อม. แม้ผมจะไม่หล่อแต่ก็ไม่ด้านด้วยน๊ะ..ทำมาหากินสุจริตถ้าอายก็นอนให้ศรีภรรยาเลี้ยงไม่ดีหรือครับ ? อยากได้ชื่อว่าแมงดาก็ตามใจ..ผมได้รับเครดิตจากพี่คนดังกล่าวขายเสร็จแล้วค่อยเคลียร์กัน. พี่แกมีแต่ได้กับได้..ผมเองก็มีแต่ได้เช่นกันเพราะถ้าขายไม่หมดสามารถคืนของได้ทันที. ตั้งแต่นั้นมาพี่แกให้เครดิตผมเลยครับเพราะผมสามารถขายได้พอสมควร ผมจำได้ว่าต่อมาผมถูกจัดให้ไปเป็นจนท.ล่ามบนเรือระบายพลของทร.อม.ที่ชื่อเรือดีบิ๊วค์.USS.Debuque LPD -18ผมเขียนไว้ในทหารเรือไทยในอเมริกา-๒ แล้ว.แต่ที่ต้องมาเขียนซ้ำเพราะว่าท่านที่ยังไม่ได้อ่านจะมีโอกาสอ่านเสียเลย.
* ที่จริงเสื้อผ้าที่ขายกันในบ้านเรานั้นคุณภาพถือว่าพอใช้ได้แต่ที่สำคัญคือ..ราคาถูกกว่าหลายๆแห่ง โดยเฉพาะตามสถานที่ท่องเที่ยว.
๒๐. ทำไมผ้าน้อยนักล่ะ ? เที่ยวนี้กะจะเอากำไรสักสามแสน. - ที่บ้านพักในนย.
ผมไปเรียนครั้งที่สอง มีโอกาสไปฝึกและนอนค้างบนเรือลำนี้ที่มหาสมุทรแอ๊ตแลนติค รวม๒คืนไม่น่าเชื่อ. หลายปีต่อมาผมได้กลับมานอนบนเรือลำนี้อีก ๗ คืน ในน่านน้ำไทย. ผมจัดของใส่ถุงทะเล พร้อมเดินทางทันทีที่ได้รับคำสั่งให้ไปค้างคืนบนเรือลำนี้. แน่นอนครับนอกจากจะขนของส่วนตัวไปแล้ว ยังมีเสื้อผ้าทหารที่ต้องการนำไปขายอีกจำนวนหนึ่ง.ออกจากบ้านก็ตรงไปที่สนามเฮลิคอร์ปเตอร์.ที่กรม ๑ พล.นย..ผมเดินทางพร้อมผบ.กองรนบ.ลงจากเฮลิคอร์ปเตอร์ก็เข้าห้องพักทันที มาอยู่ก่อนที่ทหารราบนย.ไทยจะเดินทางมาลงเรือในวันรุ่งขึ้นเพื่อมิให้เกิดการเสียหายทางธุรกิจ..ผมเริ่มขายเสื้อผ้าทันที.
อีกไม่กี่นาทีต่อมาผบ.กองลงมาจากห้องบังคับการ เพื่อมาค้นหาผู้ที่นำของขึ้นไปขาย.ระเบียบของทหารอเมริกันนั้น นายทหารสัญญาบัตรถ้าต้องการจะเข้าไปยังสถานที่ของนายทหารชั้นประทวน จะต้องเคาะประตูและขออนุญาตก่อนเสมอ ไม่เหมือนในบ้านเรามันจึงได้เป็นหลายมาตราฐาน วุ่นวายกันไม่รู้จักจบสิ้น. สิ้นเสียงนายทหารประทวนอาวุโสอนุญาตให้เข้ามาได้.Come in.ผบ.กองฯจึงได้แง้มประตูเข้ามาและพบว่าผมกำลังดำเนินธุรกิจแบบไม่มีทางขาดดุลย์แต่อย่างใด ? ดีที่ไม่ถูกย้ายไปประจำที่กระทรวงพาณิชย์.
* จะเป็นอย่างไรต่อไป..โปรดติดตามน๊ะครับ.
