ช่วงเวลา  18 .00 น. - 19.00 น. ผมนั่งดูข่าวทางทีวีช่องหนึ่งเมื่อวันนี้...สะท้อนใจ  และเศร้าใจเกี่ยวกับข่าวสารของเมืองไทย...มีแต่ข่าวทางลบมากกว่าทางบวก...เช่น กรณีระเบิด 21  จุด  ที่ยะลาและมีการฆ่ารายวัน...ในพื้นที่  3  จว. ภาคใต้ตอนล่างอย่างต่อเนื่อง...

            ผมสงสารผู้บริสุทธิ์ที่ต้องมารับผลแห่งความไม่สงบนั้น...ครับ  เรื่องนี้เปรียบเหมือนร่างกายเราเป็นแผลร้าย...ถ้าเราเฉย...เดี๋ยวมันก็หายเอง...ผมว่าไม่นานช้า...เจ้าแผลร้ายมันจะเป็นทั่วตัว...แล้วรอวันจากโลกนี้ได้เลย...ครับ 

             ถ้าประเทศไทยเปรียบเหมือนร่างกายเรา...ท่านโปรดพิจารณาให้ถี่ถ้วน...ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...พวกเรารักประเทศไทย...และรักที่แท้นั้นอยู่ที่ไหน...หรืออยู่ที่น้ำผึ้ง...หรือน้ำตา...หรือยาพิษ...หรือหยาดน้ำอำมฤตที่หวานชุ่ม...หรือความโหด...ความร้าย...หรือไฟรุม...หรือใจกลุ้มฝันถึง...คือรักแท้...

            ผมกำลังมองหาความรักแท้ที่พวกเราพึงมีให้แก่กันและกัน...มีบ้างไหม...อยู่ที่ใดบ้าง...เราจะมอบให้แก่กันได้อย่างไร...ผมเคยเป็นเพื่อนร่วมงานรับใช้ประชาชนใน  3  จว. ภาคใต้ตอนล่าง...เพื่อทดแทนบุญคุณของแผ่นดิน...และคืนประโยชน์ให้แก่แผ่นดิน..

               .ผมรู้ว่าท่านทั้งหลายกำลังแสวงหารักแท้เช่นกัน...ทุกศาสนาต่างสอนให้ทุกคนเป็นคนดี...มีศีลธรรม...พุทธศาสนา...สอนเรื่อง...เมตตา...กรุณา...มุทิตา...อุเบกขา...และให้อยู่ในหลักธรรมแห่งความสงเคราะห์มี  โอบอ้อมอารี  วจีไพเราะ  สงเคราะห์ประชาชนและการวางตนให้พอดี...สิ่งเหล่านี้...

ถ้าเป็นหลักธรรมที่นอนอยู่ในจิตใจคนใด...เขาคนนั้นคงมีรักแท้อยู่บ้างนะครับ...

            มีการเล่าเรื่องความรักในนิตยสาร  HealthToday  ฉบับเดือนกุมภาพันธ์  2549  หน้า 26  ความว่า  เทพเจ้ามอบความรักให้มนุษย์แต่เขาไม่เห็นคุณค่า...เลยสั่งเทพธิดาให้นำความรักไปฝังดิน...มนุษย์ก็ไปค้นหาขุดเอาขึ้นมาได้...ให้เอาไปไว้บนยอดเขา...ก็เอามาได้...เอาไปไว้ใต้น้ำทะเลลึก...ก็เอามาได้...เทพเจ้าจึงสั่งให้เอาความรักมาไว้ที่จิตใจของมนุษย์ทุกคน...ได้ผล...คือมนุษย์ค้นหาไม่เจอครับ...ฮา ๆ เอิก ๆ 

              ผมว่าผู้ที่มีศีลธรรมเท่านั้นจึงค้นหาเจอครับ...ปัญหาว่า...ทำอย่างไร...ผู้คนจึงจะมีศีลธรรม...ถ้าไม่อย่างนั้นจะเป็นเหมือนคำเตือนของท่านพุทธทาสภิกขุที่กล่าวว่า...ถ้าศีลธรรมไม่กลับมา...โลกาจะพินาศ...

               และในมุมมองของผมเกี่ยวกับรักที่แท้นั้นคือ...รักที่มาจากศัพท์ว่า...เมตตา...ที่เราจะพึงมอบให้แก่กันและกัน...ส่วนรักที่มาจากศัพท์ว่า...ตัณหา...นั้นไม่เกี่ยวข้องครับผม...

โปรดติดตามตอนต่อไป 

  ด้วยความปรารถนาดี  

จาก... umi