ดอกไม้สอนคน

พวงครามสาวหัวสูงที่บ้าน ตอนสอง

 

เราเริ่มปลูกพวงครามไว้หน้าบ้าน ใต้ร้านตรงนี้สองต้น ขวาและซ้าย

อีกสองต้น ปลูกไว้ใต้ต้นพญาสัตบรรณ หน้าบ้านเช่นกัน เผื่อเหลือเผื่อขาด

 

แรกนั้น สองต้นที่ปลูกใต้ต้นพญาสัตบรรณโตเร็วกว่ามาก เพราะพยายามสูงเพื่อรับแสงแดด

อย่างไรไม่ทราบ สองต้นที่ใต้ร้านหน้าบ้านนี้ โตแซงหน้าไปไกล ตามไม้รวกที่เราปักนำให้เธอเลื้อยขึ้นร้าน

พักหลัง เมื่อเธอแข็งแรง โตเต็มวัยรุ่น อายุประมาณสองถึงสามปีเห็นจะได้ ร้านที่ตั้งใจให้พวงครามไต่ หากเธอหัวสูงไปกว่านั้น ชูช่อสูงกว่าร้านไปไกล จนใกล้หลังคาบ้านขึ้นทุกที

“จะถึงหลังคาบ้านหรือเปล่าคะคุณหม้อ” แม่บ้านชอบถามอย่างนี้ 

ที่เธอพยายามไต่ขึ้นสูงไปเรื่อย ๆ นั้น เห็นจะเป็นเพราะไม้รวกที่เราหาไปปักนำทางไว้ ความสูงของไม้ที่ปักนั้น สูงเลยเกินร้านไปสักครึ่งเมตรได้

สรุปว่า เป็นความผิดเราเองที่สอนเธอให้ บินหรือปีน สูงเกิน

 

จึงต้องตัดไม้รวกออกทางข้างล่าง และพยายามรูดไม้รวกให้ลงมาทางปลายต้น

หากรูดลำบากมาก เพราะกิ่งก้านของเธอ ซึ่งเป็นธรรมชาติของไม้เลื้อย เธอกอดเกี่ยวกระหวัด เหนี่ยวรัดแขนของชายคนรักไว้แนบแน่น

 

จนเราต้องตัดสินใจ ริดกิ่งของเธอบางส่วนที่ไม่ยอมปล่อยไม้รวก สิ่งที่เธอรัดเหนี่ยวไว้แน่ ๆ

 

ตัด หรือ ริด จริง ๆ คือใช้มีดอีโต้ฟันในบางจุด

ยอมให้เธอ ลดอายุลงมา กลับกลายเป็นเด็ก แล้วรอเธอโตใหม่ คล้ายกับการอบรมเธอไม่ให้ยึดติด

 

เหมือนสอนเราเองด้วย อย่ายึดติดบางสิ่ง หรือ เครื่องค้ำจุนบางสิ่งจนเกินไป เกิดภัยต่อตัวเอง

บางครั้งเธอหรือเราเอง ต้องหัดปล่อยวาง ก้าวถอยหลัง

ช้าช้า น้อย แต่งดงามพอดี