"สิบบทเหงาอาจเป็นเธอ"

  

 

หนึ่ง - น้ำตาเธอไหลในคืนเหงา
เงียบงันอยู่กับเงาอันเปล่าว่าง
ร่องแก้มมีน้ำใสไหลเป็นทาง
ค่อยค่อยแห้งแล้งร้างไปจากตา

สอง - ดวงใจเธอโศกเกลื่อนรอยโศก
ฉีกขาดวิปโยค ปรารถนา
ฝันบิน ดั่งนกที่ผกฟ้า
แรงก็กล้า ปีกก็หลุบลงเกลือกดิน

สาม - ชีวิตเธอช้ำและอับเฉา
ผลิดอกไม้สีเทาที่ไร้กลิ่น
ซุกอยู่ในมุมแคบแห่งราคิน
อึดอัดทัดถวิลถึงชีวี

สี่ - ความฝันเธอแห้งเหมือนแล้งฝัน
แสวงหานิรันดร์อันริบหรี่
แต่งดาวประดับฟ้าในราตรี
ดาวก็ดับทับทวีทรมาน

ห้า - ความหวังเธอปลิวลิ่วถลา
สลายหวังวุ่นว้าทุรนร่าน
สลายแล้วสลายเล่าช่างร้าวราน
หวังแล้วขาดพลาดผ่านเพียงสายลม

หก - เธอเปิดประตู ออกจากห้อง
เหม่อมองด้วยตาอันขื่นขม
มองดิน มองฟ้า มองสังคม
รับน้ำค้างพร่างพรมในราตรี

เจ็ด - เธอเห็นดาวตกที่ปลายฟ้า
เห็นดาวอื่นยังคงค่าฉายแสงสี
ทำให้เธอเข้าใจในชีวี
รอให้มีความหวังพลังใจ

แปด - เธอเดินเหงาหงอยอยู่ริมถนน
มองผู้คนคึกคักขวักไขว่
คนอื่นก็มองเธอสลับไป
ไม่รู้ใครเป็นใครที่ผ่านทาง

เก้า - เธอเห็นราตรีที่มืดมิด
ใจเธอคิดถึงอรุณจะรุ่งสาง
ดวงตา เงียบเหงา อ้างว้าง
ฝ่ามอง ฟ้ากว้างและทางไกล

สิบ - เธอกลับเข้าไปอยู่ห้อง
นั่งมองฝาผนังเห็นหยากไย่
พอหลับตาก็เห็นภาพใครต่อใคร
กวักมือเรียกเธอออกไปร่วมเดินทาง

 

(สู่ฝัน, ๒๕๒๗)

 

 

 

หนังสือ "ลำนำวเนจร"

ผลงานเล่มแรกของ "ไพวรินทร์ ขาวงาม"

เมื่อ พ.ศ.๒๕๒๘

ก่อนได้รับรางวัลซีไรต์ พ.ศ.๒๕๓๘

 

 

......................................................................................................................................................................

ณ ส่วนตัว ...

 

....

เพราะความเหงาจึงเป็นได้ขนาดนั้น
เพราะความฝันจึงเป็นได้ขนาดนี้
เพราะความรักจึงเป็นได้ในทุกที่
เพราะฉันมีเธออยู่ในหัวใจ (ไงล่ะ)

...

ขอบคุณความสุนทรีที่มีอยู่
ขอบคุณการเคียงคู่ที่ (เคย) มีให้
ขอบคุณและขอบคุณจากหัวใจ
ก็จะขอบคุณใคร (หาก) ไม่ใช่เธอ (นั่นแหละ)

...

 

บุญรักษา ครับ ;)

 

......................................................................................................................................................................

ขอบคุณหนังสือกวีงาม

ไพวรินทร์ ขาวงาม.  ลำนำวเนจร.  พิมพ์ครั้งที่ ๔.  กรุงเทพฯ: ชนนิยม, ๒๕๔๗.