เรียนให้สูงกว่าคนอื่นเพื่ออะไร?

  

Large_dokya_small 

 

...

เรียนให้สูงกว่าคนอื่นเพื่ออะไร
เมื่อกลับมาจักได้อยู่เหนือหัว
เพียงแค่สูงกว่าคนอื่นแล้วลืมตัว
ทำความชั่วอย่างไรก็ได้ฤา

เมื่อกลับมาขอรับแต่ตำแหน่ง
พร้อมเงินเดือนคำสาปแช่งดีไหมหนา
ศักยภาพไม่เคยเห็นเลยสักครา
มีแต่คำพูดจาที่ดูดี

ก่อนไปเรียนพอพูดดูรู้เรื่อง
แต่กลับมากระเดื่องอวดศักดิ์ศรี
ทำอะไรไม่เป็นอ้างทฤษฎี
แต่ไม่เคยเห็นมีลงมือทำ

ดีแต่อวดชูหางและพองขน
อ้างแต่ตนว่าเรียนสูงดูน่าขำ
ปริญญาแปะฝาบ้านน่าระกำ
ให้ตอกย้ำว่าไปเรียนอะไรมา

มหาวิทยาลัยส่งตัวให้เรียนสูง
เพื่อปรับปรุงความรู้ไม่กังขา
อีกทั้งความเป็นคนให้พัฒนา
เพื่อกลับมาสรรสร้างทางสังคม

กลับมาเป็นต้นแบบขององค์กร
กลับมาเป็นกระบวนกรที่เหมาะสม
กลับมาเป็นครูดีที่ศิษย์ชม
กลับมาสร้างสังคมอุดมการณ์

...

 

 

 

บ้านปลายดง แห่ง หางดอย

ฤดูหนาว ณ เชียงใหม่

๒๖ ธันวาคม ๒๕๕๔

๐๑.๐๕ น.

 

 

......................................................................................................................................................................

อารมณ์ใจสูง-ต่ำ ...

 

ที่มาของเรื่องราวเกิดขึ้นในมหาวิทยาลัยท้องถิ่นที่อาจารย์ขอทุนไปเรียนต่อระดับปริญญาเอก ใช้เวลาเรียน ๓-๔-๕ ปี แต่เมื่อกลับมา และได้ดีกรีกลับมาด้วยนั้น ก็มิได้ใช้ความรู้ให้เป็นที่ประจักษ์ชัด แต่กลับกลายเป็นการทำความไม่ดีมากขึ้นกว่าที่ตอนที่ระดับการศึกษาต่ำกว่านี้

ให้สอนนักศึกษาปริญญาตรี ก็ว่าไม่เหมาะสม

ให้เป็นลูกน้องในสาขาวิชา ก็ว่าไม่ put the right man on the right job

ให้เงินเดือนสูงขึ้นตามวุฒิสูงสุดที่เรียนมา ก็บ่นว่าน้อยกว่ามหาวิทยาลัยอื่น

ให้สอนหนังสือก็ไม่อยากสอน เพราะเห็นควรว่า ควรเป็นผู้บริหารได้แล้ว เป็นครูอาจารย์มันต่ำเตี้ยเกินไป

ฯลฯ

ในฐานะที่เป็นผู้เฝ้ามองสังคมที่มหาวิทยาลัยอยู่นั้น ไปเรียนต่อปริญญาเอกแล้วกลับมา ๙ ใน ๑๐ คน ไม่ได้แสดงศักยภาพที่ได้รับมาเท่ากับใบปริญญาที่เอากลับมาด้วย

คณะฯ จึงดูวุ่นวายที่มี "ด็อก" อยู่มากมาย แต่ไม่ได้ทำอะไรเพื่อลูกศิษย์ สังคม มหาวิทยาลัย แต่ทำเพื่อ "ตัวเอง" เท่านั้น

นี่เป็นกรณีศึกษา ไม่ได้หมายรวมถึงที่อื่นครับ 

ก็เพียงหวังลึก ๆ ว่า จักได้เห็นฮีโร่สักคนที่แสดงศักยภาพออกมาอย่างชัดเจนเพื่อคนอื่นบ้าง

จึงเขียนเรื่องเล่ามาเป็นบทกวี ... ก็เท่านั้น ;)...

 

 

บุญรักษา ครูดีทุกท่านครับ ;)

 

......................................................................................................................................................................