เด็กชายผู้เดินไม่ได้

     เขาเป็นเด็กตัวเล็กๆอายุเพียงหกขวบ เขาเดินไม่ได้  แม่ของ เขายากจน เธอมีอาชีพล้างจาน ทั้งสองอาศัยอยู่ในห้องเล็กๆ   ในถนนแคบๆของเมืองใหญ่

วันทั้งวันเขานั่งบนเก้าอี้รถเข็น สายตาจ้องมองไปที่ถนนแคบๆเมื่อเขาโน้มตัวไปข้างหน้า   เขาจะมองเห็นท้องฟ้าสีฟ้าใสเหนือคลังเก็บสินค้าที่อยู่ตรงข้าม บางครั้งมีเมฆขาวลอยมา และบางครั้งท้องฟ้าเป็นสีเทา 

สิ่งที่น่าสนใจอยู่บนถนนสายนั้น คือมีผู้คนหลากหลายที่นั่น ตอนเช้าตรู่ทั้งชายและหญิงต่างเร่งรีบไปทำงาน   พอสายหน่อยเด็กๆออกมาเล่นบนทางเดินและตามรางน้ำ บางครั้งพวกเขาเต้นระบำและร้องเพลง  บ่อยครั้งพวกเขาทะเลาะกันในฤดูใบไม้ผลิ  มีชายคนหนึ่งมานั่งเล่นออร์แกน และทุกคนล้วนมีความสุข  ด้วยใบหน้าที่หม่นหมอง  เด็กชายมองไปที่ท้องถนนตลอดทั้งวัน เขาจะยิ้มก็ต่อเมื่อมองเห็นแม่ของเขาเดินกลับบ้าน และเขาจะ โบกมือให้แม่

  “หนูอยากจะช่วยแม่เหลือเกิน” เด็กน้อยพูดในคืนหนึ่ง “แม่ทำงานหนักมาก และหนูช่วยอะไรแม่ไม่ได้เลย”

  “หนูช่วยได้จ้ะลูก” แม่รีบตอบ “เพียงแม่เห็นลูกยิ้มจากหน้าต่าง เพียงลูกโบกมือให้แม่ ลูกก็ช่วยแม่แล้ว และขณะที่แม่ทำงานอยู่ เพียงแม่คิดว่าจะได้เห็นลูกโบกมือให้แม่เวลาแม่กลับบ้าน งานทุกอย่างก็ดูเหมือนจะไม่หนักหนาอีกต่อไป”

  “ต่อไปนี้ หนูจะโบกมือให้เต็มที่เลย” เด็กน้อยบอก

      คืนต่อมา   คนงานที่เหนื่อยล้ามองเห็นแม่แหงนหน้ามองใครคนหนึ่ง   เขาจึงแหงนดูบ้าง ใบหน้าเล็กๆที่โผล่ออกมาจากหน้าต่างบานสูงช่างเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันสดใสชายผู้นั้นอดไม่ได้ที่จะยิ้มตอบและถอดหมวกออกมาโบกทักทาย เด็กชายยิ้มอายๆแล้วทักทายตอบ

 คืนต่อมา  คนงานนั้นพาเพื่อนมาด้วยอีกคน  เพื่อให้แหวนหน้ามอง  “เด็กน้อยน่าสงสารที่นั่งรอคอยอย่างอดทนตรงหน้าต่าง”  และคืนนั้นเด็กน้อยก็ส่งยิ้มมาให้เขา ขณะที่หมวกที่เพิ่มขึ้นเป็นสองใบกำลังโบกไปมาอยู่เบื้องล่าง

  วันคืนผ่านไป เด็กชายมีเพื่อนมากขึ้นๆ ผู้คนทั้งชายและหญิงต่างผ่านมาทักทายเขา ชีวิตของผู้คนเหล่านั้นดูเหมือนไม่มีความทุกข์อีกต่อไปแล้ว   เมื่อเขาคิดว่าชีวิตของเด็กน้อยคงแห้งแล้งกว่าพวกเขา บางครั้งพวกเขามีของฝากมาให้เด็กน้อยทั้งดอกไม้ ส้ม รูปภาพสำหรับระบายสีเด็กๆเลิกทะเลาะกันเมื่อมองเห็นเด็กชายมองมาที่พวกเขา     เขาจะเล่นเกมเพื่อให้เด็กชายเพลิดเพลิน พวกเด็กๆมีความสุขที่เห็นเด็กชายกระตือรือร้นที่จะร่วมสนุกกับพวกเขา

       “บอกเจ้าเด็กน้อยด้วยนะว่าพวกเราคงขาดเขาไม่ได้” คนงานที่เหนื่อยล้าคนหนึ่งพูดกับแม่ของเด็กน้อยในคืนหนึ่ง   “การมีหัวใจที่กล้าหาญเป็นสิ่งวิเศษสุด เพราะหัวใจนั้นช่วยทำให้หัวใจของพวกเรากล้าหาญด้วย...อย่าลืมบอกเขานะ”   
       แน่นอน แม่ของเด็กชายน้อยไม่ลืมที่จะบอกเขา

“อย่าลืมว่าบนโลกนี้ ยังมีคนที่ทุกข์ยากกว่าท่านเสมอ จงอย่าท้อถอย”