หรรษาประชาคม

อรุณเบิกฟ้า นกกาโบยบิน ออกหากินร่าเริงแจ่มใส พวกเราเบิกบานรีบมาทันใด ยิ้มรับวันใหม่ยิ้มให้แก่กันนนน

วันนี้สำนักข่าวเฝ้าระแวงมาพร้อมกับเพลงเจ้าขุนทองเลยเชียว ไม่ได้สิคะ ต้องกระตุ้นกันหน่อย เพราะวันนี้เรามีนัดกับเทศบาล รพสต. และบรรดาอสม.ทั้งหลายหลังจากที่ไม่เห็นหน้าคร่าตากันมาหลายวัน  เราตั้งใจจะมานำเสนอผลการออกสำรวจและทำแบบสอบถามครั้งแล้วเล่าของชาวบ้านค่ะ พูดง่ายๆก็คืองานทั้งหมดที่เราทำมานั่นเอง แถลงการณ์ตรงนี้เสร็จเราก็จะเสนอโครงการแก้ไขปัญหาที่เราพบให้พวกเค้าได้แสดงความคิดเห็นกันว่าเป็นอย่างไร เห็นด้วยหรือไม่ และที่สำคัญ ทำได้หรือเปล่า

เริ่มด้วยการนำเสนอผลงานที่ทำสำเร็จไปแล้ว เรื่องแรกคือ การทำแบบทดสอบของพี่ๆอสม.ทั้งก่อนและหลังดูคลิปวีดีโอของเรา เพิ่งเริ่มพูด บรรยากาศยังครึ้มๆดีอยู่ หลังจากนั้นเรามาถึงเรื่องผลสรุปข้อมูลจากการทำแบบสอบถามของชาวบ้าน เราทำแผนที่ขึ้นมาแล้วจัดโซนตามพี่อสม.ที่รับผิดชอบ ตรงไหนไม่เจอลูกน้ำเลยเป็นโซนเขียว เจอ1-2บ้านโซนเหลือง มากกว่า2บ้านโซนแดง หึหึ แผนที่นั้นเหมือนแผนที่อาบเลือดเลยทีเดียว แดงเถือกไปหมด ตัวเลขแบ่งเกณฑ์มาได้ยังไง มันมีที่มานะจ๊ะ มิใช่มั่ว แล้วจะชี้แจงแถลงไขให้ได้สดับในวันรายงานจ้า  ท่านเทศบาล และรองผู้ใหญ่บ้านเริ่มซีด หมอลงเองเจอลูกน้ำเพียบเลย นี่ขนาดฤดูหนาวนะเนี่ย อิอิ แอบเดาที่เค้าคิดในใจ จากนั้นเราก็ได้เสนอโครงการที่จะฝากพวกเค้าทำกันต่อ อันได้แก่ แดงสองด้องแน่ (อันนี้สำนักข่าวแต่งชื่อเอง) ชื่อนี้มาจากเราจะมีการสำรวจลูกน้ำยุงลายทุกๆ3เดือนในหนึ่งปี ละแวกไหนเป็นโซนแดงสองครั้งขึ้นไป จะมีมาตรการตรวจถี่ขึ้นเป็นทุกเดือน ขอคร่าวๆแบบนี้แล้วกันเนอะ ท่านผู้อ่านคงพอเข้าใจ มันคล้ายๆGuideline ที่เราtreatผู้ป่วยแหละ ไว้จะให้ดูนะคะ ตอนแรกก็กลัวว่าพี่อสม.คงจะโอดโอยเป็นแน่ งานเค้าก็เยอะอยู่แล้ว ยังมาตรวจเตริจอะไรถี่ยิบอีก แต่ผลปรากฏว่า เค้าดูจะชอบโครงนี้ที่เราเสนอไปแฮะ มีพี่อสม.สองคนที่ฟิตมาก ยกมือบอกว่า ขอทำทุกเดือนดีกว่า สามเดือนห่างไป ชาวบ้านจะลืม  แม่เจ้า! เราเองยังว่าสามเดือนก็แอบถี่แล้วเลย หุหุ ขยันกันมว๊าก  แต่สุดท้ายเราก็ให้เค้าโหวตค่ะ ตกลงว่าเสียงที่เหลือนอกจากสองเสียงนั้นบอกว่าสามเดือนกำลังดีแล้ว เป็นอันว่าเค้ายินดีรับโครงนี้ไปทำต่อ ต่อมาเรื่องความตระหนัก เราก็คิดโครง “ประจารณ์” ก็คือหากละแวกใดพบลูกน้ำยุงลายเยอะที่สุดเราจะติดป้ายประกาศ แขกไปใครมาเค้าจะได้รู้ไปเลยว่าต้อง ระวัง! ละแวกนี้ยุงลายดุ 555 อันนี้ก็ดูจะชอบใจ งั้นก็เอาไปทำเลยค่ะ มาถึงการประกวดละแวกบ้านสะอาด ปราศจากลูกน้ำยุงลาย ประจำปี ละแวกไหนทำดีก็จะได้รางวัล ทีแรกนึกว่าเค้าจะขี้เกียจกันแล้ว แต่กลับถูกอกถูกใจ คุยกันใหญ่เลย หากรรมการ หาของรางวัลนู่นนี่นั่น เราก็นั่งดูเค้าไป  หมดละ โครงการระยะยาวที่คิดไว้  มาถึงกิจกรรมระยะสั้นที่เราจะทำในอนาคตอันใกล้นี้ ก็คือ งานสวัสดีปีใหม่ ห่างไกลไข้เลือดออก  จุดประสงค์ของเราก็เพื่อให้ความรู้แก่ชาวบ้านนั่นเอง แต่ชื่องานเป็นเช่นนี้เพราะวิธีจูงใจของเราเป็นการจับของรางวัลนั่นเอง  คิดว่าวิธีนี้คงดึงดูดชาวบ้านมาได้มากหน่อย กลัวมากว่าจะไม่มีใครมาฟัง เดี๋ยวต้องมาสอนสุนัขแถวน้ำคว่ำกาละมังข้าว กร่อยแย่  เราก็แอบแย็บๆถามเค้าดูว่าถ้าเป็นวิธีนี้ ชาวบ้านจะมากันได้ประมาณเท่าไหร่ (ในใจที่คิดไว้ 50คนก็หรูแล้ว) พี่อสม.บอกว่า 200-300แหละหมอเผลอๆจะมากันทุกบ้าน คนแถวนี้ ของฟรีไม่มีพลาด  เอ่อะ พี่น้องชาวไทย จะมากันถล่มทลายขนาดนั้นเลยเหรอคะ  เอาก็เอา คนเยอะดีกว่าไม่มีคน ว่าแล้วทุกอย่างของวันนี้ก็ลงตัว จบครึ่งเช้าไปอย่างสวยงาม

มื้อกลางวันนี้ขี้เกียจทำกับข้าวแล้วก็ล้างจาน ดังนั้นฝากมื้อนี้ไว้ที่ร้านส้มตำเจ๊ริแล้วกันนะคะ ร้านนี้ขอบอกว่าราคาย่อมเยาสุดๆไปเลย สั่งกันจนจดไม่ทัน  ไก่ทอดก็ปาไป 15น่อง บวกกับตำนู่นนี่ ลาบเอย ขนมจีนน้ำยาเอย หมดไป 545บาท ใครมามะขาม แนะนำให้มาลองนะคะ รสชาติเค้าก็ แซ่บ! นัว!

บ่ายนี้งานของเราคือเขียนโครง และเขียนใบขอตัง ทั้งโครงระยะสั้นและยาว อีกทั้งบัตรเชิญชาวบ้าน บัตรเชิญผู้ใหญ่ทางหน่วยราชการอีก ปั่นกันยิกเลย ต้องรีบทำให้เสร็จ เพราะกลุ่มเราตกลงกันว่า เสาร์อาทิตย์นี้ เราจะoffตัวเองทุกสิ่งอัน กลับบ้านกลับช่องเยี่ยมเยียนบุพการีอันเป็นที่รักกันค่า  ดังนั้นถ้าเสร็จในเย็นนี้ก็จะได้ไปตั้งแต่เย็นนี้เลย ได้ยินคำว่า “หยุด” เท่านั้น ทุกคนก็เหมือนมีคนมาจุดไฟลนก้น รีบทำกันใหญ่ แล้วสุดท้ายก็เสร็จทุกสิ่งอันในเวลา 16.00น.

 เย้ ได้เวลากลับบ้านเฮา ยักษ์ยออยู่ เอ้ย รักรออยู่

เกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลให้อ่านข่าวกับ

สำนักข่าวเฝ้าระแวง (^.^)v