๓. การขอที่ไม่ต้องถูกรังเกียจ
ผู้ขอย่อมเป็นที่รังเกียจของผู้ให้ ถ้าการขอนั้นไม่ถูกกาละเทศะเมื่อได้มาแล้วก็ไม่ก่อให้เกิดกุศล เพราะผู้ให้ ให้ทั้งที่ไม่เต็มใจที่จะให้
แต่การขอ ที่ไม่ต้องหนักใจทั้งผู้ให้และผู้รับ คือการขอโทษ คนเราย่อมกระทำการอันอาจจะล่วงเกินคนอื่นได้ เพราะเราอยู่ร่วมกัน
แต่บางครั้งเราก็ไม่ได้ตั้งใจ หรือกระทำไปด้วยการคิดไม่ถึง การล่วงเกินหากไม่หนักหนา ไม่เหลือบ่ากว่าแรง เราก็ย่อมให้อภัยกันได้ ทั้งๆที่รู้ว่าตนเองทำผิดยังไม่คิดขอโทษ อย่างนี้ต้องโกรธกันแน่
เมื่อทำผิดจริง ยอมเอ๋ยปากขอโทษ สักครั้งก็ไม่น่าจะเสียหายเพราะเมื่ออยากได้สิ่งของจากเขา ก็ออกปากร้องขอตั้งมากมาย
คนเราอยู่ร่วมกันต้องคิดถึงอกเขาอกเรา ใจเขาใจเรา โทษเขาโทษเราผิดเล็กน้อย ต้องรู้จักให้อภัย เมื่อรู้ว่าผิดต้องรู้จักขอโทษมันเป็นการขอและการให้ ที่ไม่หนัก ทั้งผู้ให้และผู้ขอ ข้อสำคัญคือใจ
ขอขอบคุณทุกกำลังใจ ที่ให้ดอกไม้แห่งความดีงาม