กฎเหนือกฎ
ธรรมชาตินั้นมี ‘กฎธรรมชาติ’ อย่าริอาจแหกกฎหยิ่งผยอง
เมื่อมนุษย์ก้าวลุกล้ำเหนือครรลอง หลีกไม่พ้นฟ้า – ดิน ต้องลงโทษทัณฑ์
ความต้องการของมนุษย์ที่เพิ่มขึ้น ทุกวันคืนผ่านไปให้กระสันต์
เข้าทำลายสิ่งแวดล้อมพร้อมใจกัน ยิ่งนับวันความต้องการเพิ่มทวี
ความต้องการ – สนองตอบมาบรรจบ ถือว่าครบวงรอบกรอบรัศมี
ทำลาย ‘กฎอุตุนิยาม’ ตามทันที จากที่มีความสมดุลก็หมดไป
เมื่อดุลยภาพที่เคยมีถูกกระทบ จากความโลภของผู้คนที่มักง่าย
ธรรมชาติหาได้ยอมให้ตามใจ เปลี่ยนแปลงไปตามกลไกปรับสมดุล
การเปลี่ยนแปลงของดิน – ฟ้าและอากาศ ภัยพิบัติ – แผ่นดินไหวให้เสียศูนย์
เป็นผลจาก ‘กฎกรรมนิยาม’ ความสมดุล ที่เกื้อกูลธรรมชาติในตัวมัน
การเกิดภัยพิบัติและโลกร้อน อุทาหรณ์สอนใจให้โศกสันต์
หายนะคืบคลานใกล้ในเร็ววัน ร่วมช่วยกันรักษ์โลก (ป่วย) ด้วยคุณธรรม
มนุษย์ดำรงค์อยู่ด้วยการพยายามเอาชนะธรรมชาติเสมอมา แตกต่างจากสัตว์ชนิดอื่นๆที่อยู่ด้วยการปรับตัวเข้าหาธรรมชาติ เราจะเปลี่ยนตัวเองได้ก่อนที่อะไรๆจะสายเกินแก้รึเปล่า???