สิ้นปี ใครๆ ก็ต้องมีโปรแกรมใช้จ่ายเงินกันนะ ในปีนี้งานปีใหม่ของ รพ.มีแขก 150 โต๊ะ เวทีการแสดงใหญ่ แต่จุดในการวางโต๊ะของงาน ไม่ค่อยเหมาะแก่การชมงานแสดงที่ตั้งใจสรรสร้างกัน

 การจัดงานเลี้ยงครั้งก่อน ปัญหานี้ก็มี เราแก้ด้วยการใช้ระบบการถ่ายทอดสดภาพการแสดงไปสู่ผู้ชม ด้วยค่าใช้จ่ายก้อนหนึ่ง แลกกับความประทับใจ แต่ในคราวนี้เมื่อรายการเข้าสู่คณะกรรมการปรากฏว่าถูกตัดออกไป

ส่วนตัว... ผมเองก็สงสัยนะว่า มันช่างน้ำหนักยังไงน้าจึงจะเห็นความถูกต้อง ผมเองก็คิดคำนึง....

 แต่ด้วยช่วงนี้รัดเข็มขัด รพ.ของเรานำทุกรายการการเงินมาดูทั้งหมดและคุมกันเลย ตัวไหนตัดได้ก็ตัดเพื่อจะได้เซพเงิน ทำงานผ่านคณะกรรมการชุดต่างๆ  ก็ทำกันทั้งสามร้อยหกสิบองศากระมัง

ไอ้เราเองก็ยังคิดว่าจำนวน 1,200 คน ชมในช่วงระยะเวลา 18.00-22.00 น. จ่ายเงินประมาณหมื่นนี่คุ้มกันหรือไม่ เฉลี่ยแล้วเท่าไรน้า อันนี้คือโจทย์ที่เราต้องการแก้

 ลองเคาะเครื่องคิดเลขดูแล้วปรากฏว่าเฉลี่ย คนละ 8.30 บาท

เมื่อตัวเลขออกมาอย่างนี้มันน่าสนหรือเปล่า แต่ในใจผมน่าสนขึ้นมาทันทีเลยล่ะ สิ่งต่อไปที่ผมคิดก็คือ ผมได้นำเสนอข้อมูลนี้ให้เค้าทราบหรือเปล่า  ..ถ้ายังก็ควรแจ้งให้ทราบเพื่อจะได้ไม่เสียโอกาสของคนชมตั้งพันกว่าคนนะ

 เอ้อ..การเขียนความคิดในหัวออกมาไว้บนกระดาษก็ทำให้ได้เห็นด้วยตา เปลี่ยนจากมือที่สัมผัสความคลุมเครือกลายเป็นความชัดเจน เมื่อชัดก็ทำให้การตัดสินใจดีขึ้นแบบ มั่นใจมากๆ

เห็นความมีประโยชน์ที่เกิดแก่เรามากมาย และนี่ก็คือสุดยอดของความประทับใจในวันนี้ กับการตัดสินใจของหัวหน้ากับข้อมูลที่เสนอแบบลอยๆ ส่วนข้อมูลที่ผมมีและได้เห็นแนวทางการตัดสินใจของผมเอง ก็ได้เปรียบเทียบกันน่ะว่า...เราไม่สามารถรู้ได้หรอกว่าของใครถูกของใครผิดน่ะ จริงมั๊ย