*หมายเหตุ.ที่จริงผมเตรียมเรื่อง”การแข่งขันกระโดดร่มนานาชาติ”ครั้งที่๑.ไว้พร้อมที่จะนำลงแล้วแต่ทหารนย.มักยึดถือเสมอว่า” ภารกิจเหนือสิ่งอื่นใด “ ผมจึงต้องรอเวลาเพราะมีความจำเป็น ที่ต้องไปทำหน้าที่ของพ่อให้สมบูรณ์เสียก่อน. อันเนื่องมาจากลูกชายพร้อมที่จะมีภรรยาแบบไทยไทย. เราจึงเดินทางสู่จังหวัดกำแพงเพชร เพื่อไปสู่ขอและทำพิธีแบบดั้งเดิม..เสร็จภารกิจแล้วจึงกลับมาดำเนินเรื่องตามที่ตั้งใจไว้ แม้ผมจะหายไป๒-๓วัน แต่มิได้ทิ้งการเขียนไปแต่อย่างใด ? เพราะผมมีโอกาสเขียนเกี่ยวกับเมืองพระร่วงมาฝากท่านที่ชอบอ่าน หรือท่านที่ยังไม่เคยไปเที่ยวที่จังหวัดนี้มาก่อน แต่เรื่องเขียนของผมอาจจะไม่ละเอียดนักเพราะมีเวลาเพียง๒วันเท่านั้น..ยังไงๆลองอ่านกันก่อนน๊ะครับ..
การแข่งขันกระโดดร่มนานาชาติครั้งแรก.
First International Parachute Festival.
๓ - ๑๗ เม.ย.๒๕๓๐ ที่พัทยาใต้.
ผมได้รับแจ้งให้ไปปฎิบัติงานในพื้นที่พัทยา.โดยมิได้ลงคำสั่งใดใด ? ตั้งแต่ช่วงวันที่ ๓-๑๗ เมษายน พ.ศ.๒๕๓๐. แน่นอนเจ้านายสั่งใครจะกล้าปฎิเสธ..โอเคน๊ะครับ.ผมถูกเลือกมาทำหน้าที่ร่วมกับ พ.จ.อ.วินัย เวชสิทธิ์.เพียงสองคน. ร.อ.สุวิทย์ ธารารูป รน.ยศขณะนั้น.เป็นผู้ที่เลือกเรามา.ท่านยังอยู่ที่กองพันลาดตระเวนนย. ท่านจำวินัยเพื่อนผมได้ดีเพราะเคยไปศึกษาและดูงานที่ต่างประเทศ ในเที่ยวบินเดียวกันนั่นเอง! วินัยจึงมาเกี่ยวผมไปร่วมงานด้วยเพราะรู้ว่าผมย้ายมาจากสงขลาแล้ว. ต่อมาเราได้ร่วมงานกันอีก และท่านได้ดำรงตำแหน่งผบ.นย. ช่วงนั้นผมลาออกไปทำงานบริษัทเสียแล้ว.ครั้งแรกที่นย.ได้รับงานจากกองทัพเรือนั้น ยังฉุกระหุกมากครับ. ท่านอาจจะไม่เชื่อผมก็ได้..ครั้งแรกเราซ่อนตัวกันอยู่ที่รร.พัทยา ๗ เอาโต๊ะนักเรียนมาต่อกันแล้วก็นอนกันบนนั้น ! ถ้ารร.ไม่ปิดเทอมเราคงไม่รู้ว่าจะไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันแน่ ? มุ้ง หมอน ผ้าห่ม ต้องหามาเองสิครับ.
๑๕.ขอลงซ้ำ. วินัยกับผู้เขียน และสมัย.ทอ.ไทย - ที่เท๊กซัส. จากซ้าย.
พอใกล้จะจบงานมีนายทหารสัญญาบัตรมาช่วยหนึ่งนาย.ร.ท.เกรียงไกร ลืมสกุล รน. ยศขณะนั้น.เอาเข้าจริงๆพี่แกเมาอย่างเดียว.ไม่ได้มาช่วยอะไรเราด้วยซ้ำ. ตอนนั้นไม่มีอะไรให้เราเลยจริงๆ แม้จะมีข้าวหลวงเลี้ยงก็ตาม ไม่มีใครบอกเราเลยครับ. และนึกไปเองว่าเขาคงจัดโรงครัวมาเพื่อนักกีฬากระโดดร่มเท่านั้น ! เราจึงไม่ได้เข้าไปยุ่งด้วย. ต้องหากินเองตลอดจนถึงวันสุดท้ายที่เราเดินเข้าไปบริเวณโรงประกอบอาหาร จึงถูกเรียกให้ทานมื้อเช้าเป็นอันว่าตลอดงานได้ทานข้าวหลวงฟรี เพียงหนึ่งมื้อ.เบี้ยเลี้ยงหรือเงินใดใด ?อย่าไปพูดถึงเลยครับ เปลืองน้ำลาย. ผมพอทราบมาว่าเขามีเบี้ยเลี้ยงให้ แต่ไม่รู้ว่ามันไปแอบอยู่ในกระเป๋าใคร ? เพราะมีนายทหารใหม่คนหนึ่งบอกว่าจะเอาเบี้ยเลี้ยงมาจ่ายให้เรา นายคนนั้นชื่อเล่นว่า โอ๋ ตัวเล็ก-ขาวๆ. เป็นเรือตรีจบมาหมาดๆแต่แปลกเริ่มหัดอมเสียแล้ว.ผมนำรถคู่ชีพมาพร้อมของใช้ส่วนตัว เพื่อเข้าที่พักล่วงหน้าก่อนตั้งแต่๑ เม.ย.๒๕๓๐ เพราะจะต้องเดินทางไปรับทีมต่างชาติจากสนามบินดอนเมือง. เพื่อมาเข้าพักตามโรงแรมต่างๆในเมืองพัทยา พอมาถึงสนามบินดอนเมืองผมเที่ยวไปถามผู้รู้ว่าสวัสดีภาษาเกาหลีเขาว่าอย่างไร ? อันยัง อัสสะมิกะ. ต่อมาได้นำมาใช้กับทีมเกาหลี.
๑๖. ผู้เขียนมารับทีมนักกระโดดร่มเกาหลี - ที่สนามบินดอนเมือง.
วันเดียวกันผมต้องกลับไปรับทีมบรูไนล์ ซึ่งจะมาถึงในเที่ยวบินกลางคืน. ต่อมาเราได้ชี้แจงให้ทีมต่างๆทราบว่า พรุ่งนี้จะมีรถมารับท่านจากที่พักเข้าสู่สนามแข่ง.เพื่อเลือกเต็นท์และซ้อมพิธีการเปิด. ก่อนที่จะเปิดอย่างเป็นทางการในวันถัดไป. ไม่มีปัญหาใดๆ?เพราะทีมเกาหลีซึ่งเป็นจนท.ติดต่อประจำทีมพูดภาษาอังกฤษกับผม แล้วจึงแปลเป็นภาษาเกาหลีอีกทอดหนึ่ง. ใครเคยฟังคนเกาหลีพูดภาษาอังกฤษมาบ้างคงรู้น๊ะว่า..ฟังแล้วเข้าใจยากพอสมควร. ผมจำได้ตอนไปเรียนหลักสูตรทหารขนส่งที่แค๊มป์เลอจูนส์. Motor - T school Camp Lejeune , NC.ผมเคยไปหาพี่หล่อที่แค๊มป์ไกรเกอร์ Camp Griger. ไม่พบครับ. รร.ของทหารช่างนย.อม. พบแต่ทหารนย.เกาหลี.พอผมถามหาพี่หล่อ-เออพี่แกบอกผมหน้าตาเฉยว่าพี่หล่อออกไปข้างนอก.ไปกินเข็ม.แทนที่จะบอกว่าพี่เขาไปกินก๋วยเตี๋ยว. He went out to eat a needle. ออกเสียงนี๊ดเดิ้ล. แทนที่จะเป็นนู๊ดเดิ้ล. Noodle. ถ้าพบแล้วผมตั้งใจจะกินสักเล่ม..เอ๊ยกินด้วยสักหนึ่งชาม. เช้าวันรุ่งขึ้นเราจึงมาพบกันที่สนามแข่งรถเก่า ที่สนามนี้ถ้ามองจากภายนอกเข้ามาดูเหมือนจะยังเป็นป่าอยู่เลยครับ นึกภาพประกอบเองน๊ะครับ มาจากทางสัตหีบ.เลี้ยวซ้ายเข้าพัทยาใต้สนามแข่งอยู่ตรงนั้นพอดี ปัจจุบันกลายเป็นห้างบิ๊คซีไปแล้ว. เจ้าภาพเอาสนามแข่งรถเก่ามาใช้ก็จริงแต่มีการนำรถมาปรับพื้นที่ กว้างขวางและดูสะอาดตา. น่ากระโดดลงมาเหมือนกัน.ผมพอจะจำชื่อทีมต่างๆได้บ้างว่ามีทีมจากประเทศใด ? ที่มาร่วมงานในครั้งแรกดังนี้.
๑๗.ผู้เขียนกับนักกีฬากระโดดร่มทีมเกาหลี - เข้าเชคอิน -ที่รร.พัทยา.
ที่จริงผู้เขียนตั้งใจเขียนชื่อทีมต่างๆตามลำดับอักษร แต่พอมาดูรูปแนบและขั้นตอนที่ได้ทำงานมาแล้ว จึงต้องเขียนและนำรูปมาแนบให้ท่านได้อ่าน. ตามขั้นตอนการปฎิบัติเพราะดูแล้ว อาจจะสะดวกและเข้าใจง่ายต่อผู้เขียน และผู้อ่านในที่สุด. ถ้าเผอิญไม่ถูกใจท่าน..ผู้เขียนต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย. อย่าโกรธเลยน๊ะ.
๑. ทีมเกาหลี.Korea. ผมไปรับทีมนี้พร้อมรถบัสขนาดกลาง ที่นย.ส่งมาสนับสนุนพร้อมพลขับ จำได้ว่าชื่อจ่าสมจิตร. น้องจ่าแกมาจากกองร้อยขส.พันบร.นย. สถานที่แห่งแรกที่ผมเริ่มรับราชการหลังจากจบจากรร.จ่านย.แล้ว ใช่ครับ. ผมเป็นเหล่าทหารขนส่งนย.ครับ. มาถึงสนามบินแล้วผมยังจำได้ดีว่ามีจนท.การท่าอากาศยาน มาเรียกเก็บเงินค่าจอดรถจากผม.ในที่สุดก็ได้รับการอำนวยความสะดวกจากจนท.คนนั้นด้วยดี เพราะผมโอดครวญไปว่า โธ่พี่ ! ผมไม่ได้รับเงินใดใดจากเจ้านายผมเลยแม้แต่บาทเดียว. และงานนี้ก็เป็นงานราชการครับ ระดับชาติด้วยน๊ะ. เออพี่แกเกิดรักชาติขึ้นมาจึงอำนวยความสะดวกให้ผมเต็มที.เอ๊ย!..เต็มที่.พี่จ่าแกก็จอดแถวๆทางโค้ง ก่อนถึงที่รับส่งผู้โดยสารนั่นแหละ ! ผมได้ไปยืนถือป้ายด้วยตนเองที่ช่องทางผู้โดยสารขาเข้า ช่วยยกกระเป๋าด้วยน๊ะเพื่อเขาจะได้ประทับใจ แม้จะมิใช่หน้าที่ก็ตาม. แน่นอนครับผมจะต้องดูแลเขาตลอดการแข่งขัน.ผมจำได้ดีว่าพี่แกได้มอบโสมเกาหลีมาให้ด้วยหนึ่งขวด พร้อมธงที่ระลึกซึ่งมีสัญญาลักษณ์ประจำของเกาหลีอยู่พร้อม. บนตัวธง. ขอขอบคุณมา ณ ที่นี้อีกครั้งครับ.
๑๘.หัวหน้าทีมเชิญไปกินมื้อเย็น. มอบของที่ระลึกให้ด้วย. - ร้านอาหารที่พัทยา.
หลังจบการแข่งขันแล้วผมเก็บโสมขวดนั้นไว้กว่าสามปี วันหนึ่งเมากันได้ที่แล้วจึงลองมาเปิดดื่มดู..เพียงสองอึกเท่านั้น ! ผมปิดจุกเก็บและยกให้คนอื่นไปในเวลาต่อมา..ถ้าเปรียบเทียบกันแล้วผมว่าเหล้า๒๘ดีกรีของเรา..ยังแรงกว่าเลยครับยิ่งถ้าผสมด้วยแฟนต้าน้ำแดงล่ะก็..ไม่ต้องรอไฟเขียวเลยล่ะ ! ส่วนของที่ระลึกที่ผมรับมานั้นเป็นรูปธงผืนสี่เหลี่ยม มีชายครุยสีออกเหลือง.ตอนรับมาใหม่ๆ. ผมหุ้มพล๊าสติคไว้เลย.เอา๑๙๘๗ ลบกับ๒๐๑๑ดู แล้วจะรู้ว่า..กี่ปีมาแล้ว ? ช่วงว่างสัปดาห์ก่อน ผมนำออกมาทำความสะอาดและเปลี่ยนพล๊าสติคใหม่เสียเลย เพราะพี่แกแนบอยู่กับฝาบ้านมาหลายปีแล้ว. ยังดูดีอยู่เลยครับเว้นแต่ชายครุยสีออกเหลืองๆได้หลุดลุ่ยไปตามกาลเวลา..ลองดูจากรูปแล้วอย่าลืมใช้วิจารณญานด้วยน๊ะ ! เกี่ยวด้วยเหรอ ? เท่านั้นยังไม่พอน๊ะครับ หัวหน้าทีมพาเราไปทานมื้อเย็นและดื่มกันอีกด้วย..ผมจำไม่ได้อีกแล้วว่ากี่มื้อ ?
๑๙.ของที่ระลึกจากทีมกระโดดร่มเกาหลี. - ปีค.ศ.๑๙๘๗.
ผมจำได้ว่าช่วงนั้นจัดคิวไม่ทันจริงๆ เพราะยังมีอีกหลายทีมที่มาเชิญผมกับวินัย..ไปดินเนอร์กัน. วันไหนที่ไม่มีใครเชิญเราก็จะออกไปลุยกันเองเพราะ..ผมมีทั้งเงินและคาวานินจา.คู่ชีพที่ซื้อด้วยเงินตกเบิก..จากจั๊สแมค. ผมยังจำได้ว่าหัวหน้าทีมพาผมไปกินมื้อเย็นพร้อมกับลูกทีมด้วยน๊ะ อาหารไทยครับมิใช่กิมจิอย่างที่บางท่านแอบคิดเอาไว้ No Kimji.จำไม่ได้แล้วว่าที่ร้านไหน ? ต้องขอบคุณหัวหน้าทีมมาอีกครั้ง คงยังไม่สายเกินไปน๊ะครับท่านผู้พัน พ.อ.ยัง ชุง คิม. เที่ยวกลับผมส่งทีมนี้โดยล่ำลากันหน้าโรงแรมนั่นเอง !แต่เราจากกันด้วยดีครับ.โอ่ อ่ารีดัง ก่อนยังเคยชื่นบ..า..น..เปล่าครับ.ผมมิได้ขี้เกียจหรือคิดเอาเองว่า.รับของที่ระลึกแล้วไม่ต้องไปส่งที่สนามบินก็ได้.ผมมิใช่ผู้ชายประเภทนั้นแต่ผมมีความจำเป็นครับ.ภาษาทหารเขาบอกว่าอภัยได้เพราะ.มีเหตุอันควรปรานี.ผมต้องไปส่งทีมบรูไนดาลัสซาลามต่างหาก..ทีมเกาหลีนั้นเดินทางถึงบ้านโดยสวัสดิภาพแล้ว เพราะเรามาพบกันอีกครั้ง..ในการแข่งขันครั้งที่สาม ที่สนามของกองพลนาวิกโยธิน ค่ายมหาเจษฎาราชเจ้า หรือค่ายแสมสารเดิมในปี พ.ศ.๒๕๓๘.หรือค.ศ.1995.
๒๐.ทีมบรูไนกำลังซื้อมะม่วงที่ตลาดอตก. - ภาพโดยผู้เขียน.
๒.ทีมบรูไนล์.State of Brunei Darussalam.ผมรับทีมนี้มาจากสนามบินดอนเมืองพอถึงพัทยาหัวหน้าทีมขอไปหาที่พักเอง และยืนยันว่าจะมาที่สนามแข่งเอง. เอาก็เอาครับเพราะผมเองก็ไม่ชอบการขัดใจใคร ?..แล้วผมจะไปขัดใจพี่แกทำไมล่ะ ? ผมดูแล้วว่าทีมนี้น่าจะมาแข่งเพื่อหาประสบการมากกว่า เพราะช่วงนั้นโลกมุสลิมยังไม่ค่อยเปิดกว้าง..ดีน๊ะถ้าต้องโพกผ้าเวลากระโดดล่ะก็..ไม่มีทางมองเห็นพื้นแน่ๆ. ทีมนี้รวยพอสมควร เพราะที่ประเทศของเขานั้นมีน้ำมันเต็มเกือบทุกพื้นที่.แม้จะเป็นมุสลิมก็ตาม แต่เวลาที่เชิญผมไปทานอาหารด้วยนั้น..หัวหน้าทีมก็ยังสั่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ให้ผมโดยมิได้ตะขิดตะขวงใจแต่อย่างใด ?ถูกใจผมสิครับ.พี่แกสั่งอาหารทะเลกินแบบกลัวว่าอาหารทะเลกำลังจะหมดไปจากโลก. ส่วนใหญ่ยังนิยมใช้มือเปิบอาหารกันอยู่ แต่ผมมิได้ตำหนิเขาแต่อย่างไร ? ทางใครเอ๊ย ! มือใครมือมันต่างหาก. เที่ยวกลับผมจัดทีมเกาหลีขึ้นรถก่อนและล่ำลากันหน้าที่พัก. ผมมิได้รังเกียจแต่อย่างใด ? เวลาช่างตรงกันจริงๆผมขอเลือกเอาทีมนี้ดีกว่า เพราะสำนึกผิดว่ามิได้เอาใจใส่ทีมนี้เท่าที่ควร.ระหว่างการแข่งขัน. อ่านแล้วผมทราบดีว่าคงไม่มีใครตำหนิเป็นแน่..สาเหตุเพราะมีเหตุอันควรปรานี.อีกแล้วสิ !ตอนนั้นมีจนท.เพียง๒คนเท่านั้นเองคือผู้เขียนกับวินัย เวชสิทธิ์. สมัยนั้นทางนย.ยังขาดแคลนจนท.ที่ใช้ภาษาอังกฤษได้. ก่อนจากกันพี่บังรวบรวมเงินให้ทิปผมมากำใหญ่เป็นแบ๊งค์๒๐และ๕๐อ้อแบ๊งค์ร้อยด้วย พอแยกทางกันผมแอบนับจึงพบว่าได้ทิปมากว่าพันบาท.
๒๑.ผู้เขียนไปรับตัวจากประตูเครื่องเลยครับ. - ที่สนามบินดอนเมือง.ปี ๒๕๓๐.
*อยากบอกว่าทางหน่วยมีเพียบครับ. เสียดายที่เขาเป็นนายทหารสัญญาบัตร และไม่รับงานแบบนี้.ผมคิดเองน๊ะมิได้กล่าวหาใคร? ภาษาทหารมักเรียกว่างานกุลีบ้าง ขี้ข้าบ้าง..เออ.ผมชอบครับงานประเภทนี้..ประสบการทั้งนั้น.เงินทองถ้าจ่ายมาบ้างก็ดีครับ..เจอแต่พวกชอบเล่นรัมมี่..มันจึงชอบอมกันนัก.ไม่ใช่สเปโตสักหน่อย..อ๋อเข้าใจแล้วว่าอมเงินนั้นดีกว่าอมสเปโตเพราะ.ไม่ต้องเสียค่าโง่ใดใด ?
๓.ทีมอาหรับอิมิเหรด.Arab Emirate. ทีมนี้ผมก็ไปรับมาเองจากสนามบินดอนเมืองมาเข้าพักที่รร.ย่านพัทยาใต้ ที่พวกเซ้าท์หรือ พวกแขกชอบพักกันนั่นเอง ! แท้จริงแล้วเศรษฐีน้ำมันพวกนี้รวยครับ แถมยังเป็นแขกทันสมัย ชอบเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เสียด้วย เท่านั้นยังไม่พอพี่แกยังกระโดดได้แม่นยำทีเดียว หัวหน้าทีมได้เช่ารถสองแถวใช้เองระหว่างพักที่เมืองพัทยา ดังนั้นพี่บังจึงไปและกลับระหว่างที่พักและสนามแข่งขันเอง อีนี้บังไม่ง้อใครก็ด้าย..อย่างไรก็ตามผู้เขียนยังคอยช่วยเหลือพี่บังอยู่ดี ในเรื่องภาษาเพราะพี่แกมักจะสื่อสารกับคนขับรถสองแถวไม่ค่อยรู้เรื่องแน่นอนสิครับถ้าคนขับมารับไม่ทันขึ้นเครื่องไปกระโดดล่ะก็.อีนี้ตายสิ.เสียเงินฟรีสินายจ๋า.
๒๒.ผมถูกเชิญไปร่วมโต๊ะอาหารเย็น กับทีมยูเออี. - ที่พัทยา. ปี ๒๕๓๐.
ผมประทับใจกับทีมนี้มากครับ มิใช่เพราะเขาเลี้ยงดูเป็นอย่างดีน๊ะ..ใคร ? ใครว่าผมเห็นแก่กิน..แม้เขาจะเป็นมุสลิมที่ชอบดื่ม ผมเคยถามช่วงที่เรานั่งดื่มไปคุยไปเขาตอบแบบน่ารักครับว่า..กู.. ฉันเป็นมุสลิมรุ่นใหม่. แต่น่าแปลกครับพอเข้าสนามแข่งพี่บังแกกระโดดได้ดีทีเดียว..
Writer. : Can I ask you a question ?
UAE.- Team. : Sure.
Writer. : Are you Muslim ? Why do you drinking ?
UAE.- Team. : Oh ! I forgot to tell you , we are new Muslim.
ถ้าจำไม่ผิดผมเห็นเขาหิ้วถ้วยกลับไปด้วยครับ. จำไม่ได้ว่าใช่ถ้วยตราไก่หรือเปล่า ? พอเลิกแข่งในแต่ละวัน พี่บังมักจะเวียนมาชวนผมไปดื่มและกินเนื้อแพะด้วยบ่อยๆถ้าไม่ถูกทีมอื่นมาชวนไว้ก่อนผมมักจะรับคำท้า เพราะกินกันเองสนุกครับและผมมักจะ..
๒๓. ผมถูกเชิญไปดื่ม-กินตามร้านอาหารแขก. - ที่พัทยาใต้. ปี๒๕๓๐.
ไม่ค่อยชอบงานอะไร ? ที่ออกจะเป็นพิธีการเกินไป กินกันเองเฮฮาได้เต็มที่ยิ่งถ้าเวลาดื่มล่ะก็ผมมักจะเสียงดังครับ..แต่ไม่เคยมีเรื่องกับใคร ? เว้นแต่ผมต้องการจะมีเท่านั้น ! ตอนที่อยู่หน่วยเก่าเวลามีการดื่มกันเองหรือจัดงาน ทุกคนทราบดีเวลาเราคุยกันเสียงดัง สงสัยจะเริ่มเมาแล้วล่ะ ! เพื่อนๆหรือแขกที่มาจากนอกหน่วยหลายคนเกรงว่าจะเกิดเรื่องทะเลาะกัน หัวหน้าหล่อต้องประกาศว่าดื่มกินตามสบายครับลูกน้องผมเสียงดังแบบนี้เสมอ..ฟังแล้วค่อยชื่นใจสิครับ. ดีที่แกไม่ประกาศว่าเออ..ลูกน้องผมมักจะเห่าแต่ไม่เคยกัดใครเลย ถ้ากัดได้จริงๆกูจะกัดหัวหน้าเป็นรายแรก..ผมคิดไว้แล้วแต่ยังไม่หิว.ก็เพิ่งกินกับแกล้มเข้าไปเพียบเลย.พี่บังชวนผมและทีมของเขาเข้าบาร์โน้นออกบาร์นี้ ถ้าเห็นผู้หญิงบาร์ไหนหน้าตาดี..อีนี้ขอหยุดชิมเหล้าสักจอกน๊ะนายจ๋า..วิสกี้วอเตอร์พลี๊ส..เอาเหล้าผสมน้ำ หนึ่งดื่มน๊ะน้อง.. Whisky water , please. ใครอยากดื่มเบียร์ก็สั่งเบียร์..One Beer.ชวนกันหยุดดื่มบ้าง บาร์เบียร์ย่านพัทยามักจะขายเฉพาะขวดเล็ก มีให้เลือกหลายยี่ห้อเช่น เบียร์สิงห์ เฮเนเก้น ลีโอเบียร์ ฯ ออกจากบาร์เบียร์ก็มาเดินดูเสื้อผ้าและข้าวของต่างๆบ้าง คงตั้งใจจะซื้อกลับบ้านหรือสำรวจราคาต่างก็เป็นได้.
๒๔.เราไปสำรวจพัทยายามค่ำคืน - ที่พัทยาใต้. ปี๒๕๓๐.
แขกพวกนี้คงชอบ..ที่มีโอกาสมาเดินชมเสื้อผ้าที่บ้านเราเพราะ..ในประเทศมุสลิมส่วนใหญ่นั้นคนขายมักจะเป็นเพศผู้.ขายแม้กระทั่งยกทรง กางเกงชั้นใน..ผมเจอมาเองตอนไปเป็นล่ามที่บังคลาเทศ.ช่วงที่ลาออกจากกองทัพมาใหม่ๆ.ยังไม่ถึงคิวครับเพราะผมตั้งใจจะนำลงให้ท่านได้อ่านกันอยู่แล้ว.ใจเย็นสักนิด.แต่ร้านเสื้อผ้าในบ้านเรานั้นผู้ขายส่วนใหญ่มักเป็นสตรี..อยากจะเขียนว่าเพศเมียแต่ไม่ทราบว่าทำไม? มือพาไปเช่นนี้. ผมว่าให้ผู้หญิงขายน่ะดีอยู่แล้ว เพราะเธอจะได้อธิบาย หรือเสนอแนะลูกค้าได้อย่างถนัดปากไงล่ะ ! หนูว่าพี่เอาสีนี้ไม่ดีกว่าหรือคะ ดูแล้วจะทำให้ห้องสว่างดีค่ะ!คงจะขายผ้าม่าน.ยังไงๆก็ต้องดีกว่าผู้ชายแน่ๆ.ฟันสองธง.เอ๊ะแล้ว อย่างผู้เขียนควรใส่สีไหนดี..ตาจะได้สว่าง ? พอมาเดินตามร้านค้าผมอยากบอกบรรดาพ่อค้าแม่ขายสักหน่อยว่า เวลามีลูกค้าเดินผ่านมาเราควรเรียกลูกค้าบ้าง เช่นพี่รับอะไรดีคะ ? เชิญแวะเข้ามาชมด้านในก่อนน๊ะคะ มีให้เลือกหลายอย่างค่ะ อ๋อพอดีสีนี้หมดค่ะ ! ถ้าพี่อยากได้เดี๋ยวหนูไปเอาจากร้านอื่นมาให้น๊ะ..
๒๕.ปิดท้ายด้วยเนื้อแพะ และแป้ง ที่ร้านอาหารพัทยาใต้.ปี ๒๕๓๐.
รอสักครู่น๊ะ แค่นี้เองครับขายไม่ทันแน่ๆ ลูกค้าก็ไปบอกต่อกันเพียบว่าถ้าไปพัทยาอย่าลืมไปซื้อที่ร้านนั้นน๊ะ ผมจำไม่ได้แล้วว่าลูกค้าแขกพวกนี้ซื้ออะไรติดมือกันบ้าง พอออกจากร้านผ้าเราก็เลยมาที่ร้านอาหารแขก ย่านพัทยาใต้กันเลย ดีสิครับเพราะผม.จะได้มาดูว่ามอเตอร์ไซคู่ชีพของผมมีคนยืมไปขี่หรือยัง?ระหว่างที่กำลังเดินมาผมขอกลับมาที่ผู้ซื้อกับคนขายอีกสักนิดน๊ะ ตอนมาทำงานกับบริษัทใหญ่ผมพาลูกค้าสิงคโปร์ไปเดินซื้อของแถวพัทยา. มีหลายร้านที่ยังปล่อยให้ลูกค้าเดินผ่านไปเฉยๆ เราไปที่ร้านไม๊ค์ช๊อบปิ้งมอลล์ เพื่อนสิงคโปร์ของผมระดับผู้จัดการถึงกับออกปากด่าให้ผมฟังว่า..กูเกลียดจริงๆ คำว่าไอแม้จะแปลว่าผมหรือฉันแต่เวลาโกรธสามารถแปลว่ากูก็ได้. มิฉะนั้นจะไม่ออกอารมณ์โกรธ.เริ่มโกรธแล้วล่ะสิ ! เขาบอก ว่าตั้งใจจะเข้ามาซื้อของในร้านนี้แต่เอ็งดูสิว๊ะ..ข้าเดินเข้ามาแทบจะชนกับหล่อนอยู่แล้ว..เอไม่ถามสักคำ.ผมได้ยินคำสุดท้ายว่า โกทูเดอะเน๊กซ์วัน..ผมไม่สงสารคนขายหรอกครับสงสารแต่เจ้าของร้าน หรือว่าตอนที่อบรมนั้นทุกคนเข้าใจกันดีแล้ว แต่พอทำงานกลับไม่ทำตามที่เข้าใจ.. เราออกจากถนนคนเดินWalking Street. พอเลี้ยวขวาขึ้นมาก็เป็นถนนพัทยาสายสอง ถึงย่านโรงแรมที่เราจะมากินมื้อค่ำ แม้จะจำชื่อร้านไม่ได้แต่ผมประทับใจเจ้าของร้านที่เป็นอิสลามสาวได้ดี เพราะเธอต้อนรับแบบเป็นกันเองดีครับ ถ้าจำไม่ผิดผมได้ยินเธอพูดทั้งภาษาอังกฤษและภาษาอาราบิคด้วยน๊ะ..มิน่าลูกค้าแขกจึงไม่ยอมไปกินที่ร้านไหน ? ที่ร้านนี้นอกจากเบียร์จะเย็นแล้วเนื้อแพะและไส้กรอกแพะก็อร่อยครับ เหมาะที่จะนำมาแกล้มเบียร์ และกินเป็นมื้อเย็นจริงๆ.
ผมจำไม่ได้แล้วว่าได้กลับมาใช้บริการของทีมนี้อีกหรือไม่ ? เพราะจริงๆแล้วยังมีหลายทีมแอบจ้องจะหิ้วตัวผมไปดื่มกินด้วย..แต่เราพบกันในสนามทุกวันที่มีการแข่งขัน..จนปิดการฝึก..ทางหัวหน้าทีมมาแจ้งว่าจะขอเข้าไปพักที่กรุงเทพเพื่อรอเที่ยวบิน..ผมติดต่อกับรถบัสทหารเรือที่มาจากฐานทัพเรือสัตหีบ เย็นนั้นเราจึงได้ไปกับรถบัสใหญ่ โดยคนขับรถไปหยอดพี่บังไว้ที่โรงแรมย่านเพชรบุรีตัดใหม่ แทนที่จะเป็นสนามบินดอนเมือง. หัวหน้าทีมแจกเงินติดตัว Pocket Money.ให้กับลูกทีมคนละหนึ่งร้อยเหรียญอเมริกันดอลล่าร์ ก่อนที่ทุกคนจะลงรถ และแยกย้ายกันไปเข้าห้องพัก.ผมกำลังจะถามว่าแล้วผมล่ะ ? How about me ? ทว่าช้าไปเสียแล้วครับ..พี่บังเดินมาถึงตัวก่อนที่ผมจะพูดแล้วหยิบเศษเงินมาให้ผมหนึ่งใบ ผมยังไม่ได้แอบดูเพราะมัวกังวลเรื่องมารยาทครับ.ตามด้วยเงินไทยอีก๑ ฉบับใบนี้ผมเห็นชัดว่าเป็นแบ๊งค์ห้าร้อยครับ.ผมไม่ลืมที่จะตามด้วยคำว่า ขอบคุณและขอให้เดินทางกลับบ้านโดยสวัสดิภาพน๊ะพี่บัง. Thanks a lot and you have a good trip back home sir. เราจากกันด้วยสัมพันธภาพที่ดีครับ. เรากลับสัตหีบกันเลยครับ. นอกจากผมประทับใจแล้ว ผมยังทำให้จ่าและเด็กท้ายรถบัสประทับใจ ด้วยการจอดรถกินมื้อค่ำกันที่ ร้านแรกซ้ายมือ. ลงจากสะพานบางประกง. เต็มที่สิครับไหนๆก็ตั้งใจเลี้ยงแล้วนี่หว่า !
๒๖.ทีมอาหรับ:มาเลย์เซีย.ถ่ายหมู่ก่อนเริ่มการแข่งขัน.- ที่สนามพัทยา.ปี ๒๕๓๐.
ผมบ่ย่านดอก.เพราะพบว่าแบงค์ดอลล่าร์ใบนั้นเป็นใบละ๑๐๐เหรียญครับ ค่าอาหารประมาณสี่ร้อยบาทครับ สมัยนั้นถือว่ากินแบบราชาทีเดียว.อ่านจบแล้วอย่าว่าพวกเราเลยน๊ะ แหม ! นานๆครั้ง.
๓.ทีมออสเตรเลีย.Australia.ทีมนี้ประสบการมากพอสมควร เพราะมีถ้วยติดมือกลับประเทศไปด้วย พวกนี้ไปแข่งหลายๆประเทศมาแล้วมักไม่ค่อยมีปัญหา ผมเดินไปดูบ้างเป็นครั้งคราว.หัวหน้าทีมเชิญผม และวินัย ไปดินเนอร์ด้วย. แม้ผมจะไม่ค่อยได้มาบริการให้กับทีมนี้ เพราะวินัยเป็นผู้รับผิดชอบอยู่ ผมมีโอกาสไปรับกรรมการ กลางจากสนามบินดอนเมือง พร้อมกับนายทหารการข่าวจากทร.ท่านนี้เคยเจอกับผมเกือบทุกวัน สมัยที่ยังเป็นพันจ่าเอก.ช่วงผมไปอบรมภาษาที่ศูนย์ภาษาทร..แห่งใหม่ เขตบางกอกใหญ่.ช่วงปี ๒๕๒๘นั้นน.อ. กรชัย วรอุไร รน.เป็นผอ.ศูนย์ภาษาทร.อีกสองปีต่อมาเป็นสมัยของผอ.หญิง.น.อ.หญิง กรองแก้ว ภุมราพันธ์ รน. ท่านนี้เคยไปสหรัฐอเมริกาเที่ยวบินเดียวกับผู้เขียนในปี ๒๕๑๖.สำหรับศูนย์ฯเก่าแห่งแรกของกองทัพเรือนั้นตั้งอยู่ที่ทุ่งมหาเมฆ ผมเคยเข้าอบรมก่อนไปสหรัฐฯครั้งแรกในปี ๒๕๑๖. ตอนนั้นยังเป็น จ่าเอกครับ. สมัยนั้นผอ.ศูนย์ภาษาทร.เป็นนายทหารหญิงเช่นกันคือ น.ต.หญิง ผกา จันทวิรัช รน. ดูสิแม้เวลาจะผ่านไปนานแล้วก็ตาม แต่ผมยังจำได้ดีและรู้สึกว่าเวลาเพิ่งจะผ่านไปเมื่อเร็วๆนี้นี่เอง.
๒๗.ทีมออสเตรเลียเป็นเจ้าภาพครับ..เสียดายที่ไม่ได้กินเนื้อจิงกับโจ้.
๔. ทีมอังกฤษ England. ผมไปรับจากสนามบินดอนเมืองเช่นกัน ทีมนี้ส่วนใหญ่เป็นคนอังกฤษผสมมากับคนจีนฮ่องกง ที่รักกีฬาประเภทนี้. ทีมนี้ค่อนข้างจะทำตัวเป็นผู้ดีเอาอย่างคนอังกฤษ. จึงไม่ได้สนิทสนมกันเหมือนทีมอื่นๆ มาแข่งเพื่อหาประสบการณ์มากกว่าเพราะผมไม่เห็นพี่แกหิ้วถ้วยใดใดกลับไปแม้แต่ถ้วยตราไก่. เราคุยกันอย่างสนุกสนานและเป็นกันเองดี เขาให้แว่นตาผมไว้หนึ่งอัน. เป็นแบบสะท้อนแสง. สมัยนั้นที่บ้านเรายังไม่มีแว่นแบบนี้เลย เพราะเวลาสวมแว่นแล้วเดิน คนที่มองอยู่กำลังคิดว่าเอ..คนใส่จะมองเห็นไหมน๊ะ ?ทีมนี้ทำการรบอิสระเพราะผมจำได้ว่าไม่เคยไปดินเนอร์กับทีมนี้เลย.แม้แต่มื้อเดียว.เที่ยวกลับผมชวนแฟนไปเที่ยวกทม.ด้วย ระหว่างเดินทางกลับหลายคนหลับตลอดทางคงจะเพลียจากการแข่งขันและการดื่มอำลา ที่งานเลี้ยงเมื่อคืนที่ผ่านมา เราแวะส่งไว้ที่โรงแรมแถวๆประตูน้ำ..เขาชวนไปกินอาหารที่ห้องของโรงแรมด้วยผมได้ว่าชวนจ่าพนักงานขับรถไปกินด้วย เรามิได้ตั้งใจกินถล่มเขาแต่อย่างใด ? ผมกับแฟนสั่งสเต๊กหมูส่วนจ่าไม่เคยกินอาหารแบบนี้ สั่งไม่เป็นจึงเอาตามที่ผมสั่ง.ดีน๊ะที่เรามีเงินไปด้วย มิฉะนั้นความซวยมาเยือนเป็นแน่ พอพี่แกอิ่มก็เซย์กู๊ดบายและขนของขึ้นห้องพักกันเลย ผมไม่ได้ว่าอะไรหรอกครับเพราะรู้ธรรมเนียมของคนต่างชาติดี ท่านเคยได้ยินไหมล่ะที่ว่าใครกินใครจ่าย. ดีครับภาษิตจีนเขาบอกว่า..บุญคุณไม่ต้องทดแทน..แต่กูแอบแค้นมึงอยู่ !
* กำลังจะกินสเต๊กอยู่แล้ว พื้นที่หมดทุกทีสิน่า !
