ข้าวต้มมัด...ความเชื่อชาวบ้าน

บันทึกวันเสาร์ 26 พ.ย.54

ผมมาขึ้นเวรครับ...วันเสาร์และวันอาทิตย์จะมีหมออนามัย (รพ.สต.-โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล) ขึ้นเวร 1 ท่าน เวลา 8.30 - 16.30 น.

ผู้รับบริการไม่มากครับ เพราะช่วงนี้เป็นงาน (เวียก) มีทั้งเกี่ยวข้าว...แบกข้าว...ตีข้าว...และเริ่มตัดอ้อยด้วยครับ

จะมีกรณีล้างแผลประจำ...อุบัติเหตุจากเคียวเกี่ยวข้าว...และเด็กนักเรียนที่ไข้หวัด เพราะตรงกับวันหยุดของเด็ก...ก็มีคนมาเรื่อย ๆ เป็นพัก ๆ ให้หมอไม่เหงา และสามารถไปทำงานเอกสารอื่น ๆ ได้

 

 

สาย ๆ มีคุณป้าท่านหนึ่งเอาข้าวต้มมัดมาให้ผม 4 มัด หรือ 8 กลีบ กำลังร้อน ๆ บอกว่า...ทำข้าวต้มมัด เพราะทำบุญ เลยนึกถึงหมอ...เอามาฝาก

ปกติหมออนามัยและชาวบ้าน...มีภาพแห่งการเกื้อกูลกัน...ซึ่งผมนับว่า...เป็นเสน่ห์อย่างยิ่งในการทำงานกับชาวบ้าน

ผมคงกินไม่หมดครับ กินได้มัดเดียวก็แย่เลย...เลยแบ่งให้ผู้รับบริการท่านอื่นไปทานบ้าง

 

 

พอวันจันทร์คุณป้าท่านนั้น..มาหาผมตอนบ่าย ๆ บอกว่า...คุณหมอยายต้มมัดที่นำมาให้หมอวันเสาร์มันไม่สุกใช่ไหม ? บอกมาตรง ๆ

ผมก็เลยยิ้ม และบอกความจริงว่า...ใช่ครับ มันไม่สุกครับ...ยังเป็นเม็ดอยู่...เพราะที่ผมแบ่งให้คนอื่นกิน...เขาก็ว่าอย่างนั้น

คุณป้าเล่าต่อว่า...วันอาทิตย์ตอนเย็น ๆ เห็นรถคุณหมอ (ผมไม่ได้ขึ้นเวร แต่มาทำงานที่ค้าง) เลยจะเอาข้าวต้มมัดใหม่ แก้ตัว...แต่คุณหมอกลับบ้านซะแล้ว

(อดกินข้าวต้มมัดเลยนะคุณป้า)

 

 

ที่มันไม่สุก เพราะเด็กมันกระโดดข้ามใบตองที่ห่อข้าวต้ม...คุณป้าเล่า...เพราะเป็นความเชื่อของชาวบ้านมานานมาก

 

 

ผมอดนึกไม่ได้ว่า...การที่เราทำงาน...วิจัย...R2R...กับชาวบ้าน

ในด้านระบบสุขภาพ การแก้ไขปัญหาสุขภาพ และการดูแลผู้ป่วย...

นอกจากเราผู้หวังดีที่ชอบนำโมเดล หรือทฤษฎีทั้งในและต่างประเทศมาใช้

เอาสิ่งที่เราคิดว่าเจ๋งต่าง ๆ นานา หรือ  Interventions มาใส่ในกรอบการทำงาน

แล้ววิเคราะห์ข้อมูลชั้นสูงทางสถิติ...แล้วมัน sig. หรือมีนัยยสำคัญทางสถิติที่ 0.001 บ้างหล่ะ

พวกเราก็ไชโยว่ามันเจ๋ง...มาถูกทางแล้ว...แก้ไขปัญหาชาวบ้านได้ชัวร์

 

 

แต่จริง ๆ แล้ว ชาวบ้านมีความรู้ วิธีคิด ความเชื่อ และเงื่อนไขในชีวิตและบริบทไม่เหมือนกัน

เราควรตั้งใจฟังความคิด และความเชื่อชาวบ้าน...

ฟังเสียงหัวใจของชาวบ้านมากกว่าเสียงหัวใจของคนทำงาน

นำสิ่งที่ได้จากชาวบ้าน...มาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน

สิ่งที่ดีแล้วพัฒนาให้ดียิ่งขึ้น...สิ่งที่เข้าใจไม่ถูกคลาดเคลื่อนต้องร่วมกันแก้ไข

ผมว่า...มันน่าจะแก้ปัญหาได้อย่างลงตัว

คันแล้ว...เกาให้ถูกจุด...

 

 

และบทเรียนที่สำคัญอย่างยิ่งของคนทำงาน

ชาวบ้าน คือ ครู ของเราครับ

 

 

 

(ภาพจากอินเตอร์เนตครับ)

 

 

 

(ภาพจากการเยี่ยมบ้านของผม - เข็มฉีดยาเบาหวานของคุณแม่ภรรยาผู้ป่วย...ผมแนะนำว่า ให้เก็บใส่ขวดน้ำพลาสติก พอเต็มแล้วให้มาฝากทิ้งที่อนามัย)

 

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Why Things Research, R2R ?



ความเห็น (7)

จุดประกายมากครับ

ผมจะเขียนเรื่องชาวบ้านๆ ที่น่าทึ่งในตอนต่อไปครับ

ขอบคุณคุณทิมดาบมากครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องทิมดาบ

  • กินแบบไม่สุกน่ะแหละ มันส์ดี แต่อาจมีปัญหา...ตามมาค่ะ ฮาๆๆ

*ขอบคุณเรื่องเล่าดีๆนี้ค่ะ..พี่ใหญ่ขอตั้งฉายา "สุดยอดคุณหมอชาวบ้าน" นะคะ..

* ช่วงน้องน้ำมาเยือนที่บ้านประมาณสองสัปดาห์ ได้รับแจกข้าวต้มมัดจากคุณยายข้างบ้านเหมือนกันค่ะ..เก็บได้นานและอร่อยอิ่มท้องด้วย..

สวัสดีครับน้องทิมดาบ.....

+ เดินข้ามใบตองมีนัยว่าข้าวต้มไม่สุก" เป็นการเตือนย้ำว่าของกินทุกอย่างห้ามเดินข้าม

+ ของกินที่ข้ามหรือลอดหว่างขาก่อน คือ ของกินที่คนไม่ถูกกัน ซื้อมาให้กิน ต้องลอดหว่างเพื่อให้คาถา หรือของที่เขาปลุกเสกมา"ปลอง"(ลดความขลังลง")

+ ห้ามลอดราวตากผ้า

+ ห้ามกินผลไม่ที่กลวงใน เช่น มะละกอ

+ ห้ามเดินข้ามของมีคม ฯลฯ เหล่านี้ไม่อาจมองข้ามในความเชื่อ

เขียนเมื่อ 

ผมอดนึกไม่ได้ว่า...การที่เราทำงาน...วิจัย...R2R...กับชาวบ้าน

ในด้านระบบสุขภาพ การแก้ไขปัญหาสุขภาพ และการดูแลผู้ป่วย...

นอกจากเราผู้หวังดีที่ชอบนำโมเดล หรือทฤษฎีทั้งในและต่างประเทศมาใช้

.

เห็นไปในทิศเดียวกันคะ
เคยสนใจศึกษาโมเดลในต่างประเทศหนึ่ง
ได้ทบทวนวรรณกรรม เพื่อเรียนรู้ว่าที่มาของโมเดลเขาเป็นอย่างไร..
ขณะเดียวกัน ก็พบว่า โมเดลนั้น เป็นสิ่งที่อิมพอร์ตมาใช้มาทันที..
โมเดลที่ดี คือโมเดลที่เติบโตจากเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยในบริบท
อย่างที่คุณหมออดิเราบันทึกให้เราอ่านนี่เองคะ 

  • สวัสดีค่ะ
  • น่าลองพิสูจน์ความเชื่อดูไหมคะ
  • เช่นเวลาป่วยให้งดของแสลง
  • บางทีก็อาจเป็นเหตุผลให้กระเพาะได้พักรึเปล่าก็ไม่ทราบนะคะ

หมายเลขบันทึก

469788

เขียน

30 Nov 2011 @ 08:47
()

แก้ไข

16 Jun 2012 @ 19:20
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน
ดอกไม้: 7, ความเห็น: 7, อ่าน: คลิก