บังเอิญเปิดหนังสือ "ความรักเท่าที่รู้" ของ "นิ้วกลม" ซึ่งยังอ่านไม่จบระหว่างการนอนพักผ่อนในบ้าน พลิกแล้วพบตอน "ความน่าจะรัก" ที่ "นิ้วกลม" เขียนเล่าถึงความเรียงจากคุณหมิง เชียงใหม่ ที่เขียนเรื่อง "ความรัก" เอาไว้อย่างน่าคิด โดยเฉพาะวัยอย่างผมที่คิดแล้วก็ว่า จริง!

 

 

นิ้วกลม เล่าไว้ดังนี้ครับ

 

ความเรียงเกี่ยวกับความรักในบรรทัดถัดไปนี้เป็นของคุณหมิง จากเชียงใหม่

เธอตั้งชื่อไว้ว่า "ความรัก...กับวันวัยที่ผันผ่าน"

นับเป็นความรักของอีกวัยหนึ่ง ที่น่าจะล่วงเลยวัยหนุ่มวัยสาวมาแล้ว จึงได้ย้อนกลับไปครุ่นคิดและทบทวนกับความรักในวันนั้น แล้วนำมาเทียบเคียงกับชีวิต ณ ขณะนี้ เชิญชวนให้อ่านกันดูครับ

 

...

 

คนบางคนไม่ได้เกิดมาเพื่อให้ใช้ชีวิตร่วมกับเรา แค่เกิดมาเพื่อให้เราได้เรียนรู้กับคำว่า "รัก"

เคยถามตัวเองในวันที่ว่างเปล่าบ้างไหมว่าทำไม "รักใหม่" ไม่เคยรักได้จับใจเหมือน "รักเก่า"

 

เพราะ...เรารักคนนั้นมากกว่าคนนี้

เพราะ...คนนี้ไม่ดีเท่าคนนั้น

เพราะ...อะไรต่าง ๆ นานาที่เคยนั่งคิดทบทวนในวันที่เปล่าดาย

 

จริง ๆ แล้วอาจเป็นเพราะแค่เราโตขึ้น เข้มแข็งขึ้น มีเหตุผลในชีวิตมากขึ้น

ตอนที่เรายังเด็กกว่านี้ ความรักแทบจะคือทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิต

ความรักอยู่เหนือเหตุผล ดังนั้น ความรักในวันนั้นจึงได้ร้อนแรง รักแรง เกลียดแรง เนื่องจากว่าเราไม่ได้ใช้ "สมอง" เพื่อสั่งการให้รัก แต่เราใช้ "หัวใจ" ล้วน ๆ

 

ตอนที่ผิดหวัง อกหัก หัวใจยังรู้สึกได้จริงจากอาการหัวใจกระตุก เจ็บจี๊ด ๆ อยู่ข้างใน ร้องไห้อย่างไรก็ไม่สามารถบรรเทาเบาบางอาการเหล่านั้นไปได้ มีเพียงกาลเวลาเท่านั้นที่จะทำให้เราค่อย ๆ ดีขึ้นจากอาการเจ็บจี๊ดในอกไปได้

และเมื่อเราสามารถผ่านอาการเจ็บนั้นมาได้ หัวใจได้สร้างกลไกอัตโนมัติขึ้นมาเพื่อให้มีความระมัดระวัง เพื่อถนอมหัวใจดวงน้อยที่เคยมีบาดแผลดวงนั้น บางครั้งความระแวดระวังก็แปรเปลี่ยนเป็นความระแวงในความรักครั้งใหม่

 

เมื่อโตขึ้น เราไม่ได้มีชีวิตอยู่แค่เพียงเพื่อความรักแบบหนุ่มสาวเท่านั้น แต่ความรับผิดชอบต่อครอบครัว หน้าที่การงาน สังคม บีบบังคับให้เราต้องแบ่งเวลาและความรู้สึกเข้าไปดูแลด้วย

จึงทำให้จากที่เคยทุ่มเทให้ความรักโดยขาดสติเปลี่ยนเป็นความยับยั้ง ใช้สติใคร่ครวญมากขึ้น

 

เมื่อเราคิดเยอะขึ้น เราจะเข้าใจว่า "ความรัก" ไม่ใช่ทุกสิ่งของชีวิต

 

การที่ไม่มีงานทำ ไม่มีเงินใช้ พ่อแม่แก่เฒ่าและเราต้องดูแล ในบางครั้ง ยังมีความสำคัญมากกว่าความรักของเรา

คงเพราะหลาย ๆ เหตุผลประกอบกัน จึงทำให้เรารู้สึกโหยหาความรักในอดีต คนรักเก่า วัยวันที่ผันผ่าน เพราะไม่ว่าอย่างไร ความรักในครั้งนั้นก็ไม่สามารถกลับคืนมาได้อีก

สิ่งที่จับต้องไม่ได้ หรือไม่มีวันจะหวนกลับมาได้อีก ก็ย่อมจะเย้ายวนใจให้เราโกหก อยากกลับไปครอบครอง

อีกครั้ง...

 

ลองคิดกันต่อเล่น ๆ ดูดีกว่าว่า ถ้าสามารถย้อนเวลากลับไปได้ คุณอยากจะแลกความรักในปัจจุบัน เพื่อดึงความรักและคนรักในอดีตกลับมาหรือไม่

และเราจะสามารถร่วมใช้ชีวิตกับคนรักในอดีตได้อย่างมีความสุขเหมือนกับที่เราฝันไว้หรือเปล่า

 

แค่คิด...

ก็รู้สึกกลัวที่จะต้องตอบแล้ว

 

...

 

..................................................................................................................................

 

เป็นเรื่องที่น่าแปลกดีเหมือนกันครับว่า วันนี้ได้มีโอกาสคุยกับคนสำคัญทางปลายสาย ผมได้มีโอกาสพูดคุยกันเรื่องทำนองนี้เหมือนกันว่า ด้วยวัยขนาดผมนี้ "ความรักในวันนี้" ไม่เหมือน "ความรักในวันวาน"

หลาย ๆ เรื่อง มีเรื่อง "ความรับผิดชอบ" มาก่อน "ความรัก"

อกหัก ผิดหวัง มา ก็ก่อให้เกิดกลไกความระมัดระวังตนเองมากขึ้น ที่เรียกว่า "สติ"

 

ทุกอย่างคงต้องปล่อยไปตามธรรมชาติ เพราะเราเองไม่สามารถไปบังคับใครให้มารักเราได้ เราเองก็เพียงแต่ดำเนินชีวิตตามธรรมชาติเช่นกัน ไม่คาดหวังสิ่งใด เพราะ "หัวใจเขา ไม่ใช่ ของเรา" ก็ขนาดหัวใจตัวเราเอง บางทีก็ยังบังคับกันไม่ได้

ว่าไหมครับ ;)...

 

...

ประสบการณ์ ผ่านมา คือทบทวน
หัวใจรวน บ่อยครั้ง หยุดยั้งได้
ด้วยความรัก จักมี ต่อนี้ไป
ความมั่นคง ในใจ ตราบเท่านาน

ก็แค่รู้ เธอสุข เพียงเท่านี้
จักไม่มี เสียงใด มาขับขาน
ด้วยหัวใจ ความรัก ที่เบ่งบาน
ตราบด้วยกาล ตราบด้วยเธอ เป็นนิรันดร์

...

 

อ่านหนังสือตอนนี้แล้ว คิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาจังเลยนะครับ ;)...

 

ดูแลสุขภาพด้วยนะครับ

บุญรักษา ครับ ;)...

 

..................................................................................................................................

ขอบคุณหนังสือดี ๆ

นิ้วกลม.  ความรักเท่าที่รู้.  กรุงเทพฯ : มติชน, ๒๕๕๔.