เคยมีคนถามว่าทำไมต้องใช้เวลามากมายในการเขียนแผนประจำปีหรือแผนชีวิตทุกๆ ปี ทำไมใช้ชีวิตและเวลาแบบคนปรกติธรรมดา ปล่อยทุกอย่างสบายๆ เสียบ้างไม่ได้ คงต้องตอบว่า สำหรับตัวเองการเห็นทิศทางของเป้าหมายหรือเห็นภาพของตัวเองในอนาคตจำเป็นกับการใช้ชีวิตในแต่ละปีให้สนุก หลากหลาย และเป็นประโยชน์มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ยิ่งเราเห็นภาพของตัวเองในอีก 5 ปี 10 ปีชัดเท่าไหร่ เส้นทางการพัฒนาตัวเอง การใช้ชีวิต และได้ใช้ประโยชน์จากวิชาความรู้ที่ตัวเองมีเพื่อตัวเอง ผู้อื่น เพื่อประเทศชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ก็จะชัดมากขึ้น เป็นการสร้างคุณค่าให้ตัวเองเติบโตเป็นคนที่มีคุณภาพของสังคมและประเทศชาติได้มากขึ้นอย่างน่าภูมิใจ อาจเพราะใจไปหลงติดและอิ่มเอมเอากับข้อความประทับใจที่บังเอิญได้อ่านพบในหนังสือเล่มหนึ่งว่า “เมื่อใดก็ตามที่เราระลึกรู้ว่าหัวใจเรายังเต้นเพื่อผู้อื่น รู้ว่าตัวเรายังเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น เมื่อนั้นเราย่อมมีความสุข และมีพละกำลังมหาศาลที่จะใช้ชีวิตต่อไป....”
ปีนี้เป็นปีหนึ่งที่ความหักเหเปลี่ยนแปลงในชีวิตจากปีที่แล้วคือปี 2553 ทำให้เกิดความสงสัย เคลือบแคลงใจกับการวางแผนภาพตัวเองในอนาคต และเหตุผลของการพัฒนาตัวเองทั้งอารมณ์ สังคม และความคิดอย่างรุนแรง จนกระทั่งลองได้หยุดคิด หยุดการวางแผนการใช้ชีวิตไปเสีย 1 ปี แล้วก็พบว่า 1 ปีของการเติบโตแบบไร้ทิศทางนั้นสร้างประโยชน์ต่อตนเอง ผู้อื่น และสังคมน้อยกว่าที่เคยเป็นอย่างมาก มองย้อนกลับไปก็แอบเสียดายเวลา ว่าช่างปล่อยตัวเองให้อยู่อย่างไร้ประโยชน์มาได้นานทีเดียว การพัฒนาในปีที่ผ่านมาเกิดขึ้นน้อยมาก กิจกรรมใหม่ๆ ตารางทำบุญ การเดินทางใหม่ๆ เพื่อแสวงหาประสบการณ์ดีๆ ของชีวิตน้อยลงไปอย่างน่าเสียดาย ปลายปีนี้จึงได้ใช้เวลามากกว่าเดิมก่อนการวางผังชีวิตตัวเองในปีนี้และอีก 3-5 ปีข้างหน้า อ่านหนังสือ และศึกษาหลายๆ แง่มุมของบุคคลสำคัญและบุคคลรอบๆ ตัวให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อชดเชยเวลา ที่เดินทางช้าไปเป็นปีของปีนี้ทั้งปี
ตอนนี้ก็ได้แต่กลั่นกรองให้กระบวนการทางความคิดทั้งหมดที่รวบรวมมา ตกผลึก และเขียนทุกอย่างให้เป็นรูปเป็นร่างเสร็จสิ้นก่อนจะถึงสิ้นปี 2554 เพื่อจะเริ่มอะไรๆ ได้ทันตั้งแต่ตอนต้นปี 2555 ใครจะรู้ การเปลี่ยนแปลงที่มากขึ้นหรือดีขึ้นของคนหนึ่งคน อาจสร้างผลกระทบหลายๆ อย่างไปสู่คนอีกหลายๆ คนได้ เหมือนที่มีคนพูดถึงเรื่องการทำดี หรือใส่ใจที่จะสร้างสิ่งดีๆ เล็กๆ น้อยๆ รอบๆ ตัวแค่วันละ 1 อย่าง พอสิ่งดีๆ หลายๆ สิ่งรวมกันเข้าจากคนหลายๆ คน ก็จะเข้าทำนองเด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาวได้ :)
