พอได้ทำความสะอาดบ้านแบบเต็มๆ ทำให้ได้คิดกับตนเองว่า “ทำไมส่วนเกินมันมากนักนะ” จะว่าขยะก็ไม่ผิดขยะหลายถุงถูกบรรจุ เสื้อผ้าที่ซักแล้วก็สองสามตะกร้า หันมองก็ให้สงสัยในตนเอง ใส่หมดจริงเหรอเนี๊ย ไม่รวมกับที่อยู่ในตู้ คุ้นๆค้นๆรถจักรยานคันงามแบบพับได้ที่อยู่ในกรุมานาน นึกย้อนถึงคำครู “อะไรที่ไม่ใช้ก็ให้คนอื่นไปใช้บ้าง” กระเป๋าเดินทางที่ดูจะหลายใบถูกจัดแจงให้อยู่ในสภาพสะอาดพร้อมใช้แต่เก็บไว้ด้วยถุงพลาสติกครอบ และอื่นๆใต้บันได ตู้เย็นที่แง้มๆราขึ้นจึงต้องเช็ดล้างกำจัดส่วนเกิน นิสัยนี้ได้จากความเมตตาของครู ที่พาไปฝึกนิสัยที่วัด ถ้าไม่เคยทำที่วัดมาก่อน คงยากที่จะทำเอง เพราะบางทีก็จ้างแม่บ้าน พอลงมือจัดเอง ก็เห็นซอกใต้บันได น่านั่ง ใต้เตียงน่าซุกนอน ปรากฏับตนเองสมัยมัธยม ชอบไปอ่านหนังสือในหลีบเล็กแบบพอซุกตัวเองได้ บางคืนก็หลับจนสว่าง หรือบางคราก็ปีนต้นไม้อ่านหนังสือ สมองโปร่งดี พอสัญญาเก่าดีดขึ้นมาก็ได้ขำ แต่ใจนี้ก็รับรู้กับตนเอง พอจัดแล้ว เอาขยะออก ละส่วนเกินบ้านดูจะโล่งขึ้น สะอาดขึ้น ฝุ่นก็หายไป หนังสือยังไม่มีตูัใส่ยังอยู่บนโต๊ะนึกถึงตู้ไม้ที่เคยเห็นที่บ้านครูก็รู้สึกชอบใจ แต่ไม่เอาดีกว่าบอกตนเอง แบบนี้ตอนนี้ก็พออยู่ได้แล้วอย่าหาอะไรเพิ่มเลย เท่าที่ทีก็ถือว่ามากเกินพอแล้ว ต้องเพียรละส่วนเกินนะอย่าสร้างเพิ่ม ขอบพระคุณครูที่สอนสั่งและให้นิสัยเจ้าค่ะ