ระยะนี้ความสุขในการทำงานกำลังจางหาย.......
เหลือไว้เพียงความตั้งใจในการทำงานเพื่อให้ได้ผลงานออกมาตามที่ทุกคนมุ่งหวัง
ตรงกับความรู้สึกของใครหลายคนหรือเปล่า ????
เคยมีใครคนหนึ่งบอกไว้ว่า........เหนื่อยกับการที่ต้องมีนายหลายคน หลายความคิดเห็น
เราว่า....นายหลายคน....ไม่เป็นไร...แต่ขอให้นายทำความเข้าใจตกลงกันว่าจะทำอย่างไร.....เป็นแนวเดียวกัน เพื่อคนทำงานจะได้ไม่เหนื่อย (ใจ) มาก
สงสารน้อง.......สงสารตัวเอง......เวลาที่ไม่สามารถตอบคำถาม.... วางแผนงานได้........ต้องปรับเป็นวันต่อวัน.........หน่วยงานที่เกี่ยวข้องต้องวุ่นวายปรับแผนเป็นวันต่อวันเหมือนกัน
เคยมีใคร....ถามว่า.....มีหนังสือแต่งตั้งมั้ย......ไม่มี
การจะมอบหมายให้ใคร ทำอะไร......ควรต้องมีเอกสารการมอบหมายที่ชัดเจน ใช่หรือไม่
เป็นการให้หน้าที่.....แล้วต้องให้อำนาจ....ในระดับหนึ่งด้วย.........
ทุกวันนี้......ส่วนมากการประเมินผลงานต้องใช้หลักฐาน ที่เป็นเอกสาร......เป็นกฏเกณฑ์ ที่ทุกคนต้องปฏิบัติตาม
รวมถึงการติดต่อประสานงานต่างๆ .....บางหน่วยงาน......ต้อง......มีลายเซ็น
บางหน่วยงาน.......ไม่ป็นไร เขียนมาพอให้รู้ว่าใคร อยู่ที่ไหนพอ........
เหนื่อย......กับการที่ต้องประสานขอความร่วมมือ แล้วบอกว่า..........เหรอ...ไม่ทราบมาก่อนเลย
โชคดีที่เวลาผ่านไป ทุกๆ คนเริ่มรับรู้มากยิ่งขึ้น.....ง่ายขึ้น......หรือเราทำใจได้มากขึ้น เลยทุกข์น้อยลง
ใครคนหนึ่งเอ่ยปาก....หยอกเย้าว่า...
นี่แหละ...เขาให้เป็นหัวหน้าตัวจริงแล้วไม่ยอมเป็น...เลยต้องมาเป็นหัวหน้าเฉพาะกิจ.....(ที่มันวุ่นวาย....ยุ่งยาก....)
เก่งนะ.....หัวหน้าคนอื่น เขาต้องใช้เวลาในการเตรียมทีม เตรียมของกัน เป็นเดือน....แต่ของเธอ...เตรียมเป็นวัน
ความจริงคือ....ถ้าหลายๆ ฝ่ายไม่ช่วยกัน งานคงไม่ออกมาได้ขนาดนี้
และจะดียิ่งขึ้น ถ้ามีการวางแผนเป็นช่วงระยะเวลา.....
อย่างไรก็ดี.....ในห้วงเหตุการณ์แบบนี้ เราคงต้องช่วยกัน......
และเพราะคำว่า........เราทุกคนช่วยกัน..........นี่แหละ ถึงทำให้ปฏิบัติหน้าที่ได้
เหนื่อยกาย..........ไม่เท่าไหร่
แต่เหนื่อยใจ.......หนักยิ่งนัก
สู้สู้ ครับ
มาให้กำลังใจพี่กระติกคะ คนตั้งใจทำงาน มักเจอแรงเสียดทานกว่าคนที่ทำไปเรื่อยๆ
ประทับใจพี่กระติก ที่สะท้อนออกมาว่า "เพราะทุกคนช่วยกัน"
และเกิดข้อคิดจากบันทึกนี้.. ที่พี่กระติกบอก
"เป็นการให้หน้าที่.....แล้วต้องให้อำนาจ....ในระดับหนึ่งด้วย...."
คิดถึง ที่อาจารย์นักบริหารท่านหนึ่งสอนไว้คะว่า
การวางหลักสูตรที่อาจารย์หลายคนช่วยกันสอน อย่าลงรายละเอียดมาก ..
นั่นคือ การให้แต่ละผู้ปฎิบัติ มีอำนาจเลือก ตัดสินใจได้เอง ตามสถานการณ์
ซึ่งต้องอาศัย "ความเชื่อใจ ในความดีงามของกันและกัน" ระดับหนึ่งคะ
อย่างที่พี่กระติกว่าคะ ..เพราะทุกคนช่วยกัน
เป็นกำลังใจกันและกันนะคะ
namsha เพิ่งผ่านเหตุการ์มาเมื่อสองวันที่แล้ว เพราะหัวหน้า หัวหน้าที่อยู่มานานจะเกษียณอยู่แล้ว ยังเข้าใจอะไรที่ง่ายๆเป็นเรื่องยาก สร้างกำแพงปิดกั้นตัวเอง มีอคติ ไม่เปิด การเป็นผู้ประสานอย่างเราบางครั้งก็เหนื่อยและหน่ายเช่นกัน
คิดว่ากาลเวลาจะช่วย(เรา)ได้ ไม่อยากเสียมิตรที่ดี (ที่บางครั้งก็ละทิ้ง) ได้แต่สูดลมหายใจลึกๆนึกถึงความดีที่มีต่อกัน อภัย
ปล่อยวาง ไม่แบก ไม่หาม ไม่เก็บ ไม่อุ้ม แล้วสบายดีค่ะ
สวัสดดีครับพี่กระติก
ชาวมข. ขอให้กำลังใจนะครับ..ผมไปนอนโรงพยาบาลศรีนครินร์มา ดีมากๆครับ
ขอชื่นชมคุณหมอขจิต คุณหมอขิม Residents พยาบาล หมอปีหก ดีมากๆครับ..น่ารัก..ผมเห็นแต่ความกระตือรือร้น ประสิทธิภาพของที่นั่น ดีกว่าโรงพยาบาลเอกชนอีกครับ..
รักที่นี่มากๆ ที่มหัศจรรย์คือ..อาหารอร่อยครับ..ฝากชมมากๆนะครับ..
ให้กำลังใจและเชียร์ครับ...
ดร.ภิญโญ
เหนื่อยนักพักสักนิด
ชีวิตเดินตามเวลา
มา-ไป-ไป-มา
ไม่มีจีรัง
ฝังจิตเหนื่อยเปล่า
ปล่อยวางสบายดี
หน้าที่ คือ หน้าที่
ทำดี...สุขใจ
เหนื่อยมาก ก็ฟังเพลงลูกทุ่งดีกว่าครับ
สบายใจดี
ขอบคุณคะ
ทำไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็บ่น รำพึงรำพัน
พอได้ลดแรงเสียดทานในใจ
รับกำลังใจจากคุณหมอคะ
ขอบคุณมาก
มีหน้าที่....แต่ไม่มีอำนาจ......
เป็นสิ่งที่พี่เคยเห็น...... ในการทำงานของคนกลุ่มหนึ่ง ที่มีคนมอบหน้าที่ แต่ไม่ได้มอบอำนาจให้เขา......
บางที....สิ่งที่เราคิดวางแผนว่าจะทำ...มันอาจยังไม่สอดคล้องกับสิ่งที่เขาต้องการให้เกิดและเป็นไป คือ...ต้องเดี๋ยวนั้น
ในขณะที่เราคิดว่า.....ควรจะทำ 1 2 ก่อนแล้วค่อยไป 3 ........
คนใกล้ตัวเคยบอกว่า บางคนเขาไม่รับรู้หรอกว่าคุณต้องทำอะไรบ้าง เขารู้แต่ว่า คุณต้องทำแบบนั้น.....เพื่อให้ได้แบบนี้...........เพราะฉะนั้น..ค้องทำใจ
ขอบคุณคะที่มาแบ่งปันความรู้สึก
บางทีคนเราก๋ต้องปรับตัวเองบ้างเพื่อให้สามารถทำงานกับผู้อื่นได้
โดยผู้อื่นนั้นมีความสุขกับการที่ได้มาทำงานกับเรา
บางทีก็เจอประเภท..ฉันไม่ปรับ แต่เธอต้องปรับ.....
เหนื่อย (ใจ) คะ
ปล่อย วาง เป็นช่วงๆ เหมือนกันคะ
กระติกน้องรัก
อาชีพพยาบาล...เขาให้ทำงานในฐานะ วิชาชีพ
แต่หลายคนก็อยากมีอำนาจในการบริหาร เพราะดูเหมือนจะทำอะไรได้ง่ายขึ้น
ทุกวันนี้..หลายคนก็ไม่อยากเป็นหัวหน้าตึก เพราะไม่อยากบริหารคน
ถ้าเราตำแแหน่งชำนาญการพิเศษ ถ้าเราไม่มีอำนาจในการบริหาร ก็ทำงานยาก
อย่างน้อยการเป็นหัวหน้าตึก เราก็สามารถทำงานได้พอดีกับแรงที่มี
ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆ ที่มีให้พวกเราคะอาจารย์
เป็นความชื่นใจของคนทำงาน
ขณะเดียวกัน ถ้ามีสิ่งใดที่อยากให้พวกเรามีโอกาสในการพัฒนา....ก็ยินดี..เป็นอย่างยิ่ง คะ อาจารย์
ขอบคุณคะคุณหมอ
ใช่แล้วคะ...หน้าที่ คือหน้าที่......
แต่บางที.....มันก็ไม่ใช่หน้าที่........แต่มันเป็นสิ่งที่อยากทำ
หรือบางครั้ง มันก็เป็นสิ่งที่ต้องทำ
ตอนนี้กระติก กำลังฟังเพลงลูกทุ่ง พร้อมกับทำงาน และเปิด G2K ไปด้วย
ผ่อนคลายได้คะ
เหนื่อยกาย..........ไม่เท่าไหร่
แต่เหนื่อยใจ.......หนักยิ่งนัก
อันนี้ค่ะชอบมาก...เหมือนกับที่ทำงานเลยค่ะจึงทำดังนี้
เราต้องทำใจยอมรับมันให้ได้
อันใหนดีถูกต้องก็ยอมรับมัน
สิ่งใหนไม่เข้าท่า ไม่ดี ไม่ตรงใจ คิดก่อนแล้วค่อยทำ(วางเฉย)
ที่ดีที่สุดก็ทำใจให้ว่างเปล่าแล้วค่อยๆปรับมันให้เข้ากันให้ได้
เป็นกำลังใจให้นะค่ะ
ยัง...ฉันยังไม่ตาย...ยังหายใจสบายและยิ้มได้...ยิ้มสู้ 55555585
ใช่แล้วคะ ไม่เคยมีคนที่ตายจากการทำงาน ซักที เพราะเลิกทำก่อน ^__^
ขอเอาใจซอยเด้อครับเอี้อย
อึม คงเหนื่อยจริงๆ นะครับ ถ้าเป็นผมก็ลดเป้าหมายส่วนตัวลงคงช่วยได้มากนะครับ
ขอบคุณคะสำหรับกำลังใจ
ตอนนี้ เหนื่อยน้อยลง เพราะเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว
และเริ่มทำใจให้ว่าง มากยิ่งขึ้น
ขอบคุณสำหรับข้อคิดคะ
มารับเอากำลังใจเต็มๆ คะ
ขอบคุณหลายๆ เด้อ