วันพฤหัสบดีที่ ๑๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๔
กราบสวัสดีค่ะครู
วันนี้วันพฤหัสบดี รู้สึกดีที่ได้ใส่ผ้าไทยตามระเบียบ ราคะปรากฏกับความพอใจในรูปและเครื่องแต่งกายศีลข้อ ๓ ด่างพร้อย แต่งตัวออกไปจากบ้านมุ่งหน้าสู่ที่ทำงานเพราะออกจากบ้านช้าแล้วเลยไม่สะดวกแวะที่วัด แต่สะกิดใจกับตนเองละเลยนะติ๋วศีลข้อ ๔ ด่างพร้อย จึงให้ตนเองอดข้าวเช้า ระหว่างทางเห็น miss call ๓ สาย โทรกลับ ทั้งครูและอีกสองสาย แต่ไม่มีใครรับ เมื่อวานเอาโทรศัพท์ไว้ในรถจึงไม่ได้รับสายคะ
วันนี้ทำยาเพิ่มเติม แต่ตั้งใจทำคนเดียวให้น้องไปเรียนงานด้านอื่นๆ เจอน้องๆจึงสอบถามรู้สึกไม่พอใจที่ไม่ได้ความชัดเจนในตารางฝึกงานของน้องความขุ่นมัวปรากฏศีลข้อ๑ด่างพร้อย พอศีลข้อ๑ด่างพร้อยจะตามด้วยศีลข้อ๔ ด่างพร้อยด้วยค่ะครู พอเราไม่พอใจเราก็จะพูดในสิ่งที่เป็นอารมณ์ขุ่นมัวเอ่ยถึงในด้านลบ อืมมีศีลข้อ๕ ที่ด่างพร้อยด้วยคือขาดสติทำให้เผลอพูดถ้อยคำที่พึงอดทนเก็บไว้ภายในแทน
ค่อยทำยาไปมีพี่อ้อมาช่วยทำบ้าง เที่ยงๆพี่อ้อซื้อกับข้าวเข้ามาแล้วก็ทานด้วยกัน การได้ทานข้าวเที่ยงอยู่ที่ทำงานเป็นบรรยากาศสบายๆระหว่างพักเที่ยงค่ะครู
บ่ายลุยงานต่อเบ็ดเสร็จได้มากว่า ๑๖๐ ตลับ พี่อ้อแจ้งว่าที่คณะเภสัชศาสตร์ติต่อให้ไปเซ็นเอกสารใหม่และรับค่าตอบแทนจึงเข้่าไปจัดการ
เจออาจารย์ด้วยค่ะครู รู้สึกดีใจ ท่านดูแจ่มใสเบิกบาน มีน้องๆที่ฝึกงานที่ๆอาจารย์ไปทำงานในกรุงเทพ ทำแล็บอยู่ประมาณว่าหนีน้ำท่วมมาพร้อมท่าน
ได้คุยกับอาจารย์และน้องๆ สัมผัสใจตนเองเบิกบานเหมือนได้ปล่อยทุกข์บางส่วนไป
อ้อก่อนหน้านี้สักอาทิตย์โทรสอบถามอาจารย์ว่าเป็นอย่างไรทราบว่า พ่อแม่ท่านมาอยู่ด้วยที่ขอนแก่น บ้านน้ำยังไม่ท่วมซึ้งท่านก็คุยด้วยน้ำเสียงเบิกบานค่ะครู
ใจระลึกถึงคำครู
"เดี๋ยวติ๋วจะได้ช่วยอาจารย์เหมือนที่ช่วยพี่นี่แหละ"
คำนี้ปรากฏขึ้นแต่ไม่ได้เข้าใจรับรู้กับตนเองว่า ครูส่งสัญญาณมาแต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็พร้อมจะน้อมรับ
ทั้งครูและอาจารย์คือผู้บ่มเพาะให้โอกาสติ๋วได้รู้จักตนเองมากขึ้น ไม่นอกลู่นอกทางการทดแทนพระคุณหรือรับใช้ทั้งครูและอาจารย์ตามกำลังเป็นสิ่งที่พึงทำเต็มความสามารถ
ออกจากห้องแล็บโทรหาพี่แอ๊วสอบถามกระโปรงครู ทราบว่ายังไม่เสร็จ จึงมุ่งหน้าหาเสื้อคอตั้งสีขาวและดำให้ครู จอดรถไว้ตึกคอม
เดินไปตลาดข้างเซนโทซ่า เดินอยู่เกือบสองชั่วโมง ตัวแรกที่ได้ไม่ตรงสเปคนักค่ะเป็นสีดำเทา
ตอนที่ซืัอมาระลึกว่าถ้าครูไม่โอเคติ๋วก็รับไว้ใช้ได้เพราะมีตัวเดียว เดินต่อไปโต้รุ่งดีใจมากเลยค่ะมี แต่สีดำ ๒ ตัว
เขาบอกว่าอีกสองสามวันมาดูอีกทีแต่ปกติถ้ามีสีขาวจะเอามาแล้วอาจจะไม่มี จึงซื้อมา ๑ ตัวก่อน
เดินๆต่อไปที่แฟรี่ ครานี้เจอเสื้อคอตั้งสีขาวแต่เป็นผ้าแบบเสื้อยืด ยี่ห้อ Macteen ราคา ๑๕๐ บาท จึงซื้อมาก่อนเพราะทราบว่าช่วงนี้ของไม่เข้าเพราะน้ำท่วม เบ็ดเสร็จได้มา ๓ ตัวแต่ตรงสเปคที่สั่งแค่ ๑ ตัวค่ะ น้อมกับตนเองเพราะพยายามหามาเป็นเดือน
จึงเดินกลับ ครูค่ะการมาเดินตลาดความอยากได้มันดีดดิ้น เจอผู้ชายหน้าตาดีมันก็จะคอยมอง ศีลข้อ ๓ ด่างพร้อย ระหว่างทางเดินกลับ เจอคนไร้บ้านน่าจะสติไม่ค่อยดีนอนข้างถนน นอนตะแคงไม่สวมเสื้อผ้าท่อนล่างเพศชาย
ตามองเห็นลมข้างในดันขึ้นมาแบบจะอาเจียน แต่พอมองเห็นความรู้สึกจะอาเจียนก็หายไป
มารู้สึกตัวทำไมมีอาการแบบนี้
ภาพตอนที่ไปซื้อชุดขาวให้ครูที่หน้าร้านพระธรรมขันธ์ก็ปรากฏเป็นเห็น
คนสติไม่ดีนั่งอุจจาระอยู่หน้ารถ ก็สำทับมาในมโนภาพ อาการจะอาเจียนหายไปตั้งแต่แว๊บแรกที่มองเห็น
นึกย้อนกับตนเองว่า ร่างกายเช่นนี้มิใช่หรือที่ใจนี้ ดีดดิ้น แล้วทำไมเมื่อร่างกายเหล่านี้ปรากฏจริงตรงหน้าทำไมถึงรังเกียจทั้งที่มันก็ร่างกายอันเดียวกัน ไม่ได้ลงใจหรือเข้าใจค่ะครู
ยังเป็นการคิดสอนตนเองแต่ไม่ใช่ปัญญา เพราะภาพที่ปรากฏของคนสติไม่ดีทั้งคู่คือเพศชาย
ถามตนเองรักใคร่อะไรในร่างกายเน่านี้ ทำความรู้กับตนเอง
ได้รับโทรศัพท์จะพี่แอ๊วว่ากระโปรงครูเสร็จแล้วจึงแวะเข้าไปเอา พอได้คุยท่านเล่าเส้นทางการตัดผ้าของท่านแล้วก็รู้สึกประทับใจ
ไม่ได้เรียนมาโดยตรง แต่ส่วนใหญ่ฝึกเอง เป็นองค์ความรู้จากการสั่งสมประสบการณ์
แล้วก็กลับบ้าน อาบน้ำไหว้พระ แล้วเข้านอนค่ะครู
ศีลข้อ ๑ วันนี้ความขุ่นแวะมาตามไม่ทันจะพ่วงให้บ่นทำใหศีลข้อ๔ด่างพร้อยด้วยค่ะ
ศีลข้อ ๒ ไม่ได้ขโมยของใครค่ะ
ศีลข้อ ๓ ไม่แย่งแฟนใคร พอครูชี้ให้พิจารณาราคะจริต ก็เห็นมันบ่อยบางทีก็กลัว บางทีมันก็จะคิดภาพน่ารังเกียจๆของร่างกายขึ้นมาให้เห็นในมโนภาพค่ะครู
ศีลข้อ ๔ รายงานการเดินทางยังไม่ได้ทำค่ะ รวมถึงรายงานสรุปโครงการศีลจ้อนี้ด่างพร้อย
ศีลข้อ ๕ ยังขาดสติบ่อยค่ะ
ระหว่างเดินตลาดมารู้สึกกับตนเองว่า จังหวะการเดิน อิริยาบทเดินเป็นสภาวะที่คุ้นเคยกับตนเองในการเจริญสติค่ะครู ยิ่งได้เดินคนเดียวยิ่งรู้สึกผ่อนคลาย
