เมื่อวาน ๒๖ ตุลาคม ๒๕๕๔ หลังเลิกงานที่คร่ำเคร่งกับการทำยาแล้วก็สอนน้อง บวกกับโทสะที่ปะทุขึ้นมากจากสาเหตุของความน้อยใจ ใจแคบ ใครนะช่างคิดคำนี้ มันแคบจริง ๆค่ะตอนที่กิเลสครอบงำ ก็วิ่งไปรับผ้าถุงที่ฝากเย็บไว้ปัญหาคือ มันอยู่ในเมือง คนละทางกับที่บ้าน หน้าที่ต้องมาก่อน ความสุขส่วนตัวมาทีหลัง อะไรที่อยู่บ้านยังรอได้ เสื้อผ้าไม่มีก็ซื้อสักชุดก็น่าจะทุ่นเวลา ณ นาที สิ่งสำคัญคือ เวลา บอกตนเอง การตั้งเป้าหมายเป็นสิ่งดี แต่ต้องพึงระวังว่า “ต้องไม่เคร่งเครียด” เหมือนติ๋วเร่ง ๆ เอาไฟจี้ ๆตนเองอยู่ภายใน มารู้สึกตัวระหว่างขับรถ สวดมนต์อยู่ภายในแว๊บ สวดผิด สวดผิด ประหนึ่งตั้งสติไม่ได้ ตัดสินใจจอดปั้ม เข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตา ดื่มโกโก้สักแก้ว อัพบันทึกที่เขียนไว้ ณ ร้านอเมซอน รู้สึกสดชื่น แล้วค่อยออกเดินทางต่อ พอได้พักสติก็ดีขึ้น ขับรถได้นิ่งขึ้น เดินทางได้สะดวกรวดเร็วและปลอดภัยมากขึ้น
ชีวิตเราก็เหมือนกัน ใจเราก็เหมือนกัน หากไม่รู้จัก การพักกาย พักใจ ก็ยากที่จะดำรงอยู่ได้ อย่างนิ่งเย็นและเบิกบาน
ขอบพระคุณการเดินทางที่เกิดจากการมอบโอกาสจากครู
