ตื่นเช้ามาเรื่องแรกที่ใจหยิบมาพิจารณาคือ "ผลิตยาเพื่อผู้ประสบภัย" 

เพื่อประโยชน์ของผู้คนหมู่มาก ประสานที่ ๆ มีศักยภาพผลิตได้มากกว่าทำเถิด เปิดใจเรียนรู้ ได้เห็นตัวกูชัดเจน เห็นแล้วก็ต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยและทิ้ง แล้วก็เข้าไปช่วยเหลือเต็มกำลังที่ทำได้ แต่ก็ยังถามตนเองอยู่ว่า แล้วเรื่องที่เป็นข้อจำกัดนั้น ยอมรับได้รึ

เอาเป็นว่าตอนนี้ประสานไปที่พี่เภสัชให้ดำเนินการได้เลย ณ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ต้องมานั่งกอดอัตตาอยู่ต้องออกมาช่วยกันเสียสละ

เสียสละหนึ่งคนแล้วได้ประโยชน์หมู่มาก

ถ้ายังโง่ใจไม่ปล่อยตัวกู ก็อดทน แล้วก็ดำเนินไป ใครจะได้ประโยชน์ไม่สำคัญ

ใครจะเอาหน้าก็ช่างเขานะ แม้ข้างในยังแย้ง

มองไปที่ผู้ประสบภัยเถิด เขาทุกข์กันมาก

เท่าที่เราติดต่อได้แล้วประสานก็ไม่ต่ำกว่า สองพันยูนิต แต่ศักยภาพที่ผลิตได้ของเราแค่สองร้อยต่อวัน แล้วเมื่อไหร่มันจะพอ

พอตัดสินใจผ่องถ่าย ไม่กอดสิ่งที่ทำ ใจก็รู้สึกสบายขึ้น

ต่อจากนี้ก็เพียงดำเนินการตามเหตุและปัจจัยมันจะเป็นเช่นใดก็ให้มันเป็นเช่นนั้นเถิด

ไม่มีเราโลกก็ไม่ได้หยุดหมุน ชีวิตนี้มีเพียง ความไม่เที่ยง ความทุกข์ แล้วมันมีอะไรที่มันเป็นตัวเราที่ไหน..........มันต้องทุกข์อย่างนี้แหละถึงจะเห็นความจริง